آيا فراگيري فنون شمشير زني و اسب دواني براي ياري كردن امام ز...
پرسش
پاسخ
به طور كلي، حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ مانند هر يك از پيامبران الهي و ديگر امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ مي كوشد مردم را به سوي حق دعوت كند و طريق رسيدن به خوشبختي را براي آنان هموار سازد، ولي چون ستمگران، در عصر ظهور مانند هر زمان ديگر از اجراي اين برنامه جلوگيري مي كنند و سخت مزاحم آن حضرت مي شوند او ناچار است با قدرت نظامي، دشمنان را سركوب كند.[1] چنان كه امام باقر ـ عليه السّلام ـ فرموده اند: مهدي
ـ عليه السّلام ـ از اين جهت با جدش شباهت دارد كه با شمشير قيام مي كند و ستمكاران و گمراه كنندگان و دشمنان خدا و رسول را به قتل مي رساند. با شمشير و ترس پيروز مي شود و هيچ يك از پرچم هايش شكست خورده، بر نمي گردد.[2]
گفتني است «مقصود از خروج با شمشير، مأموريت به جهاد و توسل به اسلحه براي اعتلاء كلمة حق است و به عبارت ديگر مبارزه با شمشير كنايه از جنگ است نه اين كه سلاح جنگي او فقط شمشير است، بلكه «آن حضرت و اصحابش با هر اسلحة اي كه لازم باشد، با كفار و ستمگران جهاد مي كنند.»[3]
بنابراين دليلي نداريم كه ثابت كند شيوة رزم و پيكار آن حضرت با ستمگران، فقط به صورت شمشير زني و اسب دواني است تا فراگيري اين دو فن را براي ياري كردن او لازم بدانيم «بلكه امكان دارد حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ سلاح هاي ديگري اختراع كند كه كارآمدتر از ديگر سلاح هاي جنگي باشد. ما از حوادث و پيش آمدهاي جهان بي خبريم از اين رو نمي توانيم آينده را با گذشته قياس كنيم، ما نمي دانيم شايد در آينده ملل متفرّق اسلامي از خواب غفلت بيدار شوند، اختلافات جزئي را كنار بگذارند و برنامه هاي اصلاحي اسلام را اجرا كنند و در علوم و صنايع از كشورهاي ديگر پيش رفته تر شوند و زمينة ظهور امام زمان ـ عليه السّلام ـ را فراهم كنند و آن حضرت ظهور كند و به ياري خداوند و به سبب قدرت مسلمانان و پيروانش، حكومت توحيد را برقرار سازد و يا آن وقت دانشمندان و مخترعان جهان ببينند كه نتيجة زحمات شان به جاي صلح و سازندگي جامعة انساني در طريق نابودي و رنج آنان به كار مي رود و اين موضوع و جدان شان را بيدار كند و دعوت حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ را پاسخ دهند و در طريق پيش برد هدفش كوشش كنند. شايد در آينده، بشر از جهالت و عناد و عصبيّت و خودسري دست بردارد و توليد سلاح هاي هسته اي و اتمي را ممنوع كند و بودجه هاي سنگين نظامي را در راه اصلاح و توسعه فرهنگ عمومي و امور عمراني و رفاه بشر به مصرف برساند.[4]
پس آنچه براي منتظران و ياران امام زمان ـ عليه السّلام ـ لازم است، آمادگي داشتن براي ياري كردن آن حضرت است كه آمادگي رزمي و نظامي بخشي از آن به شمار مي آيد. البته اين سخن به معناي لزوم فراگيري نوع خاصي از فنون نظامي مانند شمشير زني و اسب دواني نيست بلكه به طور كلي منتظران و ياري كنندگان حضرت حجت ـ عليه السّلام ـ بايد در حد توان و كفايت بكوشند تا فنون رزمي اعم از رزم هاي ابتدايي و تاكتيك هاي مدرن را بياموزند.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. عصر ظهور، علي كوراني.
2. چشم اندازي بر حكومت حضرت مهدي (عج) ، نجم الدين طبسي.
پي نوشت ها:
[1] . مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج 52، ص 358.
[2] . همان، ج 1، ص 218.
[3] . اميني، ابراهيم، دادگستر جهان، انتشارات شفق، چاپ 25، ص 315 ـ 318، و صافي گلپايگاني، امامت و مهدويت، ج 3، ص 24 ـ 26.
[4] . همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 بهمن 93
- بازدید
- ۱٬۲۷۱
آيا فراگيري فنون شمشير زني و اسب دواني براي ياري كردن امام ز...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
به طور كلي، حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ مانند هر يك از پيامبران الهي و ديگر امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ مي كوشد مردم را به سوي حق دعوت كند و طريق رسيدن به خوشبختي را براي آنان هموار سازد، ولي چون ستمگران، در عصر ظهور مانند هر زمان ديگر از اجراي اين برنامه جلوگيري مي كنند و سخت مزاحم آن حضرت مي شوند او ناچار است با قدرت نظامي، دشمنان را سركوب كند.[1] چنان كه امام باقر ـ عليه السّلام ـ فرموده اند: مهدي
ـ عليه السّلام ـ از اين جهت با جدش شباهت دارد كه با شمشير قيام مي كند و ستمكاران و گمراه كنندگان و دشمنان خدا و رسول را به قتل مي رساند. با شمشير و ترس پيروز مي شود و هيچ يك از پرچم هايش شكست خورده، بر نمي گردد.[2]
گفتني است «مقصود از خروج با شمشير، مأموريت به جهاد و توسل به اسلحه براي اعتلاء كلمة حق است و به عبارت ديگر مبارزه با شمشير كنايه از جنگ است نه اين كه سلاح جنگي او فقط شمشير است، بلكه «آن حضرت و اصحابش با هر اسلحة اي كه لازم باشد، با كفار و ستمگران جهاد مي كنند.»[3]
بنابراين دليلي نداريم كه ثابت كند شيوة رزم و پيكار آن حضرت با ستمگران، فقط به صورت شمشير زني و اسب دواني است تا فراگيري اين دو فن را براي ياري كردن او لازم بدانيم «بلكه امكان دارد حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ سلاح هاي ديگري اختراع كند كه كارآمدتر از ديگر سلاح هاي جنگي باشد. ما از حوادث و پيش آمدهاي جهان بي خبريم از اين رو نمي توانيم آينده را با گذشته قياس كنيم، ما نمي دانيم شايد در آينده ملل متفرّق اسلامي از خواب غفلت بيدار شوند، اختلافات جزئي را كنار بگذارند و برنامه هاي اصلاحي اسلام را اجرا كنند و در علوم و صنايع از كشورهاي ديگر پيش رفته تر شوند و زمينة ظهور امام زمان ـ عليه السّلام ـ را فراهم كنند و آن حضرت ظهور كند و به ياري خداوند و به سبب قدرت مسلمانان و پيروانش، حكومت توحيد را برقرار سازد و يا آن وقت دانشمندان و مخترعان جهان ببينند كه نتيجة زحمات شان به جاي صلح و سازندگي جامعة انساني در طريق نابودي و رنج آنان به كار مي رود و اين موضوع و جدان شان را بيدار كند و دعوت حضرت مهدي ـ عليه السّلام ـ را پاسخ دهند و در طريق پيش برد هدفش كوشش كنند. شايد در آينده، بشر از جهالت و عناد و عصبيّت و خودسري دست بردارد و توليد سلاح هاي هسته اي و اتمي را ممنوع كند و بودجه هاي سنگين نظامي را در راه اصلاح و توسعه فرهنگ عمومي و امور عمراني و رفاه بشر به مصرف برساند.[4]
پس آنچه براي منتظران و ياران امام زمان ـ عليه السّلام ـ لازم است، آمادگي داشتن براي ياري كردن آن حضرت است كه آمادگي رزمي و نظامي بخشي از آن به شمار مي آيد. البته اين سخن به معناي لزوم فراگيري نوع خاصي از فنون نظامي مانند شمشير زني و اسب دواني نيست بلكه به طور كلي منتظران و ياري كنندگان حضرت حجت ـ عليه السّلام ـ بايد در حد توان و كفايت بكوشند تا فنون رزمي اعم از رزم هاي ابتدايي و تاكتيك هاي مدرن را بياموزند.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. عصر ظهور، علي كوراني.
2. چشم اندازي بر حكومت حضرت مهدي (عج) ، نجم الدين طبسي.
پي نوشت ها:
[1] . مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج 52، ص 358.
[2] . همان، ج 1، ص 218.
[3] . اميني، ابراهيم، دادگستر جهان، انتشارات شفق، چاپ 25، ص 315 ـ 318، و صافي گلپايگاني، امامت و مهدويت، ج 3، ص 24 ـ 26.
[4] . همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 بهمن 93
- بازدید
- ۱٬۲۷۱
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.