حضرت مهدي ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ در موقع ظهور در کنا...
پرسش
پاسخ
از قرآن و احاديث و تواريخ اسلامي به خوبي استفاده مي شود که خانه کعبه پيش از ابراهيم، حتي از زمان آدم برپا شده بود، در سوره ابراهيم از قول اين پيامبر بزرگ مي خوانيم: « رَبَّنَا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ[1]» (پروردگارا من بعضي از فرزندانم را در اين سرزمين خشک و سوزان در کنار خانه تو سکونت دادم...) اين آيه گواهي مي دهد موقعي که ابراهيم با فرزند شيرخوارش اسماعيل و همسرش به سرزمين مکّه امدند اثري از خانه کعبه وجود داشته است. در سوره آل عمران نيز مي خوانيم: « إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ[2]» نخستين خانه که به منظور پرستش خداوند براي مردم ساخته شد در سرزمين مکّه بود...) مسلّم است که پرستش خداوند و ساختن مرکز عبادت از زمان ابراهيم آغاز نگرديده بلکه قبلاً و حتي از زمان آدم ـ عليه السلام ـ بوده است. هم چنين قرآن مي فرمايد: « وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ[3]» بياد آور هنگامي را که ابراهيم و اسماعيل پايه هاي خانه (کعبه) را بالا مي بردند، و مي گفتند: پروردگارا از ما بپذير تو شنوا و دانايي» اين تعبير مي رساند که شالوده هاي خانه خدا وجود داشته و ابراهيم و اسماعيل پايه ها را بالا بردند.
در خطبه معروف قاصعه از نهج البلاغه نيز مي خوانيم: «آيا نمي بينيد که خداوند مردم جهان را از زمان آدم تا به امروز به وسيله قطعات سنگي... امتحان کرده است و آن را خانه محترم خود قرار داده، سپس به آدم و فرزندانش دستور داد که به گرد آن طواف کنند»[4] و کوتاه سخن اين که آيات قرآن و روايات اين تاريخچه معروف را تأييد مي کند که خانه کعبه نخست به دست آدم ساخته شد، سپس در طوفان نوح فرو ريخت و بعد به دست ابراهيم و فرزندش اسماعيل تجديد بنا گرديد»[5] تا محل امن براي عبادت و بندگي باشد، و خداوند متعال اراده کرده است که در دو مقطع حساس از تاريخ بشريت نور هدايت و رحمت اش از اين مکان شريف، جهان تاريک و ستمکده خاکي را روشن نمايد، مقطع اول ظهور اسلام که با بعثت پيامبر خاتم و خاتم پيامبران آغاز گرديد و نقطه آغاز دعوت پيامبر گرامي اسلام سرزمين مکه و خانه خدا بود و مقطع دوم قيام و انقلاب جهاني آخرين ذخيره الهي و خاتم اوصياء امام عصر ارواحنا فداه مي باشد که بر اساس تقدير الهي بايد از اين سرزمين مقدس آغاز گردد و نقطه آغاز آن نيز خانه خدا است.
بر اساس روايات زيادي، امام زمان ـ عليه السلام ـ حرکت رهايي بخش و قيام جهاني خودش را از مکّه و از خانه کعبه آغاز مي کند. از روايات استفاده مي شود که آن بزرگوار در دهم محرم بعد از نماز عشاء بين رکن و قيام ايستاده و جبرئيل در طرف راست آن حضرت قرار دارد، قيام اش را به جهانيان اعلام مي کند.
امام باقر ـ عليه السلام ـ فرمود: «گويا قائم را مي بينم که روز شنبه روز عاشورا بين رکن و مقام ايستاده و در حالي که جبرئيل پيش روي قرار دارد و صدا مي زند: بيعت براي خداوند است.»[6] به نظر مي رسد که رکن قسمت اصلي کعبه باشد که حجر الاسود در آن قرار دارد و مقام هم همان مقام ابراهيم ـ عليه السلام ـ باشد که «فاصله تقريبي بين اين دو مکان شريف در حدود 13 متر مي باشد»[7] از رسول مکرم اسلام نقل شده که فرمود: «رکن و مقام دو ياقوت از ياقوت هاي بهشت مي باشند و خداوند نور آن ها را گرفته است و اگر جز اين بود، آن ها ما بين مشرق و مغرب را روشن مي کردند.»[8]
از امام باقر ـ عليه السلام ـ نقل شده که فرمود: «خداوند سه قطعه سنگ را از بهشت بر روي زمين فرود آورده است:1ـ سنگي که در مقام ابراهيم ـ عليه السلام ـ است. 2ـ سنگ بني اسرائيل (آن سنگي مخصوص بود که هر موقع موسي ـ عليه السلام ـ عصاي خود را به آن مي زد 12 چشمه از آن مي جوشيد) 3ـ حجر الاسواد و آن سنگي است که ابراهيم ـ عليه السلام ـ آن را در خانه کعبه نصب کرد و رنگ آن در ابتداء از کاغذ سفيدتر بود ولي در اثر گناهان فرزندان آدم سياه گرديد»[9]
و نکته اي که تذکر آن لازم است اين است که در تعيين مقام ابراهيم ـ عليه السلام ـ چهار قول در کتاب هاي تفسير نقل شده است:
1ـ طبق روايتي که از حضرت صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده است «مقام ابراهيم همان نقطه که در مسجد الحرام به اين نام معروف است که بر حاجيان لازم است بعد از طواف خانه خدا، پشت آن دو رکعت نماز بگذارند، و در آن جا سنگي قرار دارد که حضرت ابراهيم براي بالا بردن ديوار هاي کعبه بر روي آن ايستاده است (و آثار و جاي پاي آن بزرگوار بر آن مشهود است) و آن سنگ فعلاً در محفظه (در مقام ابراهيم) نگهداري مي شود.»[10]
2ـ از ابن عباس نقل شده که: «تمام نقاطي که اعمال حج از قبيل طواف، سعي و وقوف، و ذبح در آن ها انجام مي گيرد مقام ابراهيم است.»[11]
3ـ از عطا نقل شده که: «مقام ابراهيم» عبارت است از عرفه و مزدلفه و محلّي که در آن رمي جمرات انجام مي گردد.»[12]
«قول اول روشن تر و صحيح تر است زيرا مردم از مقام ابراهيم همان نقطه را که در مسجد الحرام به اين نام معروف است مي فهمند، و در مقام ابراهيم دلالت روشني بر نبوت حضرت ابراهيم موجود است زيرا هم اکنون جاي پاي آن حضرت در روي سنگ کاملاً نمايان است و اين موضوع معجزه براي وي محسوب مي شود که خداوند سنگ را زير پاي او مانند گل نرم قرار داده است.»[13]
از امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده که فرمود: «حضرت مهدي ـ عليه السلام ـ پشت به ديوار کعبه نموده و مي گويد: اي جماعت خلايق، کسي که مي خواهد نگاه کند به آدم و شيث، من آدم و شيث هستم، و هر که مي خواهد به نوح و فرزندش بنگرد، من آن نوح و سام هستم، کسي که مي خواهد به ابراهيم و اسماعيل نگاه کند، من ابراهيم و اسماعيلم، هر آن کس که مي خواهد نگاه کند به عيسي و شمعون من عيسي و شمعون هستم، اگر کسي مي خواهد به محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و امير المؤمنين ـ عليه السلام ـ بنگرد، من محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و امير المؤمنين هستم، کسي که مي خواهد نگاه کند به حسن و حسين ـ عليهما السلام ـ من حسن و حسينم، و هر که به ائمه از فرزندان حسين ـ عليه السلام ـ نگاه کند من آن امامان هستم....»[14] يعني همه ويژگي ها و اوصاف آن بزرگواران از علم و حکمت و اخلاق و سجايا و سيره در من جمع است.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ تفسير نمونه، آيت الله مکارم،ج1.
2ـ تفسير نور، محسن قرائتي، ج1.
3ـ ترجمه تفسير مجمع البيان، ج1.
4ـ موعود امم، شيخ عباس کرماني.
پي نوشت ها:
[1] . ابراهيم / 37.
[2] . آل عمران / 96.
[3] . بقره / 127.
[4] . تفسير نمونه، ج1، ص454،آيت الله مکارم.
[5] . همان منبع.
[6] . آيت الله صافي، منتخب الاثر، ص 574.
[7] . قرائتي، محسن، تفسير نور، ج1، ص 199.
[8] . ترجمه مجمع البيان، ج2، ص 44.
[9] . ترجمه تفسير مجمع البيان، ج1، ص41.
[10] . قرائتي، محسن، تفسير نور، ج1، ص 199.
[11] . ترجمه تفسير مجمع البيان، ج1، ص40.
[12] . ترجمه تفسير مجمع البيان، ج1، ص 40.
[13] . همان منبع.
[14] . موعود امم، شيخ عباس کرماني، ص199.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 بهمن 93
- بازدید
- ۱٬۲۲۳
حضرت مهدي ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ در موقع ظهور در کنا...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
از قرآن و احاديث و تواريخ اسلامي به خوبي استفاده مي شود که خانه کعبه پيش از ابراهيم، حتي از زمان آدم برپا شده بود، در سوره ابراهيم از قول اين پيامبر بزرگ مي خوانيم: « رَبَّنَا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ[1]» (پروردگارا من بعضي از فرزندانم را در اين سرزمين خشک و سوزان در کنار خانه تو سکونت دادم...) اين آيه گواهي مي دهد موقعي که ابراهيم با فرزند شيرخوارش اسماعيل و همسرش به سرزمين مکّه امدند اثري از خانه کعبه وجود داشته است. در سوره آل عمران نيز مي خوانيم: « إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ[2]» نخستين خانه که به منظور پرستش خداوند براي مردم ساخته شد در سرزمين مکّه بود...) مسلّم است که پرستش خداوند و ساختن مرکز عبادت از زمان ابراهيم آغاز نگرديده بلکه قبلاً و حتي از زمان آدم ـ عليه السلام ـ بوده است. هم چنين قرآن مي فرمايد: « وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ[3]» بياد آور هنگامي را که ابراهيم و اسماعيل پايه هاي خانه (کعبه) را بالا مي بردند، و مي گفتند: پروردگارا از ما بپذير تو شنوا و دانايي» اين تعبير مي رساند که شالوده هاي خانه خدا وجود داشته و ابراهيم و اسماعيل پايه ها را بالا بردند.
در خطبه معروف قاصعه از نهج البلاغه نيز مي خوانيم: «آيا نمي بينيد که خداوند مردم جهان را از زمان آدم تا به امروز به وسيله قطعات سنگي... امتحان کرده است و آن را خانه محترم خود قرار داده، سپس به آدم و فرزندانش دستور داد که به گرد آن طواف کنند»[4] و کوتاه سخن اين که آيات قرآن و روايات اين تاريخچه معروف را تأييد مي کند که خانه کعبه نخست به دست آدم ساخته شد، سپس در طوفان نوح فرو ريخت و بعد به دست ابراهيم و فرزندش اسماعيل تجديد بنا گرديد»[5] تا محل امن براي عبادت و بندگي باشد، و خداوند متعال اراده کرده است که در دو مقطع حساس از تاريخ بشريت نور هدايت و رحمت اش از اين مکان شريف، جهان تاريک و ستمکده خاکي را روشن نمايد، مقطع اول ظهور اسلام که با بعثت پيامبر خاتم و خاتم پيامبران آغاز گرديد و نقطه آغاز دعوت پيامبر گرامي اسلام سرزمين مکه و خانه خدا بود و مقطع دوم قيام و انقلاب جهاني آخرين ذخيره الهي و خاتم اوصياء امام عصر ارواحنا فداه مي باشد که بر اساس تقدير الهي بايد از اين سرزمين مقدس آغاز گردد و نقطه آغاز آن نيز خانه خدا است.
بر اساس روايات زيادي، امام زمان ـ عليه السلام ـ حرکت رهايي بخش و قيام جهاني خودش را از مکّه و از خانه کعبه آغاز مي کند. از روايات استفاده مي شود که آن بزرگوار در دهم محرم بعد از نماز عشاء بين رکن و قيام ايستاده و جبرئيل در طرف راست آن حضرت قرار دارد، قيام اش را به جهانيان اعلام مي کند.
امام باقر ـ عليه السلام ـ فرمود: «گويا قائم را مي بينم که روز شنبه روز عاشورا بين رکن و مقام ايستاده و در حالي که جبرئيل پيش روي قرار دارد و صدا مي زند: بيعت براي خداوند است.»[6] به نظر مي رسد که رکن قسمت اصلي کعبه باشد که حجر الاسود در آن قرار دارد و مقام هم همان مقام ابراهيم ـ عليه السلام ـ باشد که «فاصله تقريبي بين اين دو مکان شريف در حدود 13 متر مي باشد»[7] از رسول مکرم اسلام نقل شده که فرمود: «رکن و مقام دو ياقوت از ياقوت هاي بهشت مي باشند و خداوند نور آن ها را گرفته است و اگر جز اين بود، آن ها ما بين مشرق و مغرب را روشن مي کردند.»[8]
از امام باقر ـ عليه السلام ـ نقل شده که فرمود: «خداوند سه قطعه سنگ را از بهشت بر روي زمين فرود آورده است:1ـ سنگي که در مقام ابراهيم ـ عليه السلام ـ است. 2ـ سنگ بني اسرائيل (آن سنگي مخصوص بود که هر موقع موسي ـ عليه السلام ـ عصاي خود را به آن مي زد 12 چشمه از آن مي جوشيد) 3ـ حجر الاسواد و آن سنگي است که ابراهيم ـ عليه السلام ـ آن را در خانه کعبه نصب کرد و رنگ آن در ابتداء از کاغذ سفيدتر بود ولي در اثر گناهان فرزندان آدم سياه گرديد»[9]
و نکته اي که تذکر آن لازم است اين است که در تعيين مقام ابراهيم ـ عليه السلام ـ چهار قول در کتاب هاي تفسير نقل شده است:
1ـ طبق روايتي که از حضرت صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده است «مقام ابراهيم همان نقطه که در مسجد الحرام به اين نام معروف است که بر حاجيان لازم است بعد از طواف خانه خدا، پشت آن دو رکعت نماز بگذارند، و در آن جا سنگي قرار دارد که حضرت ابراهيم براي بالا بردن ديوار هاي کعبه بر روي آن ايستاده است (و آثار و جاي پاي آن بزرگوار بر آن مشهود است) و آن سنگ فعلاً در محفظه (در مقام ابراهيم) نگهداري مي شود.»[10]
2ـ از ابن عباس نقل شده که: «تمام نقاطي که اعمال حج از قبيل طواف، سعي و وقوف، و ذبح در آن ها انجام مي گيرد مقام ابراهيم است.»[11]
3ـ از عطا نقل شده که: «مقام ابراهيم» عبارت است از عرفه و مزدلفه و محلّي که در آن رمي جمرات انجام مي گردد.»[12]
«قول اول روشن تر و صحيح تر است زيرا مردم از مقام ابراهيم همان نقطه را که در مسجد الحرام به اين نام معروف است مي فهمند، و در مقام ابراهيم دلالت روشني بر نبوت حضرت ابراهيم موجود است زيرا هم اکنون جاي پاي آن حضرت در روي سنگ کاملاً نمايان است و اين موضوع معجزه براي وي محسوب مي شود که خداوند سنگ را زير پاي او مانند گل نرم قرار داده است.»[13]
از امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده که فرمود: «حضرت مهدي ـ عليه السلام ـ پشت به ديوار کعبه نموده و مي گويد: اي جماعت خلايق، کسي که مي خواهد نگاه کند به آدم و شيث، من آدم و شيث هستم، و هر که مي خواهد به نوح و فرزندش بنگرد، من آن نوح و سام هستم، کسي که مي خواهد به ابراهيم و اسماعيل نگاه کند، من ابراهيم و اسماعيلم، هر آن کس که مي خواهد نگاه کند به عيسي و شمعون من عيسي و شمعون هستم، اگر کسي مي خواهد به محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و امير المؤمنين ـ عليه السلام ـ بنگرد، من محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و امير المؤمنين هستم، کسي که مي خواهد نگاه کند به حسن و حسين ـ عليهما السلام ـ من حسن و حسينم، و هر که به ائمه از فرزندان حسين ـ عليه السلام ـ نگاه کند من آن امامان هستم....»[14] يعني همه ويژگي ها و اوصاف آن بزرگواران از علم و حکمت و اخلاق و سجايا و سيره در من جمع است.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ تفسير نمونه، آيت الله مکارم،ج1.
2ـ تفسير نور، محسن قرائتي، ج1.
3ـ ترجمه تفسير مجمع البيان، ج1.
4ـ موعود امم، شيخ عباس کرماني.
پي نوشت ها:
[1] . ابراهيم / 37.
[2] . آل عمران / 96.
[3] . بقره / 127.
[4] . تفسير نمونه، ج1، ص454،آيت الله مکارم.
[5] . همان منبع.
[6] . آيت الله صافي، منتخب الاثر، ص 574.
[7] . قرائتي، محسن، تفسير نور، ج1، ص 199.
[8] . ترجمه مجمع البيان، ج2، ص 44.
[9] . ترجمه تفسير مجمع البيان، ج1، ص41.
[10] . قرائتي، محسن، تفسير نور، ج1، ص 199.
[11] . ترجمه تفسير مجمع البيان، ج1، ص40.
[12] . ترجمه تفسير مجمع البيان، ج1، ص 40.
[13] . همان منبع.
[14] . موعود امم، شيخ عباس کرماني، ص199.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 بهمن 93
- بازدید
- ۱٬۲۲۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.