آيا اطلاعاتي درباره مليت يا قوميت ياران حضرت ولي عصر ـ عليه السلام ـ وجود دارد؟
آيا اطلاعاتي درباره مليت يا قوميت ياران حضرت ولي عصر ـ عليه السلام ـ وجود دارد؟
پرسش
پاسخ
درباره مليت و يا قوميت اصحاب و ياران حضرت ولي عصر ـ عليه السلام ـ که همان سيصد و سيزده نفر مي باشند، روايات گوناگوني از سوي ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ رسيده اند.
امّا در بعضي روايات، بدون اين که به جزئيات آن اشاره داشته باشد، آمده است که اصحاب و ياران امام مهدي ـ عليه السلام ـ از نجباء مصر، شامات و طوائفی از اهل عراق اند[1] در يک بيان ديگر،اضافه بر شهرهاي مصر و شامات از مشرق و مغرب زمين نيز نام برده اند.[2] بنابراين، از اين گونه روايات فهميده مي شود که ياران امام مهدي ـ عليه السلام ـ از مليت ها و قوميت هاي مختلف اند.
به چند نمونه از روايات وارده از سوي ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ در اين مورد اشاره مي گردد:
هنگامي که امام صادق ـ عليه السلام ـ حديثي از امير مؤمنان علي ـ عليه السلام ـ درباره امام زمان ـ عليه السلام ـ روايت فرمود: ابوبصير پرسيد: جانم به فدايت، آيا امير مؤمنان علي ـ عليه السلام ـ اسامي اصحاب قائم ـ عليه السلام ـ را مي دانست، آنچنان که تعدادشان را مي دانست، فرمود: آري. سپس فرمود: حسن وحسين و علي بن الحسين و محمد بن علي ـ عليهم السلام ـ هم مي دانستند و من هم مي دانم.[3]
در بياني از امام جواد ـ عليه السلام ـ رسيده که اسامي ياران امام قائم ـ عليه السلام ـ با تمام خصوصيات شهري، منطقه و... مکتوب شده و همراه آن حضرت مي باشد.[4]
از ابو بصير نيز نقل شده است که مي گويد: خدمت امام صادق ـ عليه السلام ـ رسيدم و از آن حضرت، اصحاب و ياران امام قائم ـ عليه السلام ـ را سؤال کردم. به حضرت عرض کردم، جانم به فدايت، ياران آن حضرت را با عدد، بلاد و مکان آنها برايم بيان فرما. حضرت فرمود: روز جمعه بعد از نماز بيا و نويسنده اي را به همراه بياور، آنچه مي گويم بنويسيد. ممکن است بعضي از آنها را فراموش کني. فرمود: اي ابابصير، بعد از کتابت آن را محفوظ دار.
ابابصير مي گويد: روز جمعه بعد از نماز خدمت آن حضرت رسيدم. کسي که وعده داده بود، بيايد سخنان امام ـ عليه السلام ـ را بنويسد، نيامد. بعد آن حضرت به يکي از کساني که در مجلس بود و نوشتن را آموخته بود، فرمود: آنچه را مي گويم بنويس. آنچه را من مي گويم املايي است که پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ به علي بن ابي طالب املا کرده و آن حضرت نوشته است، و آن عبارت از نام، مکان، و شهرهاي ياران امام مهدي ـ عليه السلام ـ است. آنان نجباء فقها، قضات و حاکمان اند. سپس امام ـ عليه السلام ـ اين گونه فرمود و کاتب آن را ثبت کرد:
ياران و اصحاب امام قائم ـ عليه السلام ـ که عدد آن ها، هم عدد اهل بدر (اصحاب بدر) اند. از طازبند شرقي[5]، فرغانه[6] ديلم[7]، مروروذ[8]، مرو، بيروت، طوس، سجستان،[9] طالقان،[10] نيشابور، هرات، ري، طبرستان، قم، گرگان، حلب،[11] کرمان، قزوين، همدان، سنجار،[12] قابس،[13] صنعا، طرابلس، کوفه، مدينه، اهواز، عکبرا، بصره، انطاکيه، حلوان،[14]روم، و... همه آنان در يک شب در مکه، کنار حضرت مهدي ـ عليه السلام ـ جمع مي گردند...[15]
و هم چنين در يک حديث ديگر که راوي آن نيز ابوبصير است از امام صادق ـ عليه السلام ـ روايت کرده که در اين روايت، تمام شهرهايي را که در حديث پيشين اشاره شد، افراد و اشخاص آن شهرها را به نام و نام پدر يک به يک نام برده و تعداد افراد آن شهر را نيز بيان مي کند.
اهل تحقيق مي تواند به منبع آن مراجعه کرده و از جزئيات آن اطلاع کافي به دست بياورد.[16]
بنابراين، از آنچه که اشاره شد، ياران و اصحاب امام قائم ـ عليه السلام ـ از اقوام، مليت ها، طوائف و مناطق گوناگون اند. گذشته از آن که مناطق، کشورها و شهرها را نام برده اند، اوصاف اخلاقي، نام و نام پدر آنان را نيز بيان داشته اند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ روزگار رهايي، ج1، 2، کامل سليمان، ترجمه علي اکبر مهدي پور.
2ـ عصر ظهور، علي کوراني.
3. دلايل امامت، طبري.
[1]. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، بيروت، موسسه الوفاء، ج52، ص236.
[2]. حايري، الزام الناصب، بيروت، موسسه اعلمي، 1405ق، ص140.
[3]. بحارالانوار، همان، ج52، ص318.
[4]. الزام الناصب، همان، ص7.
[5]. طازبند، قريه از قريه هاي ماورا النهر. ياقوت حموي، معجم البلدان، بيروت، دار صادر، 1995م، ج2، ص325.
[6]. فرغانه، شهري از شهرهاي ترکمنستان، همان، ج4، ص287.
[7]. ديلم، قريه از قريه هاي اصفهان، همان، ج3، ص158.
[8]. مروروذ، قريه از قريه هاي بلخ، همان، ج7، ص415.
[9]. سجستان شهري از شهرهاي ترکمنستان، همان، ج2، ص432.
[10]. طالقان، در اين باره در دو جا اشاره شده است: يکي بين مروروذ و بلخ، ديگري بين قزوين و ابهر، همان، ج4، ص7.
[11]. حلب، شهري از شهرهاي عراق.
[12]. سنجار، شهري از شهرهاي الجزيره.
[13]. قابس، از شهرهاي طرابلس.
[14]. حلوان، قريه اي از قريه هاي عراق،ر.ک: معجم البلدان.
[15]. جرير طبري، دلايل الامامة، بيروت، موسسه اعلمي، 1408ق، ص302ـ305.
[16]. همان، ص308 ـ 314.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 16 امرداد 01
- بازدید
- ۷۳
آيا اطلاعاتي درباره مليت يا قوميت ياران حضرت ولي عصر ـ عليه السلام ـ وجود دارد؟
- نشان کردن
پرسش
آيا اطلاعاتي درباره مليت يا قوميت ياران حضرت ولي عصر ـ عليه السلام ـ وجود دارد؟
پاسخ
درباره مليت و يا قوميت اصحاب و ياران حضرت ولي عصر ـ عليه السلام ـ که همان سيصد و سيزده نفر مي باشند، روايات گوناگوني از سوي ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ رسيده اند.
امّا در بعضي روايات، بدون اين که به جزئيات آن اشاره داشته باشد، آمده است که اصحاب و ياران امام مهدي ـ عليه السلام ـ از نجباء مصر، شامات و طوائفی از اهل عراق اند[1] در يک بيان ديگر،اضافه بر شهرهاي مصر و شامات از مشرق و مغرب زمين نيز نام برده اند.[2] بنابراين، از اين گونه روايات فهميده مي شود که ياران امام مهدي ـ عليه السلام ـ از مليت ها و قوميت هاي مختلف اند.
به چند نمونه از روايات وارده از سوي ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ در اين مورد اشاره مي گردد:
هنگامي که امام صادق ـ عليه السلام ـ حديثي از امير مؤمنان علي ـ عليه السلام ـ درباره امام زمان ـ عليه السلام ـ روايت فرمود: ابوبصير پرسيد: جانم به فدايت، آيا امير مؤمنان علي ـ عليه السلام ـ اسامي اصحاب قائم ـ عليه السلام ـ را مي دانست، آنچنان که تعدادشان را مي دانست، فرمود: آري. سپس فرمود: حسن وحسين و علي بن الحسين و محمد بن علي ـ عليهم السلام ـ هم مي دانستند و من هم مي دانم.[3]
در بياني از امام جواد ـ عليه السلام ـ رسيده که اسامي ياران امام قائم ـ عليه السلام ـ با تمام خصوصيات شهري، منطقه و... مکتوب شده و همراه آن حضرت مي باشد.[4]
از ابو بصير نيز نقل شده است که مي گويد: خدمت امام صادق ـ عليه السلام ـ رسيدم و از آن حضرت، اصحاب و ياران امام قائم ـ عليه السلام ـ را سؤال کردم. به حضرت عرض کردم، جانم به فدايت، ياران آن حضرت را با عدد، بلاد و مکان آنها برايم بيان فرما. حضرت فرمود: روز جمعه بعد از نماز بيا و نويسنده اي را به همراه بياور، آنچه مي گويم بنويسيد. ممکن است بعضي از آنها را فراموش کني. فرمود: اي ابابصير، بعد از کتابت آن را محفوظ دار.
ابابصير مي گويد: روز جمعه بعد از نماز خدمت آن حضرت رسيدم. کسي که وعده داده بود، بيايد سخنان امام ـ عليه السلام ـ را بنويسد، نيامد. بعد آن حضرت به يکي از کساني که در مجلس بود و نوشتن را آموخته بود، فرمود: آنچه را مي گويم بنويس. آنچه را من مي گويم املايي است که پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ به علي بن ابي طالب املا کرده و آن حضرت نوشته است، و آن عبارت از نام، مکان، و شهرهاي ياران امام مهدي ـ عليه السلام ـ است. آنان نجباء فقها، قضات و حاکمان اند. سپس امام ـ عليه السلام ـ اين گونه فرمود و کاتب آن را ثبت کرد:
ياران و اصحاب امام قائم ـ عليه السلام ـ که عدد آن ها، هم عدد اهل بدر (اصحاب بدر) اند. از طازبند شرقي[5]، فرغانه[6] ديلم[7]، مروروذ[8]، مرو، بيروت، طوس، سجستان،[9] طالقان،[10] نيشابور، هرات، ري، طبرستان، قم، گرگان، حلب،[11] کرمان، قزوين، همدان، سنجار،[12] قابس،[13] صنعا، طرابلس، کوفه، مدينه، اهواز، عکبرا، بصره، انطاکيه، حلوان،[14]روم، و... همه آنان در يک شب در مکه، کنار حضرت مهدي ـ عليه السلام ـ جمع مي گردند...[15]
و هم چنين در يک حديث ديگر که راوي آن نيز ابوبصير است از امام صادق ـ عليه السلام ـ روايت کرده که در اين روايت، تمام شهرهايي را که در حديث پيشين اشاره شد، افراد و اشخاص آن شهرها را به نام و نام پدر يک به يک نام برده و تعداد افراد آن شهر را نيز بيان مي کند.
اهل تحقيق مي تواند به منبع آن مراجعه کرده و از جزئيات آن اطلاع کافي به دست بياورد.[16]
بنابراين، از آنچه که اشاره شد، ياران و اصحاب امام قائم ـ عليه السلام ـ از اقوام، مليت ها، طوائف و مناطق گوناگون اند. گذشته از آن که مناطق، کشورها و شهرها را نام برده اند، اوصاف اخلاقي، نام و نام پدر آنان را نيز بيان داشته اند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ روزگار رهايي، ج1، 2، کامل سليمان، ترجمه علي اکبر مهدي پور.
2ـ عصر ظهور، علي کوراني.
3. دلايل امامت، طبري.
[1]. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، بيروت، موسسه الوفاء، ج52، ص236.
[2]. حايري، الزام الناصب، بيروت، موسسه اعلمي، 1405ق، ص140.
[3]. بحارالانوار، همان، ج52، ص318.
[4]. الزام الناصب، همان، ص7.
[5]. طازبند، قريه از قريه هاي ماورا النهر. ياقوت حموي، معجم البلدان، بيروت، دار صادر، 1995م، ج2، ص325.
[6]. فرغانه، شهري از شهرهاي ترکمنستان، همان، ج4، ص287.
[7]. ديلم، قريه از قريه هاي اصفهان، همان، ج3، ص158.
[8]. مروروذ، قريه از قريه هاي بلخ، همان، ج7، ص415.
[9]. سجستان شهري از شهرهاي ترکمنستان، همان، ج2، ص432.
[10]. طالقان، در اين باره در دو جا اشاره شده است: يکي بين مروروذ و بلخ، ديگري بين قزوين و ابهر، همان، ج4، ص7.
[11]. حلب، شهري از شهرهاي عراق.
[12]. سنجار، شهري از شهرهاي الجزيره.
[13]. قابس، از شهرهاي طرابلس.
[14]. حلوان، قريه اي از قريه هاي عراق،ر.ک: معجم البلدان.
[15]. جرير طبري، دلايل الامامة، بيروت، موسسه اعلمي، 1408ق، ص302ـ305.
[16]. همان، ص308 ـ 314.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 16 امرداد 01
- بازدید
- ۷۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.