گفته مي شود نماز اول وقت بخوانيد تا به امام زمان (عج) اقتدا کنيد يا حداقل از او پيروي کنيد در حالي که در خود ايران اذان در شهرهاي مختلف ساعات گوناگوني دارد پس آيا امام در تمامي شهرها و کشورهاي مختلف بنا بر ساعات مختلف نماز مي خوانند؟
آيا امام در تمامي شهرها و کشورهاي مختلف بنا بر ساعات مختلف نماز مي خوانند؟
پرسش
پاسخ
معنا و مفهوم اين جمله که گفته مي شود (نماز اول وقت بخوانيد تا به امام زمان (عج) اقتدا کنيد) اين است که بندگان صالح و اوليای الهی توجه و عنايت خاص به تکاليف الهی و واجبات دارند و نماز از اهم واجبات در ميان ديگر وظايف محسوب می شود به گونه ی که محافظت و مراقبت نسبت به اوقات آن از علايم شيعه بودن شمرده شده است.[1] یعنی کسی که ادعای پيروی و تبعيت از ائمه اطهار وامام زمان (عليهم السلام) را دارد بايد مانند آن بزرگواران عمل نمايد در ادای تکاليف الهی نه تنها کوتاهی نکند بلکه سهل انگار و بی توجه هم نبايد باشد که از جمله آن ها نماز است . همان گونه که ائمه اطهار چنان چه از سيره و زندگی نورانی آن بزرگواران پيداست به نماز اول وقت اهميت داده اند[2] ماهم به عنوان شيعه و پيرو بايد اينگونه عمل نماييم به اين معنا که در هر نقطه عالم باشيم سزاوار است نمازهای مان را با رعايت آداب و شرايط در اول وقت بخوانيم . منظور از اقتداء به امام زمان (عج) اقتدای ظاهری نیست بلکه مقصود عمل به سيره و تبعيت عملی از آن بزرگوار می باشد زيرا آن بزرگوار در هر جای عالم باشد نمازش را اول وقت می خواند.
بنا بر اين کسي که مي خواهد خدائي باشد بايد رنگ خدايي به خود بگيرد و متخلق به اخلاق ائمه ی دين گردد تا همرنگ بندگان خدا و اولياء خدا گرديده و به عضويت آن جمع نوراني پذيرفته شود، و لذا خداي متعال در کتاب آسماني خود قرآن مي فرمايد: «صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً[3]» پيام آيه کريمه اين است که هر کس مي خواهد در زمرة بندگان خدا در بيايد و خدائي شود، بايد رنگ خدا بخود بگيرد، يعني همرنگ جامعة اسلامي و بندگان خدا بشود، و در سورة مبارکة فرقان خصوصيات و شرايط حاکم و ويژگي هايي که انسان هاي خدا جوي و بندگان خدا بايد داشته باشند، را بيان مي کند و مي فرمايد: «و بندگان خداي رحمان آنان هستند که بر روي زمين به تواضع و فروتني راه مي روند، و هرگاه مردم جاهل به آنها خطاب (و عتابي) کنند با سلامت نفس (زبان خوش) جواب دهند و آنان هستند که شب را به سجده و قيام نماز براي رضاي خدا روز کنند، و آنان هستند که دائم به دعا و تضرّع گويند پروردگارا عذاب جهنم را از ما بگردان... . و آنان هستند که هنگام انفاق (و بخشش) به مسکينان اسراف نکرده و بخل هم نورزند، بلکه در احسان، ميانه رو و معتدل باشند، و آنان هستند که با خداي يکتا کسي را شريک نمي خوانند، و نفس محترمي را که خدا حرام کرده به قتل نمي رسانند، و هرگز گرد عمل زنا نمي گردند، .... و آنان هستند که به ناحق شهادت ندهند، و هرگاه به عمل لغوي (از مردم هرزه) بگذرند، بزرگوارانه از آن درگذرند، و آنان هستند که هنگام دعا با خداي خود گويند: پروردگارا ما را از همسران مان فرزنداني عطا فرما که (خلف صالح) و ماية چشم روشني ما باشند، و ما را (سرخيل پاکان و) پيشواي اهل تقوي قرار ده، چنين بندگاني (که اوصاف شان ذکر شد) به پاداش، صبرشان در راه عبادت (و بندگي) غرفه هاي بهشت و قصرهاي بهشتي، يابند که در آنجا با تحيّت و سلام (شادماني) يکديگر را ملاقات کنند.»[4] پس اجمالاً بايد بدانيم که هر کس ميخواهد جزء بندگان صالح خداوند که همان پيروان مؤمن و مخلص ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ مي باشند، باشد. بايد داراي اين اوصافي باشد که خداي متعال در قرآن کريم به سرفصل هاي آن اشاره فرموده است، و بدون ترديد کساني که داراي اين اوصاف باشند در زمرة بندگان خوب الهي و ياران و پيروان رسول خدا و امام عصر و ائمه اطهار (عليهم السلام) خواهند بود انشاء الله تعالي زيرا آن بزرگواران را در اقامة دين و توسعه و تحکيم احکام الهي ياري نموده اند.
[1] . «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ امْتَحِنُوا شِيعَتَنَا عِنْدَ مَوَاقِيتِ الصَّلَوَاتِ كَيْفَ مُحَافَظَتُهُمْ عَلَيْهَا»، امام صادق عليه السّلام فرمود: شيعيان ما را در هنگام نماز آزمايش كنيد و بنگريد كه آنان چگونه نماز را حفظ مىكنند. علامه مجلسی ، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، ج65، ص: 149
[2] . در روز عاشورا و در شرايط ويژه و حساس درگيری يکي از اصحاب ( ظاهرا سعيدبن عبدالله حنفي ) نگاهي به آسمان مي کند و از وقت مطلع مي شود. عرض مي کند: يا اباعبدالله! ظهر است و دوست داريم که آخرين نماز را با شما به جماعت بخوانيم. حالا اين کيست که اين حرف را مي زند؟ مردي که از آن آخرين غربال بيرون آمده، در خدمت امام و آماده شهادت است. حال ببينيد امام درباره او چه دعايي مي کند؟ فرمود: ذکرت الصلاة یعنی به ياد نماز افتادي (يا نماز را به ياد ديگران آوردي)؛ بارک الله، مرحبا، جعلک الله من المصلين خدا تو را از زمره نمازگزاران قرار بدهد.
دعايي که امام به يک چنين شخصي مي کند اين است: خدا تو را در زمره نمازگزاران قرار بدهد. خيلي معني دارد که امام وقتي که درباره يار و صاحب خودش، کسي که شب گذشته درباره او و ديگران شهادت داده است که من اصحابي بهتر از اصحاب خودم سراغ ندارم، اصحاب من الآن بر اصحاب پيغمبر فضيلت دارند، بر اصحاب پدرم علي فضيلت ندارند، وقتي که درباره يکي از آنها دعا مي کند مي فرمايد: خداوند تو را در زمره نمازگزاران قرار بدهد. رک: دمع السجوم ، ترجمه :نفس المهموم ،شيخ عباس قمی ره ، فصل حوادث روز عاشورا.
[3] . بقره / 138.
[4] . فرقان / 63 تا 75.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 16 امرداد 01
- بازدید
- ۶۵
آيا امام در تمامي شهرها و کشورهاي مختلف بنا بر ساعات مختلف نماز مي خوانند؟
- نشان کردن
پرسش
گفته مي شود نماز اول وقت بخوانيد تا به امام زمان (عج) اقتدا کنيد يا حداقل از او پيروي کنيد در حالي که در خود ايران اذان در شهرهاي مختلف ساعات گوناگوني دارد پس آيا امام در تمامي شهرها و کشورهاي مختلف بنا بر ساعات مختلف نماز مي خوانند؟
پاسخ
معنا و مفهوم اين جمله که گفته مي شود (نماز اول وقت بخوانيد تا به امام زمان (عج) اقتدا کنيد) اين است که بندگان صالح و اوليای الهی توجه و عنايت خاص به تکاليف الهی و واجبات دارند و نماز از اهم واجبات در ميان ديگر وظايف محسوب می شود به گونه ی که محافظت و مراقبت نسبت به اوقات آن از علايم شيعه بودن شمرده شده است.[1] یعنی کسی که ادعای پيروی و تبعيت از ائمه اطهار وامام زمان (عليهم السلام) را دارد بايد مانند آن بزرگواران عمل نمايد در ادای تکاليف الهی نه تنها کوتاهی نکند بلکه سهل انگار و بی توجه هم نبايد باشد که از جمله آن ها نماز است . همان گونه که ائمه اطهار چنان چه از سيره و زندگی نورانی آن بزرگواران پيداست به نماز اول وقت اهميت داده اند[2] ماهم به عنوان شيعه و پيرو بايد اينگونه عمل نماييم به اين معنا که در هر نقطه عالم باشيم سزاوار است نمازهای مان را با رعايت آداب و شرايط در اول وقت بخوانيم . منظور از اقتداء به امام زمان (عج) اقتدای ظاهری نیست بلکه مقصود عمل به سيره و تبعيت عملی از آن بزرگوار می باشد زيرا آن بزرگوار در هر جای عالم باشد نمازش را اول وقت می خواند.
بنا بر اين کسي که مي خواهد خدائي باشد بايد رنگ خدايي به خود بگيرد و متخلق به اخلاق ائمه ی دين گردد تا همرنگ بندگان خدا و اولياء خدا گرديده و به عضويت آن جمع نوراني پذيرفته شود، و لذا خداي متعال در کتاب آسماني خود قرآن مي فرمايد: «صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً[3]» پيام آيه کريمه اين است که هر کس مي خواهد در زمرة بندگان خدا در بيايد و خدائي شود، بايد رنگ خدا بخود بگيرد، يعني همرنگ جامعة اسلامي و بندگان خدا بشود، و در سورة مبارکة فرقان خصوصيات و شرايط حاکم و ويژگي هايي که انسان هاي خدا جوي و بندگان خدا بايد داشته باشند، را بيان مي کند و مي فرمايد: «و بندگان خداي رحمان آنان هستند که بر روي زمين به تواضع و فروتني راه مي روند، و هرگاه مردم جاهل به آنها خطاب (و عتابي) کنند با سلامت نفس (زبان خوش) جواب دهند و آنان هستند که شب را به سجده و قيام نماز براي رضاي خدا روز کنند، و آنان هستند که دائم به دعا و تضرّع گويند پروردگارا عذاب جهنم را از ما بگردان... . و آنان هستند که هنگام انفاق (و بخشش) به مسکينان اسراف نکرده و بخل هم نورزند، بلکه در احسان، ميانه رو و معتدل باشند، و آنان هستند که با خداي يکتا کسي را شريک نمي خوانند، و نفس محترمي را که خدا حرام کرده به قتل نمي رسانند، و هرگز گرد عمل زنا نمي گردند، .... و آنان هستند که به ناحق شهادت ندهند، و هرگاه به عمل لغوي (از مردم هرزه) بگذرند، بزرگوارانه از آن درگذرند، و آنان هستند که هنگام دعا با خداي خود گويند: پروردگارا ما را از همسران مان فرزنداني عطا فرما که (خلف صالح) و ماية چشم روشني ما باشند، و ما را (سرخيل پاکان و) پيشواي اهل تقوي قرار ده، چنين بندگاني (که اوصاف شان ذکر شد) به پاداش، صبرشان در راه عبادت (و بندگي) غرفه هاي بهشت و قصرهاي بهشتي، يابند که در آنجا با تحيّت و سلام (شادماني) يکديگر را ملاقات کنند.»[4] پس اجمالاً بايد بدانيم که هر کس ميخواهد جزء بندگان صالح خداوند که همان پيروان مؤمن و مخلص ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ مي باشند، باشد. بايد داراي اين اوصافي باشد که خداي متعال در قرآن کريم به سرفصل هاي آن اشاره فرموده است، و بدون ترديد کساني که داراي اين اوصاف باشند در زمرة بندگان خوب الهي و ياران و پيروان رسول خدا و امام عصر و ائمه اطهار (عليهم السلام) خواهند بود انشاء الله تعالي زيرا آن بزرگواران را در اقامة دين و توسعه و تحکيم احکام الهي ياري نموده اند.
[1] . «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ امْتَحِنُوا شِيعَتَنَا عِنْدَ مَوَاقِيتِ الصَّلَوَاتِ كَيْفَ مُحَافَظَتُهُمْ عَلَيْهَا»، امام صادق عليه السّلام فرمود: شيعيان ما را در هنگام نماز آزمايش كنيد و بنگريد كه آنان چگونه نماز را حفظ مىكنند. علامه مجلسی ، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، ج65، ص: 149
[2] . در روز عاشورا و در شرايط ويژه و حساس درگيری يکي از اصحاب ( ظاهرا سعيدبن عبدالله حنفي ) نگاهي به آسمان مي کند و از وقت مطلع مي شود. عرض مي کند: يا اباعبدالله! ظهر است و دوست داريم که آخرين نماز را با شما به جماعت بخوانيم. حالا اين کيست که اين حرف را مي زند؟ مردي که از آن آخرين غربال بيرون آمده، در خدمت امام و آماده شهادت است. حال ببينيد امام درباره او چه دعايي مي کند؟ فرمود: ذکرت الصلاة یعنی به ياد نماز افتادي (يا نماز را به ياد ديگران آوردي)؛ بارک الله، مرحبا، جعلک الله من المصلين خدا تو را از زمره نمازگزاران قرار بدهد.
دعايي که امام به يک چنين شخصي مي کند اين است: خدا تو را در زمره نمازگزاران قرار بدهد. خيلي معني دارد که امام وقتي که درباره يار و صاحب خودش، کسي که شب گذشته درباره او و ديگران شهادت داده است که من اصحابي بهتر از اصحاب خودم سراغ ندارم، اصحاب من الآن بر اصحاب پيغمبر فضيلت دارند، بر اصحاب پدرم علي فضيلت ندارند، وقتي که درباره يکي از آنها دعا مي کند مي فرمايد: خداوند تو را در زمره نمازگزاران قرار بدهد. رک: دمع السجوم ، ترجمه :نفس المهموم ،شيخ عباس قمی ره ، فصل حوادث روز عاشورا.
[3] . بقره / 138.
[4] . فرقان / 63 تا 75.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 16 امرداد 01
- بازدید
- ۶۵
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.