در کتاب (داستان راستان) اثر شهيد مطهري داستاني درباره عمل گرده افشاني دستي اعراب بر روي نخل هاي خرما و ممانعت حضرت از اين عمل و بعد کم شدن محصول سال بعد آمده. وقتي اعراب به آن حضرت ايراد مي گيرند ايشان مي گويد (نقل به مضمون): شما در کار دنيا متبحريد ما در کار آخرت. آيا اين جواب با علم ايشان مغايرت ندارد؟
در کتاب (داستان راستان) اثر شهيد مطهري داستاني درباره عمل گرده افشاني دستي اعراب بر روي نخل هاي خرما و ممانعت حضرت از اين عمل و بعد کم شدن محصول سال بعد آمده.
پرسش
پاسخ
مقدمه
1. علم معصوم،علم لدني است يعني علمي كه از جانب خداوند متعال است و اكتسابي نبوده است بدين معنا كه اينگونه نيست كه معصوم نيز همانند ديگران با كلاس و درس و بحث اين علوم را به دست آورده باشند بلكه بواسطه نفس و جان پر قوتي كه داشتند متصل به دريايي بيكران علم الهي بودند و به طور مستقيم علم خويش را از آنجا به دست مي آورند.
با توجه به اين سخنان روشن است كه علم معصوم از جانب خداوند متعال و به اذن او مي باشد.[1]
2. معصوم ع در رتبه عقل بالمستفاد مي باشد. در كتب فلسفي، فلاسفه عقل را در چند رتبه و مرحله تقسيم كرده اند.[2]
1. عقل هيولاني: مرتبه اي از عقل كه استعداد محض براي گرفتن علوم مي باشد ولي هنوز علمي دريافت نكرده است.
2. عقل بالملكه: مرتبه اي از عقل كه يك دسته از امور بديهي و اولي را دارا شده است.
3. عقل بالفعل: مرتبه اي از عقل كه بواسطه اين امور بديهي و اولي به علوم نظري كه نيازمند برهان است دست مي يابد و مي تواند آن را تعقل كند.
4. عقل بالمستفاد: مرتبه اي از عقل كه تمام علوم اعم از بديهي و نظري نزد وي حاضر است و توجه تام و بالفعل نسبت به آنها دارد.
معصوم ع درمرتبه چهارم يعني عقل بالمستفاد قرار دارد لذا سراسر علم محض است و حد و جهلي در علم وي راه ندارد و جهل و نقصان مربوط به كسي است كه در اين مرتبه قرار ندارد لذا جناب بوعلي سينا مي فرمايند: «يكي از مراتب عقل نظري، عقل بالمستفاد است و اين بدين معناست كه صور معقولات نزد او حاضر است و اين حضور عيني و بالفعل است يعني نيازمند فكر نيست و در اين مرحله قوه و استعدادي نمانده است تا بخواهد شكوفا شود بلكه تمام استعدادها در اين مرحله به شكوفائي رسيده است».[3]
لذا حضرات معصومين ع علم محض مي باشند و تمام استعدادهاي ايشان بالفعل گرديده است لذا جهلي در آنها راه ندارد.
«با توجه به مقدمات فوق و با توجه به اينكه علم معصوم ع فرا زمان و مكان مي باشد و علم ايشان برگرفته از علم الهي است لذا نمي توان مفاد اين روايت را پذيرفت و بر آن صحه گذاشت. زيرا شيعه قائل بر اين است كه ايشان حتي داراي سهو و نسيان نيز نمي باشند. لذا اين روايت با مبناي شيعه سازگار نيست و از طرفي در جوامع روائي شيعه و تفاسير آن فرقه چنين روايتي يافت نشده است و اين روايت در جوامع روايي اهل تسنن يافت شده است. از جمله اينكه اين روايت در شرح ابن ابي الحديد[4] و تفسير روح البيان آلوسي[5] ذكر گرديده است.
جناب علي ابن تركه شارح فصوص الحكم اين روايت را رد كرده است و مي گويد: «چگونه ممكن است كه پيامبر كه از كودكي در بين همين مردم زندگي مي كرده است نحوه تلقيح درخت خرما را نداند و به اشتباه يا از روي نسيان چنين راهنمايي بكند...».[6]
لذا با توجه به مطالب فوق اين روايت پذيرفته شده نيست و با علم معصوم ـ عليه السلام ـ ناسازگار مي باشد.
[1]. علامه حلي، كشف المراد، نشر موسسه اسلامي، ص472 و 397.
[2]. طباطبائي، بداية الحكمه، موسسه نشر اسلامي، ص180.
[3]. بوعلي سينا، نفس شفاء، نشر مكتب اعلام اسلامي، ص68.
[4]. ابن ابي الحديد معتزلي، شرح نهج البلاغه، نشر كتابخانه آيت الله مرعشي نجفي. ج12، ص82.
[5]. آلوسي، روح البيان، نشر دارالفكر، ج3، ص270.
[6]. علي ابن تركه، شرح فصوص الحكم، نشر بيدار، ج1، ص195.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 11 امرداد 01
- بازدید
- ۷۴
در کتاب (داستان راستان) اثر شهيد مطهري داستاني درباره عمل گرده افشاني دستي اعراب بر روي نخل هاي خرما و ممانعت حضرت از اين عمل و بعد کم شدن محصول سال بعد آمده.
- نشان کردن
پرسش
در کتاب (داستان راستان) اثر شهيد مطهري داستاني درباره عمل گرده افشاني دستي اعراب بر روي نخل هاي خرما و ممانعت حضرت از اين عمل و بعد کم شدن محصول سال بعد آمده. وقتي اعراب به آن حضرت ايراد مي گيرند ايشان مي گويد (نقل به مضمون): شما در کار دنيا متبحريد ما در کار آخرت. آيا اين جواب با علم ايشان مغايرت ندارد؟
پاسخ
مقدمه
1. علم معصوم،علم لدني است يعني علمي كه از جانب خداوند متعال است و اكتسابي نبوده است بدين معنا كه اينگونه نيست كه معصوم نيز همانند ديگران با كلاس و درس و بحث اين علوم را به دست آورده باشند بلكه بواسطه نفس و جان پر قوتي كه داشتند متصل به دريايي بيكران علم الهي بودند و به طور مستقيم علم خويش را از آنجا به دست مي آورند.
با توجه به اين سخنان روشن است كه علم معصوم از جانب خداوند متعال و به اذن او مي باشد.[1]
2. معصوم ع در رتبه عقل بالمستفاد مي باشد. در كتب فلسفي، فلاسفه عقل را در چند رتبه و مرحله تقسيم كرده اند.[2]
1. عقل هيولاني: مرتبه اي از عقل كه استعداد محض براي گرفتن علوم مي باشد ولي هنوز علمي دريافت نكرده است.
2. عقل بالملكه: مرتبه اي از عقل كه يك دسته از امور بديهي و اولي را دارا شده است.
3. عقل بالفعل: مرتبه اي از عقل كه بواسطه اين امور بديهي و اولي به علوم نظري كه نيازمند برهان است دست مي يابد و مي تواند آن را تعقل كند.
4. عقل بالمستفاد: مرتبه اي از عقل كه تمام علوم اعم از بديهي و نظري نزد وي حاضر است و توجه تام و بالفعل نسبت به آنها دارد.
معصوم ع درمرتبه چهارم يعني عقل بالمستفاد قرار دارد لذا سراسر علم محض است و حد و جهلي در علم وي راه ندارد و جهل و نقصان مربوط به كسي است كه در اين مرتبه قرار ندارد لذا جناب بوعلي سينا مي فرمايند: «يكي از مراتب عقل نظري، عقل بالمستفاد است و اين بدين معناست كه صور معقولات نزد او حاضر است و اين حضور عيني و بالفعل است يعني نيازمند فكر نيست و در اين مرحله قوه و استعدادي نمانده است تا بخواهد شكوفا شود بلكه تمام استعدادها در اين مرحله به شكوفائي رسيده است».[3]
لذا حضرات معصومين ع علم محض مي باشند و تمام استعدادهاي ايشان بالفعل گرديده است لذا جهلي در آنها راه ندارد.
«با توجه به مقدمات فوق و با توجه به اينكه علم معصوم ع فرا زمان و مكان مي باشد و علم ايشان برگرفته از علم الهي است لذا نمي توان مفاد اين روايت را پذيرفت و بر آن صحه گذاشت. زيرا شيعه قائل بر اين است كه ايشان حتي داراي سهو و نسيان نيز نمي باشند. لذا اين روايت با مبناي شيعه سازگار نيست و از طرفي در جوامع روائي شيعه و تفاسير آن فرقه چنين روايتي يافت نشده است و اين روايت در جوامع روايي اهل تسنن يافت شده است. از جمله اينكه اين روايت در شرح ابن ابي الحديد[4] و تفسير روح البيان آلوسي[5] ذكر گرديده است.
جناب علي ابن تركه شارح فصوص الحكم اين روايت را رد كرده است و مي گويد: «چگونه ممكن است كه پيامبر كه از كودكي در بين همين مردم زندگي مي كرده است نحوه تلقيح درخت خرما را نداند و به اشتباه يا از روي نسيان چنين راهنمايي بكند...».[6]
لذا با توجه به مطالب فوق اين روايت پذيرفته شده نيست و با علم معصوم ـ عليه السلام ـ ناسازگار مي باشد.
[1]. علامه حلي، كشف المراد، نشر موسسه اسلامي، ص472 و 397.
[2]. طباطبائي، بداية الحكمه، موسسه نشر اسلامي، ص180.
[3]. بوعلي سينا، نفس شفاء، نشر مكتب اعلام اسلامي، ص68.
[4]. ابن ابي الحديد معتزلي، شرح نهج البلاغه، نشر كتابخانه آيت الله مرعشي نجفي. ج12، ص82.
[5]. آلوسي، روح البيان، نشر دارالفكر، ج3، ص270.
[6]. علي ابن تركه، شرح فصوص الحكم، نشر بيدار، ج1، ص195.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 11 امرداد 01
- بازدید
- ۷۴
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.