در روايات معراج از آسمان اول و دوم و سوم و... ياد شده که با يافته هاي جديد علمي سازگار نيست؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

بر اساس اعتقاد شيعه معراج نبي اکرم جسماني بوده است. در حالي که بر اساس قوانين فيزيک جسم توان پرواز برخلاف قوه جاذبه و مقابله با گرما و سرماي خارج از جو و فقدان اکسيژن را ندارد.؟ در روايات معراج از آسمان اول و دوم و سوم و... ياد شده که با يافته هاي جديد علمي سازگار نيست؟

 
پاسخ کارشناسی

پاسخ

گروهي تصور کرده اند که قوانين طبيعي و علمي امروز با معراج رسول گرامي  سازگار نيست، زيرا:

1. علوم امروزي مي گويد: براي دورشدن از زمين، بايد جاذبة زمين را خنثي کرد. توپي را که شما به هوا پرتاب مي کنيد، قوة ثقل، آن را باز به جانب زمين مي کشد. هر چه توپ را با شدت پرتاب کنيد، دو مرتبه به زمين باز مي گردد. اگر بخواهيم نيروي ثقل (جاذبه زمين) به کلي خنثي شود، يعني توپ به حرکت خود ادامه دهد و هرگز به زمين بازنگردد، براي وصول به اين هدف، بايد اقلاً توپ را با سرعت 25000ميل در ساعت به هوا پرتاب کنيم.

بنابراين، پيامبر گرامي، از محيط جاذبه بيرون رفته و به حالت بي وزني درآمده است. ولي در اين موقع اين سئوال پيش مي آيد که چگونه اين مسافت را با آن سرعت بدون وسائل طي نموده است، و آيا بدن طبيعي بدون عائق و وسائل لازم يک چنين سرعت را مي پذيرد؟!

2. هواي قابل استنشاق در بالاتر از چند کيلومتر از زمين وجود ندارد، و بعضاً هر چه بالاتر برويم هوا رقيق تر و غيرقابل استنشاق مي شود! و احياناً به نقطه اي مي رسيم که اصلاً هوائي در کار نيست. آيا پيامبر گرامي در طيّ اين مسافت در طبقات فوق جو، چگونه بدون اکسيژن زندگي کرده است؟

3. اشعه کيهاني و سنگ هاي آسماني که با هر جسم زميني برخورد کند، آن را از بين مي برد و بر اثر تصادف با طبقات هوا به صورت گرد درمي آيند و به زمين نمي رسد. در واقع، اين طبقات به منزلة زرهي براي ساکنان کره زمين است. در چنين وضعي، چه وسيله اي پيامبر را از اين اشعه کيهاني و اشعه ماوراي بنفش و اشعه ايکس و سنگ هاي آسماني مصون داشته است؟!

4. هرگاه فشار هوا کم و زياد شود زندگي انسان مختل مي گردد و انسان در فشار مخصوصي از هوا مي تواند زندگي کند که اين نوع از فشار در طبقات بالا وجود ندارد؟

5. سرعت حرکت پيامبر، احتمالاً زيادتر از سرعت نور بوده است. با توجه به اينکه، نور در هر ثانيه سيصد هزار کيلومتر مسافت طي مي کند، و در علوم امروز اين مطلب؛ به ثبوت رسيده که هيچ جسمي نمي تواند به سرعتي بيش از سرعت نور حرکت کند؛ با اين قانون علمي، چگونه رسول گرامي سير سريع خود را که سريع تر از سير نور بوده است آغاز نموده، و با بدن سالم برگشته است؟

معراج و قوانين علمي

1. مسأله معراج و بسياري از پديده هايي که به اصطلاح و به ظاهر جزو معجزات و کرامات پديده هاي فرا عقلي نقل مي شود، همه ي اين ها داراي پاسخ هاي فراعقلي است. مثلاً در جريان حضرت ابراهيم خليل خداوند فرمود: «يا نارُ کوني برداً و سلاماً علي ابراهيم» اي آتش، بر ابراهيم سرد و رحمت باش. [1] و هم چنين زنده کردن مردگان و شفاي امراض لاعلاج و کور مادرزاد، توسط حضرت عيسي بن مريم  و ارتباط پيداکردن با عالم برزخ با بدن مادّي و يا پديده «طي الارض» و... هيچ کدام با علم روز انطباق ندارد و قابل حل هم نمي باشد. و تاکنون هيچ گزارش علمي نرسيده و يا ديده نشده که با علم تجربي، کور مادرزاد را بينا کرده باشد و مرده اي را زنده نموده است. امّا عقل هيچ يکي از اعمال خارق العاده را محال نمي داند و آن را يک امر ممکن تلقي مي کند. پس کافي است که بدانيم اينها محال نيستند، گرچه در دسترس علوم طبيعي نمي باشد و زير چاقوي جرّاحي و دستگاه آزمايشگاهي قرار نمي گيرد.[2]

2. هرگاه ما بخواهيم پاي قوانين طبيعي را به اين جا بکشيم، شماره ي اشکال از صد تجاوز مي کند. ولي در پاسخ اشاره مي شود که منظور از توضيح اين نواميس طبيعي چيست؟ آيا مي خواهند بگويند که سير در عالم بالا امکان ندارد و ممتنع ذاتي و يک امر محالي است. در پاسخ بايد گفت که خوشبختانه کاوش هاي علمي دانشمندان فضائي بلوک هاي شرق و غرب، اين مطلب را به صورت يک امر عادي و ممکن درآورده است؛ زيرا با فرستادن نخستين ماه مصنوعي، در سال 1957 به آسمان که فضاشناسان بدان لقب «اسپوتينک» داده بودند، روشن شد که مي توان نيروي جاذبه را به وسيله «موشک» خنثي کرد. چنانکه با فرستادن سفينه هاي فضائي حامل انسان هاي فضانورد به وسيله موشک، واضح شد که آنچه را که بشر براي خود مانع از سير در عالم بالا و فوق جو مي شمرد؛ به وسيله پنجه علم و دانش قابل رفع است. بشر با اين ابزار علمي و صنعتي خود مي تواند مشکلات اشعه کيهاني و اشکال نبودن هواي استنشاق و... را حل نمايد. هم اکنون که علوم فضائي در حال گسترش است، دانشمندان اطمينان دارند، که پس از مدتي مي توانند بساط زندگي خود را در يکي از کرات آسماني پهن کنند، و به آساني به کرات ماه و مريخ سفر نمايند.[3]

اين جريان هاي علمي و پيشرفت هاي صنعتي گواه بارزي است که اين عمل، يک عملي صددرصد ممکن است و جزء محالات نيست.

اگر منظور خرده گيران اينست که هرگز بدون ابزار علمي و صنعتي نمي توان يک چنين سفري را آغاز نمود، و رسول گرامي  در آن شب چنين وسائلي را در اختيار نداشت؛ پس چگونه چنين عوالم را بدون کوچک ترين وسيله اي طي نمود؟

پاسخ اين گفتار، از بحث هاي دربار ة معجزه پيامبران و هم چنين جريان حادثه عام الفيل و جريان کشته شدن سپاه «ابرهه»، با سنگ ريزه ها کاملاً روشن مي شود. زيرا آنچه مسلم است اينست که کاري را که بشر به وسيلة ابزار و آلات علمي انجام دهد، پيامبران مي توانند آن را با عنايت پروردگار بدون اسباب ظاهري وخارجي ايجاد کنند.

پيامبر اسلام باعنايت پروردگار به معراج رفته است. خدائي که تمام هستي از آن او است، و سازندة اين نظام شگفت انگيز است. او است که به زمين نيروي جاذبه داده و به خورشيد اشعه کيهاني بخشيده و طبقات مختلفي را در هوا پديد آورده و هر موقع بخواهد مي تواند آنها را باز گيرد و مهار نمايد.

هرگاه برنامه سير تاريخي پيامبر، در پرتو عنايت الهي انجام گرفته باشد، بطور مسلم تمام اين نواميس در برابر اراده قاهر وي تسليمند، و هر آني در قبضة قدرت او مي باشد. بنابراين چه اشکالي دارد: خدايي که به زمين جاذبه داده است و به اجرام آسماني اشعه کيهاني بخشيده، بندة برگزيده خود را بوسيله قدرت نامتناهي خود، بدون اسباب ظاهري از مرکز جاذبه خارج نمايد، و از خطرات اشعه مصون و محفوظ نگاه دارد. خدائي که اين همه اکسيژن آفريده است، در طبقاتي که هوا وجود ندارد، براي رسول برگزيده خود هواي لازم را تهيه کند. چنانکه براي حضرت ابراهيم، در ميان آتش، باغ و رضوان آفريد. و اين است معني جمله «خداي سبب ساز و خداي سبب سوز».

اساساً حساب معجزه، از حساب علل طبيعي و توانائي بشر جدا است. ما نبايد توانائي خدا را مانند توانائي خود محدود بدانيم. اگر ما بدون اسباب، قادر به کاري نباشيم، نبايد بگوييم آفريدگار تواناي علي الاطلاق بدون اسباب طبيعي نيز قدرت ندارد.

زنده کردن مردگان، اژدها شدن عصا، زنده نگه داري «يونس» در شکم ماهي در قعر درياها، که تمام آنها را کتاب هاي آسماني تصديق کرده و براي ما نقل نموده اند؛ از نظر اشکال و جواب دست کمي از معراج پيامبر ندارند.

خلاصه تمام علل طبيعي و موانع خارجي مقهور و مسخر ارادة خداست. فقط اراده او به امر محال تعلق نمي گيرد، و اما غير آن يعني ممکن بالذات هر چه باشد در پرتو مشيت او جامة عمل مي پوشد. خواه بشر توانائي آن را داشته باشد يا نداشته باشد.[4]

امّا آسمان اول و دوم و...

کلمه «سماء» در لغت به معناي طرف بالا است. قرآن کريم و يا روايات که از آسمان هاي هفت گانه سخن به ميان آورده اند، از همه آنها نزديک تر به ما، آسماني است که ستارگان، کواکب در آنجا قرار دارند و امّا در شش آسمان ديگر، قرآن کريم و روايات درباره اسرار آن، هيچ حرفي نزده است، جز اينکه فرموده روي هم قرار دارند.

هم چنين، اگر در آيات و روايات آمده که آسمان ها منزلگاه ملائکه است، ملائکه از آسمان نازل مي شوند و امر خدا را با خود به زمين مي آورند، ملائکه با نامه اعمال بندگان بالا مي روند، يا اينکه آسمان درهايي دارد، ارزاق آسماني نازل مي شود و... رموز اين اينگونه موارد و اسرار آسمان ها نه در آيات و نه در روايات، اشاره نشد و هيچ دليلي بر اسرار آن اشاره ندارد.

بنابراين، حقيقت اين است که از اسرار آسمان چيزي در دست نيست، نهايتاً هر مرتبه درجات بالا را، آسمان خوانده اند، آثار و خواص آن مراتب را آثار و خواص آن آسمان ها خوانده اند، اين تشبيه نيز بدان جهت است که درکش براي انسان ها آسان شود.[5] خلاصه اينکه معناي روشني از آسمان اول و دوم نداريم و علم هم هيچ سخن روشني در اين باب ندارد، لذا تعارضي بين علم و دين در اين مساله وجود ندارد.

در نتيجه: معراج، يک پديدة فراطبيعي و نوعي از معجزات الهي براي پيامبر اسلام  ص است، ولي عقل آن را محال نمي داند؛ چنانکه معجزه هاي ديگر انبياء مورد تأييد عقل و عقلااند. در باب آسمان هاي هفت گانه، حقيقت آن است که قرآن کريم و روايات، به جز از آسمان دنيا، به آسمان هاي ديگر چيزي، خبر نداده اند، اسرار آن نزد خداوند است.

معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:

1ـ معراج پديدة شگفت، محمد کاظم محمدي.

2ـ معراج پيامبر و پاسخ به شبهات آن، عليرضا زکي زاده.

3ـ معراج يا بررسي سفر فضايي پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ ، عمادالدّين حسين اصفهاني.

 


[1]. انبياء / ‌69.

[2]. محمدي، كاظم، معراج پديده شگفت،تهران، انتشارات نجم كبري،1388ش، ص22 ـ 43.

[3]. پس از پرتاب اقمار مصنوعي، براي نخستين بار، روز چهارشنبه 12 آوريل 1961، سرگرد 27 ساله روسي،‌ به نام «گاگارين» در يكي سفينه فضائي مسافرت فضائي خود را آغاز كرد. وي نخستين انساني بود كه دست به چنين مسافرتي زد و سفينه او تا ارتفاع 302 كيلومتر از زمين فاصله گرفت و در مدت يك ساعت و نيم به دور زمين گردش مي‌كرد. از آن پس، از طرف امريكا و شوروي سفايني به فضا فرستاده مي‌شد، تا آنجا كه آخر تيرماه 1348، «آپولو» با يازده سرنشين در سطح ماه فرود آمد، و براي اولين بار،‌ بشر، گام در ماه نهاد. اين برنامه از آن وقت به بعد، به طور مكرر آزمايش شده و غالباً موفقيت آميز بوده است همة اين فعاليت‌ها حاكي از آنست كه فرود آمدن بشر در سطح كرات امري ممكن است. كاري را كه بشر از طريق عملي انجام مي‌دهد، خالق بشر با اراده نافذ خود مي‌تواند به اين كار جامه عمل بپوشاند.

سبحاني، جعفر، فروغ ابديت، قم، دفتر تبليغات اسلامي، 1376ش، ج1، ص392.

[4]. همان، ص393؛ مکارم شيرازي، ناصر، تفسيرنمونه، تهران، دارالكتب اسلاميه، 1387ش، ج12، ص30.

[5]. طباطبايي، سيد محمد حسين، ترجمه الميزان، قم، دفتر انتشارات اسلامي، 1367ش، ج17، ص560 و 561.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
11 امرداد 01
بازدید
۵۵
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.