آيا پيامبران و ائمه استحقاق بهشت رفتن را دارند يا تفضل از جانب خداست؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آيا پيامبران و ائمه استحقاق بهشت رفتن را دارند يا تفضل از جانب خداست؟

 
پاسخ کارشناسی

پاسخ

خداي متعال در موارد متعدد در قرآن کريم راه رسيدن به بهشت و يا سقوط در جهنم را بيان فرموده و مطمئنا هر کس آن مسيررا طي کند لياقت و شايستگي بهشت را کسب می‌کند و يا مسير جهنم را در پيش خواهد گرفت. به طور مثال قرآن مي فرمايد: «هر کس ايمان داشته باشد و عمل صالح انجام دهد، زن باشد و يا مرد، داخل در بهشت مي گردد».[1] و يا مي فرمايد: «هر کس به اندازه ذره اي عمل خير انجام دهد آن را مي بيند و نيز هر کس به اندازه ذره اي عمل شر انجام دهد آن را مي بيند».[2] و يا باز مي فرمايد: «بشارت بده به مومنينی که عمل صالح انجام مي دهند، باغ هايي که زير آن ها نهرهايي از آب روان و...».[3]

طبق اعتقادات شيعه بهشت و جهنم تجسم اعمال آدمي و عين آن هاست، يعني تبلور گناه، همان جهنم است و تبلور طاعت و فرمانبرداري ذات باري تعالي بهشت و نعمت هاي بهشتي. حال راجع به انبياء الهي و امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ معصوم از گناه و معصيت بوده بلکه معصوم از خطا و اشتباه حتي در امور عادي زندگي.[4] و اين عصمت به معناي اين است که چه قبل از نبوت و امامت و چه بعد آن حتي يک گناه و معصيت بلکه حتي يک عمل مکروه از آنان صادر نشده است و تمام طول عمر خويش را در طاعت و بندگي ذات باري تعالي به سر برده اند، لذا هرگز لغزش و نافرماني نداشته اند و همان طور که در بالا اشاره شد عذاب تجسم گناه و فرع گناه و معصيت است و به هيچ وجه نمي توان آنان را عذاب کرد و اين کار قبيح خواهد بود. هيچ مولاي حکيمي، بندگان خود را بر اثر طاعت عذاب نمي کند، اين ظلم است و از ذات پروردگار به دور است. اما نسبت به بهشت و نعمت هاي اخروي نيز بايد گفت با توجه به آيات و وعده هاي الهي و اينکه بهشت زائيده عمل آدمي است. قطعا لياقت و شايستگي سکني در آن را دارند، زيرا آنان تمام عمر خويش را در طاعت و بندگي سپري کرده اند و به بالاترين درجات انسانيت و کمال و قرب معنوي نائل آمده و تمام قله هاي فضيلت و انسانيت را فتح نموده، ولي و جانشين خداي سبحان در روي زمين گشته اند. لذا عقل حکم مي کند استحقاق و لياقت بهشت را داشته باشند، زيرا معيار و راه رسيدن به آن را خداي عزوجل بيان کرد و بالاترين درجات بايد مختص به آنان باشد.

در نتيجه طبق اعتقاد شيعه مبني بر تجسم اعمال و اينکه بهشت و جهنم عين عمل آدمي است انبياء و امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ تمام عمر خويش در بهشت بوده و تمام اعمال آن ها، بهشت ساز بوده و لياقت و شايستگي آن را قطعا دارند.

با توجه به مطالب فوق، اگر منظور از استحقاق انبیا و امامان معصوم (ع) اين باشد که کسي نسبت به خداي متعال ذي حق باشد و طلبکار، اين امر باطل است، زيرا جان انسان، و تمام اموال و توان و... همگي از آن خداوند  است.لذا اگر کسي حتي تمام عمر خويش در سجده باشد و عبادت ذات باري تعالي کند، هرگز نسبت به او صاحب حق و طلبکار نخواهد بود و باز بنده و مخلوق اوست و همين توان و قدرت عبادت را نيز او تفضل فرموده است و بايد گفت بنده براي بندگي و اطاعت مولاي خويش، هرگز بر ذمه مولاي خويش صاحب حق نمي گردد و با توجه به اين موضوع بايد گفت اصل بهشت و نعمت هاي اخروي تفضل و مهرباني بوده از جانب حضرت حق، نه اين که کسي در نزد او صاحب حق گردد.

در نتيجه: بهشت تفضل و مهرباني است به اين معنا که خداي تبارک و تعالي مي توانست اصلاً بهشتي قرار ندهد و تنها در مقابل نافرماني عذاب قرار دهد، چون وظيفه عبد در قبال تأمين حوائج او توسط مولا، اطاعت از مولاست و عقل هم حکم مي کند در قبال نافرماني عذابي باشد.

اما با توجه به اين که خداوند بهشت را خلق و آن را به انسان ها وعده داده و خلف وعده از غير قبيح است بايد گفت انبياء و ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ مستحق ترين افراد نسبت به آن وعده هاي الهي اند. لذا گردن خداوند سبحان حقي ندارند و چون خود خداوند وعده داده بايد گفت نسبت به وعده هاي او استحقاق بهشت را دارند.

 


[1]. نساء / 124.

[2]. زلزال / 8 ـ 7.

[3]. بقره / 25.

[4]. براي مطالعه به کتب کلامي مانند عقايد استدلالي، گلپايگاني، علي رباني، الهيات آيت الله سبحاني بحث نبوت و خصوصيات آن ها مراجعه فرمائيد.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
16 امرداد 01
بازدید
۶۰
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.