آيا مي توان پيامبر اکرم ص را مورد نقد و بررسي قرار داد؟
آيا مي توان پيامبر اکرم ص را مورد نقد و بررسي قرار داد؟
پرسش
پاسخ
وظيفه اصلي انبياء اين است که انسان ها را در جهت دادن به زندگي و حرکت تکاملي، ياري دهند تا بتوانند در هر شرايطي وظيفه خود را بشناسند و نيروهايشان را در راه رسيدن به هدف مطلوب بکار گيرند، خواه مردم بيابانگرد و چادرنشين باشند و خواه مردم اقيانوس پيما و فضا نورد، ارزش هاي اصيل انساني را بشناسند و بدانند چه وظايفي در مورد پرستش خداي متعال و درباره فرد فرد خودشان و نيز نسبت به همنوعان و ساير آفريدگان دارند، تا با انجام دادن آنها به کمال و سعادت حقيقي و ابدي، نائل گردند. بديهي است که افراد عادي انسان مستقيما از اين وسيله شناخت بهره مند نمي شوند و استعداد و لياقت دريافت وحي الهي را ندارند، و ناچار پيام الهي به وسيله پيامبران بايد به ايشان ابلاغ شود.[1]
بنابراين هدف اصلي از بعثت انبياء راهنمايي بشر به سوي حقايق و وظايفي است که خداي متعال براي انسان ها تعيين فرموده است و ايشان در حقيقت نمايندگان الهي در ميان بشر هستند که بايد ديگران را به راه راست هدايت کنند، روي اين اساس حکمت و لطف الهي اقتضا دارد که پيامبران، افراد پاک و معصوم ازگناه باشند و حتي کار ناشايسته اي از روي سهو و نسيان هم از آنان سر نزند، تا مردم گمان نکنند که ادّعاي سهو و نسيان را بهانه اي براي جواز لغزش و اشتباه قرار داده اند.
با توجه به این مقدمه:
اگر مقصود از نقد و بررسي رسول اکرم با تسامح اين باشد که، آيا يک مسلمان حق دارد و مي تواند، با اعتقاد و توجه به اين که خطا و اشتباه در گفتار و کردار آن حضرت راه ندارد و خداوند صحت و سلامت گفتار و کردار او را تضمين نموده. به منظور اطمينان بيشتر و کسب دانش و اطلاع افزونتر، از چرايي اين عمل رسول اکرم ص سئوال نمايد؟، بايد گفت: نقد و بررسي به اين معنا مشکل و مانعي ندارد، مثلا کسي سئوال کند چرا پيامبر اکرم ص صلح حديبيه را پذيرفت؟ يا اگر پيامبر اکرم ـ معصوم است پس چرا اين همه توبه و استغفار مي کند؟ يا چرا عصمت ايشان با برخي آيات قرآن منافات دارد؟ آن گاه اگر کسي قصد کشف حقيقت و به دنبال پاسخ باشد و با تحليل وجهي براي آن ذکر نمايد، نه تنها منعي ندارد بلکه فعل مستحسني است.
اما نقد و بررسي به معناي مصطلح، که ناقد با ديد نقادانه، صحت و سقم گفتار و کردار کسي را مورد نقض و ابرام قرار داده و تک تک گفتار و کردار او را، تخطئه يا تأييد مي کند، در مورد رسول اکرم ص که نماينده خداوند و سفير و فرستاده اوست، به هيچ وجه روا نيست و هيچ مسلماني حق ندارد چنين نقد و بررسي نسبت به آن حضرت انجام دهد، زيرا لازمه آن تخطئه و رد و انکار عصمت و در نتيجه رسالت وي خواهد بود و انکار رسالت مساوي با شرک است، بنابراين نمي توان پيامبر اکرم را به معناي مصطلح مورد نقد و بررسي قرار داد، زيرا او اسوه و الگوي رفتار ما است و ما هر چه داريم به برکت وجود مقدس اوست اين قرآن کريم است که مي فرمايد: هر چه رسول اکرم به شما مي گويد انجام دهيد، و هر چه از آن نهي مي کند باز ايستيد.[2]
اصولاً کسي مورد نقد و بررسي قرار مي گيرد که اشتباهات و خطاها و انحرافات شخصيت او را تحت تأثير قرار داده و لکه دار باشد، اما شخصيتي که خداوند متعال خود سلامت شخصيت و صداقت گفتار و صحت رفتار او را تضمين کرده است، عقل به هيچ وجه اجازه نقد و بررسي او را نمي دهد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ اصول عقائد، محمد تقي مصباح يزدي.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 11 امرداد 01
- بازدید
- ۵۷
آيا مي توان پيامبر اکرم ص را مورد نقد و بررسي قرار داد؟
- نشان کردن
پرسش
آيا مي توان پيامبر اکرم ص را مورد نقد و بررسي قرار داد؟
پاسخ
وظيفه اصلي انبياء اين است که انسان ها را در جهت دادن به زندگي و حرکت تکاملي، ياري دهند تا بتوانند در هر شرايطي وظيفه خود را بشناسند و نيروهايشان را در راه رسيدن به هدف مطلوب بکار گيرند، خواه مردم بيابانگرد و چادرنشين باشند و خواه مردم اقيانوس پيما و فضا نورد، ارزش هاي اصيل انساني را بشناسند و بدانند چه وظايفي در مورد پرستش خداي متعال و درباره فرد فرد خودشان و نيز نسبت به همنوعان و ساير آفريدگان دارند، تا با انجام دادن آنها به کمال و سعادت حقيقي و ابدي، نائل گردند. بديهي است که افراد عادي انسان مستقيما از اين وسيله شناخت بهره مند نمي شوند و استعداد و لياقت دريافت وحي الهي را ندارند، و ناچار پيام الهي به وسيله پيامبران بايد به ايشان ابلاغ شود.[1]
بنابراين هدف اصلي از بعثت انبياء راهنمايي بشر به سوي حقايق و وظايفي است که خداي متعال براي انسان ها تعيين فرموده است و ايشان در حقيقت نمايندگان الهي در ميان بشر هستند که بايد ديگران را به راه راست هدايت کنند، روي اين اساس حکمت و لطف الهي اقتضا دارد که پيامبران، افراد پاک و معصوم ازگناه باشند و حتي کار ناشايسته اي از روي سهو و نسيان هم از آنان سر نزند، تا مردم گمان نکنند که ادّعاي سهو و نسيان را بهانه اي براي جواز لغزش و اشتباه قرار داده اند.
با توجه به این مقدمه:
اگر مقصود از نقد و بررسي رسول اکرم با تسامح اين باشد که، آيا يک مسلمان حق دارد و مي تواند، با اعتقاد و توجه به اين که خطا و اشتباه در گفتار و کردار آن حضرت راه ندارد و خداوند صحت و سلامت گفتار و کردار او را تضمين نموده. به منظور اطمينان بيشتر و کسب دانش و اطلاع افزونتر، از چرايي اين عمل رسول اکرم ص سئوال نمايد؟، بايد گفت: نقد و بررسي به اين معنا مشکل و مانعي ندارد، مثلا کسي سئوال کند چرا پيامبر اکرم ص صلح حديبيه را پذيرفت؟ يا اگر پيامبر اکرم ـ معصوم است پس چرا اين همه توبه و استغفار مي کند؟ يا چرا عصمت ايشان با برخي آيات قرآن منافات دارد؟ آن گاه اگر کسي قصد کشف حقيقت و به دنبال پاسخ باشد و با تحليل وجهي براي آن ذکر نمايد، نه تنها منعي ندارد بلکه فعل مستحسني است.
اما نقد و بررسي به معناي مصطلح، که ناقد با ديد نقادانه، صحت و سقم گفتار و کردار کسي را مورد نقض و ابرام قرار داده و تک تک گفتار و کردار او را، تخطئه يا تأييد مي کند، در مورد رسول اکرم ص که نماينده خداوند و سفير و فرستاده اوست، به هيچ وجه روا نيست و هيچ مسلماني حق ندارد چنين نقد و بررسي نسبت به آن حضرت انجام دهد، زيرا لازمه آن تخطئه و رد و انکار عصمت و در نتيجه رسالت وي خواهد بود و انکار رسالت مساوي با شرک است، بنابراين نمي توان پيامبر اکرم را به معناي مصطلح مورد نقد و بررسي قرار داد، زيرا او اسوه و الگوي رفتار ما است و ما هر چه داريم به برکت وجود مقدس اوست اين قرآن کريم است که مي فرمايد: هر چه رسول اکرم به شما مي گويد انجام دهيد، و هر چه از آن نهي مي کند باز ايستيد.[2]
اصولاً کسي مورد نقد و بررسي قرار مي گيرد که اشتباهات و خطاها و انحرافات شخصيت او را تحت تأثير قرار داده و لکه دار باشد، اما شخصيتي که خداوند متعال خود سلامت شخصيت و صداقت گفتار و صحت رفتار او را تضمين کرده است، عقل به هيچ وجه اجازه نقد و بررسي او را نمي دهد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ اصول عقائد، محمد تقي مصباح يزدي.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 11 امرداد 01
- بازدید
- ۵۷
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.