دولت امام زمان بعد از ظهور چه فرق هايي با دولت و زندگي کنوني...
پرسش
پاسخ
اگر مقصود از سوال مورد نظر مقايسه ميان جمهوري اسلامي و حکومت اسلامي ايران با دولت و حکومت جهاني امام زمان ـ عليه السلام ـ باشد؛ در پاسخ بايد گفت که از نظر ماهيت و حقيقت يکي است و انگيزه و هدف در هر دو قيام و دولت، حاکميت اسلام ناب و گسترش عدالت اسلامي و تحکيم ارزش هاي انساني اسلامي در قالب يک حکومت ولائي مي باشد، اگر چه از نظر مصداق و نماد وجودي نظام جمهوري اسلامي به رهبري فقيه امامي عادل روزنه بسي کوچک و شعاع بس اندک از پرتو عظيم حکومت جهاني و مدينه فاضله و نوراني مهدوي مي باشد، و به طور کلي از جهت تحقق اهداف و توسعه و گستردگي حاکميت عدالت و قسط و جهان شمولي با حکومت جهاني مهدوي قابل مقايسه نيست و اميدواريم انشاء الله که مقدمه براي تشکيل دولت جهاني امام زمان ـ عليه السلام ـ باشد.
اما اگر مقصود از سئوال مورد نظر مقايسه بين دولت ها و حکومت هاي موجود در جهان با حکومت و دولت جهاني امام زمان ـ عليه السلام ـ باشد، پاسخ آن اين است که دولت جهاني مهدوي با دولت ها و حکومت هاي موجود از هر دو نظر متفاوت است يعني هم تفاوت ماهيتي و مفهومي دارد و هم از نظر وجود خارجي و مصداق با هم متفاوت اند و تنها اشتراکي که دارند از حيث لفظ است که هم بر دولت جهاني امام زمان ـ عليه السلام ـ حکومت و دولت اطلاق مي شود و هم بر حکومت و دولت هاي قبل از آن، حکومت و دولت اطلاق مي شود زيرا: در يک بررسي اجمالي مي بينيم چهار نوع حکومت در دنيا بيشتر نداريم:
الف: حکومت استبدادي (در چهره اصلي اش) منظور حکومت استبداد فردي است، که حال و وضع اش در گذشته و حال روشن است، و در يک جمله کوتاه مي توان گفت: هر نوع بردگي و بدبختي و سيه روزي و عقب ماندگي که دامنگير نوع بشر شده، از اين نوع حکومت مرگ آفرين سرچشمه گرفته است.
ب: حکومت استبدادي (در لباس دموکراسي) يعني همان حکومت خودکامه فردي و جبار که لباس دموکراسي را در بر مي کند و عنوان آن را يدک مي کشد و با راه انداختن حزب و مجلس ساختگي اداي دموکراسي را در مي آورد ولي در حقيقت هيچ خبري از دموکراسي و حاکميت آراء مردم بر سرنوشت شان وجود ندارد. چنان چه در خيلي از ممالک و نظام هاي سلطنتي و شبه سلطنتي مشاهده مي کنيم. اين نوع حکومت در گذشته وجود نداشت چرا که مردم اش و حتي ديکتاتورهايش رک و راست بودند و يا شايد عقل شان نمي رسيد که مي توان استبداد را در قالب دموکراسي ارائه داد.
ج: حکومت استبدادي گروهي (ديکتاتوري پرولتاريا) اين نوع حکومت در گذشته با اين محتوا وجود نداشت و فرآورده عصر ماشين و مخصوص کشورهاي کمونيستي است که طبقه «پرولتاريا» (کارگر جديد) زمام امور را به دست مي گيرند و خواسته هاي خود را در تمام زمينه ها زير لواي کمونيسم و مارکسيسم تحقق مي بخشند. گرچه مارکسست ها هستند که عنوان ديکتاتوري پرولتاريا را به عنوان شعار حکومت شان انتخاب کرده اند ولي با قطع نظر از مفاهيمي که زير اين عنوان نهفته شده، بايد ديد آيا اين طبقه پرولتاريا است که بر چنين جوامعي حکومت مي کند يا اعضاي کميته مرکزي حزب و دبير کل آن، آن هم حزبي که نه فراگير است و نه انتخاب آزادي در آن صورت مي گيرد و نه رنگ و بوي از دموکراسي دارد و خود کامگي و استبداد سران گردانندگان حکومت، و توسل به خشونت و سلب آزادي انسان ها در آن چيزي نيست که بر کسي پنهان باشد.
د: حکومت دموکراسي (در چهره اصلي اش) اين نوع حکومت که عالي ترين و کامل ترين نوع حکومت در دنياي امروزش مي دانند و حتي ادعا و اداي آن مايه مباهات بسياري از زمام داران است، تا چه رسد به وجود عيني و خارجي اش، از نظر مفهوم در يک جمله خلاصه مي شود و آن اين که: در اين سيستم حکومت، تمام مردم از هر گروه و قشري ظاهراً با آزادي کامل مي توانند به پاي صندوق هاي رأي رفته و نمايندگان واقعي خود را انتخاب کنند، و سرنوشت خويش را براي چند سال و تحت ضوابط خاصي به دست آن ها بسپارند. اما با تمام امتيازاتي که در اين طرز حکومت به چشم مي خورد هنگامي که به عمق و محصول نهايي اش مي انديشيم مي بينيم بر خلاف ظاهر زيبايش، چهره وحشت ناکي دارد، زيرا: يکي از پيامد هاي اين گونه حکومت ها استثمار گروهي است يعني حکومت «اکثريت ها» با توجه به اين که اقليت ها هميشه نفرات محدود و ناچيزي نيستند که بتوان در محاسبات گروهي آن ها را ناديده گرفت، اين است که استثمار دسته جمعي را مجاز مي شمرد و به پنجاه و يک درصد جمعيت مردم جهان اجازه مي دهد افکار و مقاصد خود را بر چهل و نه درصد جمعيت تحميل کنند و اين ضربه بزرگي بر عدالت و آزادي در جهان انسانيت که تحت عنوان مترقي ترين نوع حکومت انجام مي گيرد. و بدتر از آن اين که در اين نوع حکومت غالباً اقليت ها در چهره اکثريت ظاهر مي شوند به اين ترتيب که صاحبان «زر» و «زور» با در دست داشتن وسائل ارتباط جمعي و با تغذيه اهداف و مقاصد و برنامه ها اشخاص مورد نظر خويش به طور مستقيم و غير مستقيم، به مطبوعات تجارتي، راديوها و تلويزيون هاي بازاري، چنان اکثريت را شستشوي مغزي مي دهند و افکار محيط را در مسير خواسته هاي خود منحرف مي سازند که عملا حکومتي روي کار مي آيد که تنها در مسير منافع اين اقليت افزون طلب گام بر مي دارد.[1] و لذا اين حکومت مثل حکومت هاي سه گانه پيشين که توضيح داده شد در تحکيم ارزش هاي والاي انساني و توسعه عدالت اجتماعي در ابعاد گوناگون آن ناکام بوده و هرگز بر سر انجام مطلوب جوامع بشري نخواهد رسيد.
اين جا است که تفاوت هاي اساسي ماهيتي و وجودي ميان حکومت جهاني امام زمان ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ با حکومت هاي چهارگانه که توضيح داديم روشن مي گردد: حکومت هاي موجود چهارگانه نه الهي است و نه در حقيقت مردم سالار و دموکرات حتي دموکرات ترين و مردمي ترين دولت هاي موجود در دنيا، و به همين جهت در گسترش و توسعه عدالت که اساس کار حکومت ها مي باشد هيچ دست آورد قابل توجه در سطح عمومي ندارند.
اما حکومت مهدوي اين سه ويژگي را به بهترين شکل دارد:
1. الهي است و نظام حکومتي و تشريعي و تقنيني آن مطابق با وجود تکويني عالم است و لذا در زمان حکومت و فرمانروائي آن حضرت آسمان و زمين برکات و نعمت هاي نهفته در خودش را ظاهر مي گردانند به گونه اي که سراسر عالم را وفور و فراواني نعمت فرا مي گيرد:
2. مردمي است و دموکرات ترين دولتي است که جهان در خود ديده است زيرا نه تنها افکار عمومي و جهاني خواستار چنين حکومتي است بلکه بر اساس برخي روايات مردم آن دولت و فرمان رواي آن را دوست دارند و به او عشق مي ورزند، چيزي که در هيچ حکومتي سابقه ندارد: از رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نقل شده که فرمود: «شما را به مهدي، مردي از قريش بشارت مي دهم که ساکنان آسمان و زمين از خلافت و فرمانروايي او خشنودند»[2] و نيز از آن حضرت نقل شده که فرمود: «مردي از امت من قيام مي کند که مردم زمين و آسمان او را دوست مي دارند.»[3]
3. با توجه بدو ويژگي که براي حکومت مهدوي بيان کرديم، ويژگي سومي که از لازمه اين دو ويژگي است خود بخود مطرح مي گردد و آن ويژگي عدالت گستري و تحکيم پايه هاي عدالت اجتماعي در همه جوانب آن در دولت مهدوي مي باشد، آن قدر که در روايات بر ويژگي عدالت گستري آن بزرگوار تأکيد شده بر ساير مسائل نشده است و اين نشان از برجستگي اين مهم در دوران حکومت مهدوي دارد به گونه اي که در برخي زيارات از آن حضرت تعبير به «عدل مشتهر» شده است. ده ها و بلکه صد ها روايت در کتاب هاي مختلف روائي و هم چنين آياتي از قرآن در مورد عدالت گستري آن بزرگوار و حکومت او وارد و تفسير گرديده است، چيزي که تمام حکومت ها در طول تاريخ از توسعه و تحکيم آن در سطح جهاني عاجز بوده اند.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. حکومت جهاني مهدي(عج)، آيت الله مکارم شيرازي.
2. چشم به راه مهدي، جمعي از نويسندگان مجله حوزه.
3. موعود امم، شيخ عباس شيخ الرئيس کرماني.
پي نوشت ها:
[1]. مطالب فوق از کتاب (حکومت جهاني مهدي ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ ) آيت الله مکارم شيرازي، نقل گرديده است.
[2]. قندوزي، ينابيع الموده، ص431؛ اثبات الهداه، ج3، ص 524.
[3]. ملاحم ابن طاوس، ص 70.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 بهمن 93
- بازدید
- ۱٬۸۰۹
دولت امام زمان بعد از ظهور چه فرق هايي با دولت و زندگي کنوني...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
اگر مقصود از سوال مورد نظر مقايسه ميان جمهوري اسلامي و حکومت اسلامي ايران با دولت و حکومت جهاني امام زمان ـ عليه السلام ـ باشد؛ در پاسخ بايد گفت که از نظر ماهيت و حقيقت يکي است و انگيزه و هدف در هر دو قيام و دولت، حاکميت اسلام ناب و گسترش عدالت اسلامي و تحکيم ارزش هاي انساني اسلامي در قالب يک حکومت ولائي مي باشد، اگر چه از نظر مصداق و نماد وجودي نظام جمهوري اسلامي به رهبري فقيه امامي عادل روزنه بسي کوچک و شعاع بس اندک از پرتو عظيم حکومت جهاني و مدينه فاضله و نوراني مهدوي مي باشد، و به طور کلي از جهت تحقق اهداف و توسعه و گستردگي حاکميت عدالت و قسط و جهان شمولي با حکومت جهاني مهدوي قابل مقايسه نيست و اميدواريم انشاء الله که مقدمه براي تشکيل دولت جهاني امام زمان ـ عليه السلام ـ باشد.
اما اگر مقصود از سئوال مورد نظر مقايسه بين دولت ها و حکومت هاي موجود در جهان با حکومت و دولت جهاني امام زمان ـ عليه السلام ـ باشد، پاسخ آن اين است که دولت جهاني مهدوي با دولت ها و حکومت هاي موجود از هر دو نظر متفاوت است يعني هم تفاوت ماهيتي و مفهومي دارد و هم از نظر وجود خارجي و مصداق با هم متفاوت اند و تنها اشتراکي که دارند از حيث لفظ است که هم بر دولت جهاني امام زمان ـ عليه السلام ـ حکومت و دولت اطلاق مي شود و هم بر حکومت و دولت هاي قبل از آن، حکومت و دولت اطلاق مي شود زيرا: در يک بررسي اجمالي مي بينيم چهار نوع حکومت در دنيا بيشتر نداريم:
الف: حکومت استبدادي (در چهره اصلي اش) منظور حکومت استبداد فردي است، که حال و وضع اش در گذشته و حال روشن است، و در يک جمله کوتاه مي توان گفت: هر نوع بردگي و بدبختي و سيه روزي و عقب ماندگي که دامنگير نوع بشر شده، از اين نوع حکومت مرگ آفرين سرچشمه گرفته است.
ب: حکومت استبدادي (در لباس دموکراسي) يعني همان حکومت خودکامه فردي و جبار که لباس دموکراسي را در بر مي کند و عنوان آن را يدک مي کشد و با راه انداختن حزب و مجلس ساختگي اداي دموکراسي را در مي آورد ولي در حقيقت هيچ خبري از دموکراسي و حاکميت آراء مردم بر سرنوشت شان وجود ندارد. چنان چه در خيلي از ممالک و نظام هاي سلطنتي و شبه سلطنتي مشاهده مي کنيم. اين نوع حکومت در گذشته وجود نداشت چرا که مردم اش و حتي ديکتاتورهايش رک و راست بودند و يا شايد عقل شان نمي رسيد که مي توان استبداد را در قالب دموکراسي ارائه داد.
ج: حکومت استبدادي گروهي (ديکتاتوري پرولتاريا) اين نوع حکومت در گذشته با اين محتوا وجود نداشت و فرآورده عصر ماشين و مخصوص کشورهاي کمونيستي است که طبقه «پرولتاريا» (کارگر جديد) زمام امور را به دست مي گيرند و خواسته هاي خود را در تمام زمينه ها زير لواي کمونيسم و مارکسيسم تحقق مي بخشند. گرچه مارکسست ها هستند که عنوان ديکتاتوري پرولتاريا را به عنوان شعار حکومت شان انتخاب کرده اند ولي با قطع نظر از مفاهيمي که زير اين عنوان نهفته شده، بايد ديد آيا اين طبقه پرولتاريا است که بر چنين جوامعي حکومت مي کند يا اعضاي کميته مرکزي حزب و دبير کل آن، آن هم حزبي که نه فراگير است و نه انتخاب آزادي در آن صورت مي گيرد و نه رنگ و بوي از دموکراسي دارد و خود کامگي و استبداد سران گردانندگان حکومت، و توسل به خشونت و سلب آزادي انسان ها در آن چيزي نيست که بر کسي پنهان باشد.
د: حکومت دموکراسي (در چهره اصلي اش) اين نوع حکومت که عالي ترين و کامل ترين نوع حکومت در دنياي امروزش مي دانند و حتي ادعا و اداي آن مايه مباهات بسياري از زمام داران است، تا چه رسد به وجود عيني و خارجي اش، از نظر مفهوم در يک جمله خلاصه مي شود و آن اين که: در اين سيستم حکومت، تمام مردم از هر گروه و قشري ظاهراً با آزادي کامل مي توانند به پاي صندوق هاي رأي رفته و نمايندگان واقعي خود را انتخاب کنند، و سرنوشت خويش را براي چند سال و تحت ضوابط خاصي به دست آن ها بسپارند. اما با تمام امتيازاتي که در اين طرز حکومت به چشم مي خورد هنگامي که به عمق و محصول نهايي اش مي انديشيم مي بينيم بر خلاف ظاهر زيبايش، چهره وحشت ناکي دارد، زيرا: يکي از پيامد هاي اين گونه حکومت ها استثمار گروهي است يعني حکومت «اکثريت ها» با توجه به اين که اقليت ها هميشه نفرات محدود و ناچيزي نيستند که بتوان در محاسبات گروهي آن ها را ناديده گرفت، اين است که استثمار دسته جمعي را مجاز مي شمرد و به پنجاه و يک درصد جمعيت مردم جهان اجازه مي دهد افکار و مقاصد خود را بر چهل و نه درصد جمعيت تحميل کنند و اين ضربه بزرگي بر عدالت و آزادي در جهان انسانيت که تحت عنوان مترقي ترين نوع حکومت انجام مي گيرد. و بدتر از آن اين که در اين نوع حکومت غالباً اقليت ها در چهره اکثريت ظاهر مي شوند به اين ترتيب که صاحبان «زر» و «زور» با در دست داشتن وسائل ارتباط جمعي و با تغذيه اهداف و مقاصد و برنامه ها اشخاص مورد نظر خويش به طور مستقيم و غير مستقيم، به مطبوعات تجارتي، راديوها و تلويزيون هاي بازاري، چنان اکثريت را شستشوي مغزي مي دهند و افکار محيط را در مسير خواسته هاي خود منحرف مي سازند که عملا حکومتي روي کار مي آيد که تنها در مسير منافع اين اقليت افزون طلب گام بر مي دارد.[1] و لذا اين حکومت مثل حکومت هاي سه گانه پيشين که توضيح داده شد در تحکيم ارزش هاي والاي انساني و توسعه عدالت اجتماعي در ابعاد گوناگون آن ناکام بوده و هرگز بر سر انجام مطلوب جوامع بشري نخواهد رسيد.
اين جا است که تفاوت هاي اساسي ماهيتي و وجودي ميان حکومت جهاني امام زمان ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ با حکومت هاي چهارگانه که توضيح داديم روشن مي گردد: حکومت هاي موجود چهارگانه نه الهي است و نه در حقيقت مردم سالار و دموکرات حتي دموکرات ترين و مردمي ترين دولت هاي موجود در دنيا، و به همين جهت در گسترش و توسعه عدالت که اساس کار حکومت ها مي باشد هيچ دست آورد قابل توجه در سطح عمومي ندارند.
اما حکومت مهدوي اين سه ويژگي را به بهترين شکل دارد:
1. الهي است و نظام حکومتي و تشريعي و تقنيني آن مطابق با وجود تکويني عالم است و لذا در زمان حکومت و فرمانروائي آن حضرت آسمان و زمين برکات و نعمت هاي نهفته در خودش را ظاهر مي گردانند به گونه اي که سراسر عالم را وفور و فراواني نعمت فرا مي گيرد:
2. مردمي است و دموکرات ترين دولتي است که جهان در خود ديده است زيرا نه تنها افکار عمومي و جهاني خواستار چنين حکومتي است بلکه بر اساس برخي روايات مردم آن دولت و فرمان رواي آن را دوست دارند و به او عشق مي ورزند، چيزي که در هيچ حکومتي سابقه ندارد: از رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نقل شده که فرمود: «شما را به مهدي، مردي از قريش بشارت مي دهم که ساکنان آسمان و زمين از خلافت و فرمانروايي او خشنودند»[2] و نيز از آن حضرت نقل شده که فرمود: «مردي از امت من قيام مي کند که مردم زمين و آسمان او را دوست مي دارند.»[3]
3. با توجه بدو ويژگي که براي حکومت مهدوي بيان کرديم، ويژگي سومي که از لازمه اين دو ويژگي است خود بخود مطرح مي گردد و آن ويژگي عدالت گستري و تحکيم پايه هاي عدالت اجتماعي در همه جوانب آن در دولت مهدوي مي باشد، آن قدر که در روايات بر ويژگي عدالت گستري آن بزرگوار تأکيد شده بر ساير مسائل نشده است و اين نشان از برجستگي اين مهم در دوران حکومت مهدوي دارد به گونه اي که در برخي زيارات از آن حضرت تعبير به «عدل مشتهر» شده است. ده ها و بلکه صد ها روايت در کتاب هاي مختلف روائي و هم چنين آياتي از قرآن در مورد عدالت گستري آن بزرگوار و حکومت او وارد و تفسير گرديده است، چيزي که تمام حکومت ها در طول تاريخ از توسعه و تحکيم آن در سطح جهاني عاجز بوده اند.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. حکومت جهاني مهدي(عج)، آيت الله مکارم شيرازي.
2. چشم به راه مهدي، جمعي از نويسندگان مجله حوزه.
3. موعود امم، شيخ عباس شيخ الرئيس کرماني.
پي نوشت ها:
[1]. مطالب فوق از کتاب (حکومت جهاني مهدي ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ ) آيت الله مکارم شيرازي، نقل گرديده است.
[2]. قندوزي، ينابيع الموده، ص431؛ اثبات الهداه، ج3، ص 524.
[3]. ملاحم ابن طاوس، ص 70.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 بهمن 93
- بازدید
- ۱٬۸۰۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.