از کجا بفهميم کسي که تعريف مي کند امام زمان را ديده است راست مي گويد؟ در حالی که کسي که امام را ببيند نباید آن را اظهار کند؟
از کجا بفهميم کسي که تعريف مي کند امام زمان را ديده است راست مي گويد؟
پرسش
پاسخ
براي فهميدن اينکه شخصي امام زمان ـ عليه السلام ـ را ديده، راهي به جز گفته هاي او وجود ندارد چون از اموري است که تنها خود شخص بدان علم دارد، لذا راهي به جز اعتماد به گفته هاي او نيست، يعني اگر شخصي مورد اطمينان باشد و هرگز از او دروغي نشنيده و يا هرگز گناهي از او نديده باشيم مي توان به حرف او اعتماد کرد و پذيرفت، اما اگر مورد اطمينان نباشد و احتمال کذب و دروغ در او وجود داشته باشد نمي توان پذيرفت. حال اگر مرجعي و يا بزرگي از علماي دين از ديدار خود با حضرت خبر داد، با توجه به اينکه از شروط مرجعيت عدالت است و عدالت نيز به معناي ترک گناهان کبيره و اصرار نداشتن بر گناهان صغيره است، قطعا مي توان گفت او دروغ نمي گويد. مثلا هيچ کسی راجع به آيت الله بهجت و يا ديگر مراجع تقليد احتمال گناه نخواهد داد، تا چه رسد به انجام گناهي مثل دروغ که از گناهان کبيره و داراي عذاب الهي است. البته احتمال خطا واشتباه در آنها وجود دارد زيرا عصمت از خطا و اشتباه تنها مختص به امام معصوم ـ عليهم السلام ـ است و غير او احدي از اين مقام برخوردار نيست.
اينکه بسياري از علماي دين و مراجع از قديم الايام تا به حال توفيق زيارت حضرت را داشته اند قابل انکار نيست، مثلا افرادي مانند مقدس اردبيلي، سيد بن طاووس، سيد بحرالعلوم، و در زمان کنوني مثل آيت الله مرعشي نجفي و... بدون شک و شبهه خدمت حضرت رسيده اند و نحوه ديدار خود را نيز شرح داده اند.
اما در رابطه به اينکه نوشته ايد «هر کس حضرت را ببيند بازگو نمي کند»، بايد گفت: حضرت در نامه اي خطاب به آخرين نائب خويش يعني علي بن محمد سمري اين چنين فرمودند: «اي علي بن محمد سمري! خداوند در سوگ فقدان تو پاداشي بزرگ به برادرانت عطا کند، تو تا شش روز ديگر از دنيا خواهي رفت، کارهايت را مرتب کن و هيچ کس را به جانشيني خويش مگمار. دوران غيبت کامل فرا رسيده است و من جز با اجازه خداوند متعال ظهور نخواهم کرد و ظهور من بعد از گذشت مدتي طولاني و قساوت دل ها و پر شدن زمين از ستم خواهد بود. افرادي نزد شيعيان من مدّعي مشاهده من (ارتباط با من به نحو نائب خاص) خواهند شد. آگاه باشيد هر کس پيش از خروج سفياني و صيحه آسماني چنين ادعايي بکند دروغگو و افترا زننده است و هيچ حرکت و نيرويي جز با «اراده» خداوند نيست».[1] حال با توجه به شرايط آن زمان که غيبت کبري حضرت در حال آغاز شدن بود و نائب بودن براي حضرت در ميان مردم مرسوم بود، و قرار بود نیابت از طرف حضرت به پايان برسد، لذا حضرت با اين نامه راه را بر مدعيان و نائبان دروغين بست و اعلام کردند که علي بن محمد آخرين نائب ايشان است و پس از او اگر کسي ادعاي ديدار و دستوري از حضرت و نیات از طرف ايشان را داشته باشد دروغگو است. نه اينکه هیچ کسي حضرت را نمي بيند و يا اگر کسي در خفاء و در ميان شاگردان خاص خود خبر از ديدار خود داد دروغ مي گويد. معمولا آن بزرگواري که ذکر شد در آخر عمر خود شرح حال ديدار خود با حضرت را به بعضي از شاگردان خاص خود مي گفتند و يا در وصيت نامه خود مي نوشتند و بعد از مرگ خود فاش مي کردند و با اين کار شايد مي خواستند نام و ياد حضرت در اذهان فراموش نشود و مردم انگيزه اي براي ديدار حضرت داشته باشند. در نتيجه اصلا شائبه اي براي معروفيت و يا نائبيت در ميان نبوده است. پس نامه حضرت ناظر به اين موارد نبوده بلکه ناظر به مدعيان دروغين نيابت بوده که از اين طريق مي خواستند براي خود جايگاه مناسبي در جامعه درست کرده و با دريافت وجوهات و پول هاي مردم به مقاصد دنيوي خود برسند. در نتيجه ديدن حضرت در زمان غيبت کبري محال نيست و اگر کسي چنين ادعايي کرد بستگي به تقواي او دارد که بايد از او پذيرفت و يا رد کرد. اما در رابطه با وعده ظهور و نزديکي آن بايد گفت هيچ کس به جز خداوند سبحان و خود حضرت از زمان ظهور اطلاع ندارد، لذا اگر عالمي وعده ظهور داد نمي توان از او پذيرفت. اما اگر عالمي با توجه به تطبيق رواياتي که در مورد زمان ظهور و آخر الزمان از حضرات معصومين ـ عليهم السلام ـ وارد شده نويد نزديکي ظهور را داد، در اين صورت بايد تحليل و توجيه او را ديد و شنيد، اگر استدلال او و تطبيق او قابل قبول باشد مي توان پذيرفت ولي اگر قانع کننده نباشد، قابل قبول نيست زيرا ممکن است در تحليل خود اشتباه کرده باشد و گفتيم علما مصون از خطا نيستند.
در نتيجه فرق است ميان ادعاي نائب بودن و ادعاي ديدار، ادعاي نائب بودن از هيچ کس پذيرفته نيست ولي ادعاي ديدار به عدالت و تقوای گوينده بستگي دارد ولی سخنان تکلیف آور او براي کسي حجیت شرعی ندارد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ سوداي روي دوست، مرتضي آقا تهراني.
2ـ 12 دادگستر جهان، آيت الله اميني.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 16 امرداد 01
- بازدید
- ۵۵
از کجا بفهميم کسي که تعريف مي کند امام زمان را ديده است راست مي گويد؟
- نشان کردن
پرسش
از کجا بفهميم کسي که تعريف مي کند امام زمان را ديده است راست مي گويد؟ در حالی که کسي که امام را ببيند نباید آن را اظهار کند؟
پاسخ
براي فهميدن اينکه شخصي امام زمان ـ عليه السلام ـ را ديده، راهي به جز گفته هاي او وجود ندارد چون از اموري است که تنها خود شخص بدان علم دارد، لذا راهي به جز اعتماد به گفته هاي او نيست، يعني اگر شخصي مورد اطمينان باشد و هرگز از او دروغي نشنيده و يا هرگز گناهي از او نديده باشيم مي توان به حرف او اعتماد کرد و پذيرفت، اما اگر مورد اطمينان نباشد و احتمال کذب و دروغ در او وجود داشته باشد نمي توان پذيرفت. حال اگر مرجعي و يا بزرگي از علماي دين از ديدار خود با حضرت خبر داد، با توجه به اينکه از شروط مرجعيت عدالت است و عدالت نيز به معناي ترک گناهان کبيره و اصرار نداشتن بر گناهان صغيره است، قطعا مي توان گفت او دروغ نمي گويد. مثلا هيچ کسی راجع به آيت الله بهجت و يا ديگر مراجع تقليد احتمال گناه نخواهد داد، تا چه رسد به انجام گناهي مثل دروغ که از گناهان کبيره و داراي عذاب الهي است. البته احتمال خطا واشتباه در آنها وجود دارد زيرا عصمت از خطا و اشتباه تنها مختص به امام معصوم ـ عليهم السلام ـ است و غير او احدي از اين مقام برخوردار نيست.
اينکه بسياري از علماي دين و مراجع از قديم الايام تا به حال توفيق زيارت حضرت را داشته اند قابل انکار نيست، مثلا افرادي مانند مقدس اردبيلي، سيد بن طاووس، سيد بحرالعلوم، و در زمان کنوني مثل آيت الله مرعشي نجفي و... بدون شک و شبهه خدمت حضرت رسيده اند و نحوه ديدار خود را نيز شرح داده اند.
اما در رابطه به اينکه نوشته ايد «هر کس حضرت را ببيند بازگو نمي کند»، بايد گفت: حضرت در نامه اي خطاب به آخرين نائب خويش يعني علي بن محمد سمري اين چنين فرمودند: «اي علي بن محمد سمري! خداوند در سوگ فقدان تو پاداشي بزرگ به برادرانت عطا کند، تو تا شش روز ديگر از دنيا خواهي رفت، کارهايت را مرتب کن و هيچ کس را به جانشيني خويش مگمار. دوران غيبت کامل فرا رسيده است و من جز با اجازه خداوند متعال ظهور نخواهم کرد و ظهور من بعد از گذشت مدتي طولاني و قساوت دل ها و پر شدن زمين از ستم خواهد بود. افرادي نزد شيعيان من مدّعي مشاهده من (ارتباط با من به نحو نائب خاص) خواهند شد. آگاه باشيد هر کس پيش از خروج سفياني و صيحه آسماني چنين ادعايي بکند دروغگو و افترا زننده است و هيچ حرکت و نيرويي جز با «اراده» خداوند نيست».[1] حال با توجه به شرايط آن زمان که غيبت کبري حضرت در حال آغاز شدن بود و نائب بودن براي حضرت در ميان مردم مرسوم بود، و قرار بود نیابت از طرف حضرت به پايان برسد، لذا حضرت با اين نامه راه را بر مدعيان و نائبان دروغين بست و اعلام کردند که علي بن محمد آخرين نائب ايشان است و پس از او اگر کسي ادعاي ديدار و دستوري از حضرت و نیات از طرف ايشان را داشته باشد دروغگو است. نه اينکه هیچ کسي حضرت را نمي بيند و يا اگر کسي در خفاء و در ميان شاگردان خاص خود خبر از ديدار خود داد دروغ مي گويد. معمولا آن بزرگواري که ذکر شد در آخر عمر خود شرح حال ديدار خود با حضرت را به بعضي از شاگردان خاص خود مي گفتند و يا در وصيت نامه خود مي نوشتند و بعد از مرگ خود فاش مي کردند و با اين کار شايد مي خواستند نام و ياد حضرت در اذهان فراموش نشود و مردم انگيزه اي براي ديدار حضرت داشته باشند. در نتيجه اصلا شائبه اي براي معروفيت و يا نائبيت در ميان نبوده است. پس نامه حضرت ناظر به اين موارد نبوده بلکه ناظر به مدعيان دروغين نيابت بوده که از اين طريق مي خواستند براي خود جايگاه مناسبي در جامعه درست کرده و با دريافت وجوهات و پول هاي مردم به مقاصد دنيوي خود برسند. در نتيجه ديدن حضرت در زمان غيبت کبري محال نيست و اگر کسي چنين ادعايي کرد بستگي به تقواي او دارد که بايد از او پذيرفت و يا رد کرد. اما در رابطه با وعده ظهور و نزديکي آن بايد گفت هيچ کس به جز خداوند سبحان و خود حضرت از زمان ظهور اطلاع ندارد، لذا اگر عالمي وعده ظهور داد نمي توان از او پذيرفت. اما اگر عالمي با توجه به تطبيق رواياتي که در مورد زمان ظهور و آخر الزمان از حضرات معصومين ـ عليهم السلام ـ وارد شده نويد نزديکي ظهور را داد، در اين صورت بايد تحليل و توجيه او را ديد و شنيد، اگر استدلال او و تطبيق او قابل قبول باشد مي توان پذيرفت ولي اگر قانع کننده نباشد، قابل قبول نيست زيرا ممکن است در تحليل خود اشتباه کرده باشد و گفتيم علما مصون از خطا نيستند.
در نتيجه فرق است ميان ادعاي نائب بودن و ادعاي ديدار، ادعاي نائب بودن از هيچ کس پذيرفته نيست ولي ادعاي ديدار به عدالت و تقوای گوينده بستگي دارد ولی سخنان تکلیف آور او براي کسي حجیت شرعی ندارد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ سوداي روي دوست، مرتضي آقا تهراني.
2ـ 12 دادگستر جهان، آيت الله اميني.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 16 امرداد 01
- بازدید
- ۵۵
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.