آيا در زمان امام زمان (عج) شهيد نيز وجود دارد و آيا زن شهيد ...
پرسش
پاسخ
اللهم بلغ مولانا الامام الهادي المهدي القائم بامرك صلوات الله عليه و علي آبائه الطاهرين عن جميع المؤمنين و المؤمنات في مشارق الارض و مغاربها سهلها و جبلها و برّها و بحرها ... من الصلوات زنة عرش الله ... و اجعلني من المستشهدين بين يديه.[1]
براي تقرير اصل جواب و تثبيت آن اشاره به چند نكته به طور خلاصه و فشرده لازم است.
نكتة اول: شهادت و كشته شدن در راه خدا از ويژگيهاي مختص و منحصر به اديان توحيدي در طول تاريخ بشر از آغاز خلقت تا انجام شمرده شده و ميشود و هميشه آرزوي بندگان صالح و برگزيدة همچون پيامبران و اوصياء و صلحاء ابناء آدم بوده است و در مقاطع و ادوار مختلفة موجب تحولات بزرگ و سرنوشت سازي در تاريخ انسانيت و بشريت گرديده و مقام شهيد و شهادت به حدي والا و بلند است كه قرآن كريم در يك جا از شهيد به زندة جاويدي كه در نزد پروردگارش متنعماند ياد ميكند و ميفرمايد: و لا تحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتاً بل احياء عند ربهم يرزقون»[2] و در آية ديگر مقام و منزلت شهيد را به گونهاي بيان ميفرمايد: كه انسان از درك آن عاجز است و ميفرمايد: «لا تقولوا لمن يقتل في سبيل الله اموات بل احياء و لكن لا تشعرون»[3] يعني: به آنها كه در راه خدا كشته ميشوند مرده نگوييد بلكه آنان زندهاند ولي شما از درك مقام آنان عاجزيد. و بالاخره شهادت آن فيض عظمي و فوز عظيم است كه سيد اوصياء و مولاي متقين و موحدين عالم اميرالمؤمنين علي ابن ابي طالب در آخرين لحظات زندگي پربارش وقتي در آستانة شهادت و عروج به ملكوت قرار ميگيرد با فرق خونين در محراب عبادت نداي فزت و رب الكعبة[4] سر ميدهد و ميفرمايد: قسم به پروردگار كعبه كه رستگار شدم. و اين همان مقام بلندي است كه خداوند ميفرمايد شما از درك آن عاجزيد.
نكتة دوم: بر اساس تعليمات و آموزههاي ديني هيچگونه تفاوت و تبعيضي ميان مرد و زن در رسيدن به مقامات والاي انساني وجود ندارد و اين گونه نيست كه در دست يابي به كمالات انساني و مراتب ملكوتي ، زن بودن مانع باشد و يا مرد بودن امتياز محسوب بشود بلكه از نظر قرآن اين كتاب انسان ساز معيار در رسيدن به درجات عالية كماليه انساني ايمان و عمل صالح است حالا مؤمن مرد باشد يا زن و عامل مذكر باشد يا مؤنث فرقي نميكند چنانكه در سورة مباركة نحل ميفرمايد: «من عمل صالحاً من ذكرٍ او انثي و هو مؤمن فلنحيينّه حيةً طيبةً و لنجزينّهم اجرهم بأحسن ما كانوا يعملون»[5] يعني: (هر كس كار شايسته انجام دهد، خواه مرد باشد يا زن، در حالي كه مؤمن است، او را به حياتي پاك زنده ميداريم؛ و پاداش آنها را به بهترين اعمالي كه انجام ميدادند، خواهيم داد) بديهي است كه شهادت و جان دادن با سيماي خونين در راه خدا كه از مصاديق بارز حياة طيبه به شمار ميرود نيز مثل ساير ارزشهاي انساني اختصاص به جنسيت خاصي از انسانها ندارد، چنانكه وقايع تاريخي كه ترديدي در آن نيست شاهدي زنده بر تحقق اين امر مهم است چه آنكه در كنار فرق شكافتة علي بن ابي طالب ـ عليه السّلام ـ پهلوي شكسته صديقة شهيده را داريم و اگر تاريخ از ياسر شهيد ميگويد سميه شهيده نيز داريم و حافظة تاريخ ام وهب و امثال او را فراموش نخواهد كرد همانگونه كه در عصر ما بنت الهديها و امثال او را فراموش نخواهد كرد.
بعد از بيان اين دو نكته به نظر ميرسد كه جواب اجمالي اين سؤال كه آيا در زمان امام زمان ـ عليه السّلام ـ شهيد وجود دارد و آيا زن شهيد در ميان ياران شهيد حضرت نيز وجود دارد؟ در ضمن مطالبي كه بيان شد داده شده باشد و لكن تفصيل و توضيح جواب با توجه به نكاتي كه ذكر گرديد و با استفاده از احاديثي كه از حضرات معصومين ـ عليهم السّلام ـ روايت شده اين است :
يكي از ادعية معروف كه از امام صادق ـ عليه السّلام ـ روايت شده دعاي عهدي است كه مستحب است شيعيان آن را چهل صباح بخوانند و ما قسمتهايي از آن را در ابتداي اين نوشتار به عنوان تيمن ذكر نموديم و شايد هم ميخواستيم اشاره به جواب اجمالي سؤال مورد نظر نماييم. در يكي از جملات اين دعا ميخوانيم: «واجعلني من المستشهدين بين يديه»[6] يعني: خدايا مرا جزء شهداء در ركاب آن حضرت قرار بده و البته اين مسئلت و خواسته و آرزوي اولياء خدا و صلحاء و بندگان مخلص خداوند متعال در طول دوران ها بوده و هست كه در ركاب حضرت بقية الله ارواح العالمين له الفداء كشته بشوند و به شهادت برسند زيرا شهادت در پيشگاه آن حضرت سعادتي بزرگ و ابدي است و روشن است كه با قطع نظر از وقايع و حوادث و اتفاقات و جنگ هايي كه بر اساس مفاد خيلي از روايات در زمان ظهور آن حضرت رخ ميدهد و لازمة قطعي آن كشتن و كشته شدن است، اگر شهادت در زمان آن حضرت نبود چنين درخواست و دعايي به اين مضمون كه از امام معصوم روايت شده است موضوع نداشت و چگونه شهادت در زمان آن حضرت نباشد در حالي كه از امام صادق ـ عليه السّلام ـ روايت شده كه فرمود: «والشهيد معه له شهادتان»[7] يعني شهيد در ركاب آن حضرت پاداش دو شهيد را دارد و اين چنين است كه طبق فرموده امام صادق ـ عليه السّلام ـ انتظار و آرزوي شهادت در ركاب امام زمان ـ عليه السّلام ـ ولو زمان ظهور آن حضرت را درك نكند يعني مرگ انسان منتظر در زمان غيبت، افضل و برتر از خيلي از شهداي بدر و احد ميباشد «اما والله يا عمار لا يموت منكم ميت علي الحال التي انتم عليها الا كان افضل عندالله عزوجل من كثيرٍ ممن شهد بدراً و احداً فأبشرو»[8] يعني اي عمار به خدا سوگند هر يك از شما بر اين حال (انتظار فرج) بميرد از شهداي بدر و احد برتر خواهد بود پس مژده باد بر شما و نيز بر اساس روايتي كه در آن تعدادي از اصحاب و ياران حضرت را از زنان با ايمان شمرده است و جهاد و مبارزه و شهادت هم از ويژگيهاي بارز آن بزرگواران ميباشد مسلماً بانواني شهيد نيز وجود خواهد داشت.
پي نوشت ها:
[1] . بحارالانوار ، ج 99، ص 111،بحارالانوار، ج 53،ص 96، معجم احاديث الامام المهدي، ج 4، ص 119،علي الكوراني.
[2] . قرآن كريم، سورة آل عمران، آية 169.
[3] . قرآن كريم، سورة بقره، آية 154.
[4] . بحارالانوار ج 41، ص 2، ج 42، ص 239، ج 70، ص 59.
[5] . سورة نحل، آية 97.
[6] . بحارالانوار، ج 99، ص 111.
[7] . منتخب الاثر، ص 629، حديث 4.
[8] . كمال الدين، ص 50، حديث 7.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 بهمن 93
- بازدید
- ۹۷۵
آيا در زمان امام زمان (عج) شهيد نيز وجود دارد و آيا زن شهيد ...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
اللهم بلغ مولانا الامام الهادي المهدي القائم بامرك صلوات الله عليه و علي آبائه الطاهرين عن جميع المؤمنين و المؤمنات في مشارق الارض و مغاربها سهلها و جبلها و برّها و بحرها ... من الصلوات زنة عرش الله ... و اجعلني من المستشهدين بين يديه.[1]
براي تقرير اصل جواب و تثبيت آن اشاره به چند نكته به طور خلاصه و فشرده لازم است.
نكتة اول: شهادت و كشته شدن در راه خدا از ويژگيهاي مختص و منحصر به اديان توحيدي در طول تاريخ بشر از آغاز خلقت تا انجام شمرده شده و ميشود و هميشه آرزوي بندگان صالح و برگزيدة همچون پيامبران و اوصياء و صلحاء ابناء آدم بوده است و در مقاطع و ادوار مختلفة موجب تحولات بزرگ و سرنوشت سازي در تاريخ انسانيت و بشريت گرديده و مقام شهيد و شهادت به حدي والا و بلند است كه قرآن كريم در يك جا از شهيد به زندة جاويدي كه در نزد پروردگارش متنعماند ياد ميكند و ميفرمايد: و لا تحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتاً بل احياء عند ربهم يرزقون»[2] و در آية ديگر مقام و منزلت شهيد را به گونهاي بيان ميفرمايد: كه انسان از درك آن عاجز است و ميفرمايد: «لا تقولوا لمن يقتل في سبيل الله اموات بل احياء و لكن لا تشعرون»[3] يعني: به آنها كه در راه خدا كشته ميشوند مرده نگوييد بلكه آنان زندهاند ولي شما از درك مقام آنان عاجزيد. و بالاخره شهادت آن فيض عظمي و فوز عظيم است كه سيد اوصياء و مولاي متقين و موحدين عالم اميرالمؤمنين علي ابن ابي طالب در آخرين لحظات زندگي پربارش وقتي در آستانة شهادت و عروج به ملكوت قرار ميگيرد با فرق خونين در محراب عبادت نداي فزت و رب الكعبة[4] سر ميدهد و ميفرمايد: قسم به پروردگار كعبه كه رستگار شدم. و اين همان مقام بلندي است كه خداوند ميفرمايد شما از درك آن عاجزيد.
نكتة دوم: بر اساس تعليمات و آموزههاي ديني هيچگونه تفاوت و تبعيضي ميان مرد و زن در رسيدن به مقامات والاي انساني وجود ندارد و اين گونه نيست كه در دست يابي به كمالات انساني و مراتب ملكوتي ، زن بودن مانع باشد و يا مرد بودن امتياز محسوب بشود بلكه از نظر قرآن اين كتاب انسان ساز معيار در رسيدن به درجات عالية كماليه انساني ايمان و عمل صالح است حالا مؤمن مرد باشد يا زن و عامل مذكر باشد يا مؤنث فرقي نميكند چنانكه در سورة مباركة نحل ميفرمايد: «من عمل صالحاً من ذكرٍ او انثي و هو مؤمن فلنحيينّه حيةً طيبةً و لنجزينّهم اجرهم بأحسن ما كانوا يعملون»[5] يعني: (هر كس كار شايسته انجام دهد، خواه مرد باشد يا زن، در حالي كه مؤمن است، او را به حياتي پاك زنده ميداريم؛ و پاداش آنها را به بهترين اعمالي كه انجام ميدادند، خواهيم داد) بديهي است كه شهادت و جان دادن با سيماي خونين در راه خدا كه از مصاديق بارز حياة طيبه به شمار ميرود نيز مثل ساير ارزشهاي انساني اختصاص به جنسيت خاصي از انسانها ندارد، چنانكه وقايع تاريخي كه ترديدي در آن نيست شاهدي زنده بر تحقق اين امر مهم است چه آنكه در كنار فرق شكافتة علي بن ابي طالب ـ عليه السّلام ـ پهلوي شكسته صديقة شهيده را داريم و اگر تاريخ از ياسر شهيد ميگويد سميه شهيده نيز داريم و حافظة تاريخ ام وهب و امثال او را فراموش نخواهد كرد همانگونه كه در عصر ما بنت الهديها و امثال او را فراموش نخواهد كرد.
بعد از بيان اين دو نكته به نظر ميرسد كه جواب اجمالي اين سؤال كه آيا در زمان امام زمان ـ عليه السّلام ـ شهيد وجود دارد و آيا زن شهيد در ميان ياران شهيد حضرت نيز وجود دارد؟ در ضمن مطالبي كه بيان شد داده شده باشد و لكن تفصيل و توضيح جواب با توجه به نكاتي كه ذكر گرديد و با استفاده از احاديثي كه از حضرات معصومين ـ عليهم السّلام ـ روايت شده اين است :
يكي از ادعية معروف كه از امام صادق ـ عليه السّلام ـ روايت شده دعاي عهدي است كه مستحب است شيعيان آن را چهل صباح بخوانند و ما قسمتهايي از آن را در ابتداي اين نوشتار به عنوان تيمن ذكر نموديم و شايد هم ميخواستيم اشاره به جواب اجمالي سؤال مورد نظر نماييم. در يكي از جملات اين دعا ميخوانيم: «واجعلني من المستشهدين بين يديه»[6] يعني: خدايا مرا جزء شهداء در ركاب آن حضرت قرار بده و البته اين مسئلت و خواسته و آرزوي اولياء خدا و صلحاء و بندگان مخلص خداوند متعال در طول دوران ها بوده و هست كه در ركاب حضرت بقية الله ارواح العالمين له الفداء كشته بشوند و به شهادت برسند زيرا شهادت در پيشگاه آن حضرت سعادتي بزرگ و ابدي است و روشن است كه با قطع نظر از وقايع و حوادث و اتفاقات و جنگ هايي كه بر اساس مفاد خيلي از روايات در زمان ظهور آن حضرت رخ ميدهد و لازمة قطعي آن كشتن و كشته شدن است، اگر شهادت در زمان آن حضرت نبود چنين درخواست و دعايي به اين مضمون كه از امام معصوم روايت شده است موضوع نداشت و چگونه شهادت در زمان آن حضرت نباشد در حالي كه از امام صادق ـ عليه السّلام ـ روايت شده كه فرمود: «والشهيد معه له شهادتان»[7] يعني شهيد در ركاب آن حضرت پاداش دو شهيد را دارد و اين چنين است كه طبق فرموده امام صادق ـ عليه السّلام ـ انتظار و آرزوي شهادت در ركاب امام زمان ـ عليه السّلام ـ ولو زمان ظهور آن حضرت را درك نكند يعني مرگ انسان منتظر در زمان غيبت، افضل و برتر از خيلي از شهداي بدر و احد ميباشد «اما والله يا عمار لا يموت منكم ميت علي الحال التي انتم عليها الا كان افضل عندالله عزوجل من كثيرٍ ممن شهد بدراً و احداً فأبشرو»[8] يعني اي عمار به خدا سوگند هر يك از شما بر اين حال (انتظار فرج) بميرد از شهداي بدر و احد برتر خواهد بود پس مژده باد بر شما و نيز بر اساس روايتي كه در آن تعدادي از اصحاب و ياران حضرت را از زنان با ايمان شمرده است و جهاد و مبارزه و شهادت هم از ويژگيهاي بارز آن بزرگواران ميباشد مسلماً بانواني شهيد نيز وجود خواهد داشت.
پي نوشت ها:
[1] . بحارالانوار ، ج 99، ص 111،بحارالانوار، ج 53،ص 96، معجم احاديث الامام المهدي، ج 4، ص 119،علي الكوراني.
[2] . قرآن كريم، سورة آل عمران، آية 169.
[3] . قرآن كريم، سورة بقره، آية 154.
[4] . بحارالانوار ج 41، ص 2، ج 42، ص 239، ج 70، ص 59.
[5] . سورة نحل، آية 97.
[6] . بحارالانوار، ج 99، ص 111.
[7] . منتخب الاثر، ص 629، حديث 4.
[8] . كمال الدين، ص 50، حديث 7.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 15 بهمن 93
- بازدید
- ۹۷۵
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.