افرادی در این زمان به خاطر اعتقاداتشان عملیات انتحاری انجام می دهند، هر چند که ما اعتقاد آنان را باطل می دانیم، مانند برخی از اهل سنت، آیا اینها مانند اصحاب امام حسین فداکار نیستند؟ چرا؟
افرادی در این زمان به خاطر اعتقاداتشان عملیات انتحاری انجام می دهند، هر چند که ما اعتقاد آنان را باطل می دانیم، مانند برخی از اهل سنت، آیا اینها مانند اصحاب امام حسین فداکار نیستند؟ چرا؟
پرسش
پاسخ
براي واضح شدن جواب بهتر است چند مقدمه ذکر شود:
1. پس از آنکه عمر سعد جنگ را به فردا (روز عاشورا) انداخت، امام حسين ـ عليه السلام ـ در شب عاشورا اصحاب خود را جمع کرده و بعد از حمد و سپاس خدا مي فرمايد: «فإنّي لا أعلم أصحابا أوفي و لا خيرا من أصحابي و لا أهل بيت أبرّ و لا أوصل من أهل بيتي؛ من اصحابي با وفاتر و بهتر از اصحاب خود و خانداني نيکوکارتر و پيوندجوتر از خاندان خود سراغ ندارم».
بدانيد که من سرانجام فردايمان را با اين دشمنان مي دانم. اکنون نگران شمايم، همه با آسودگي رهسپار شويد که از جانب من، بر شما بيعتي نيست. اين شب که شما را فرا گرفته، آن را مرکب راهوار خود گيريدکه حضرت جواب هاي زيبايي از اصحاب خود از جمله زهير بن قين شنيد که گفت: به خدا قسم دوست دارم که هزار بار کشته و زنده شوم و باز کشته گردم تا به جاي آن، خداوند تو را و خاندان تو را زنده بدارد.[1]
2. اصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ بر بدريّون پيغمبر و صفّينيّون علي ـ عليه السلام ـ ترجيح داشتند، همان طوري که اصحاب عمر سعد هم بر بدريّون ابوسفيان و صفّينيّون معاويه در شقاوت مزيّت داشتند، چون اينها مثل بدريّون ابوسفيان طبق عقيده و عادت جنگ نمي کردند و مانند صفّينيّون معاويه هم مسئله اي مثل قتل عثمان اسباب اشتباهشان نشده بود. اينها در حالي جنايت مي کردند که نداي دل و فرياد وجدانشان برخلاف بود «قلوبهم معک و سيوفهم عليک» اينها گريه مي کردند و فرمان قتل مي دادند، اشک مي ريختند و گوشواره از گوش فرزندان حسين ـ عليه السلام ـ مي کشيدند، مي لرزيدند و آهنگ بريدن سر حسين ـ عليه السلام ـ داشتند.[2]
حال با توجه به حماسه عاشورا و مقدمات ذکر شده، بايد ببينيم أصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ داراي چه اوصافي بودند که در فداکاري و وفاداري بهترين قرار گرفتند.
يکي از اوصافي که در أصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ مي توان ديد، صفت شجاعت است. آنها در مقابل سپاه دشمن که چند صد برابر آنها بود، روحيه خود را نباختند، ولي آيا در عمليات انتحاری اهل سنت وهابی، چيزي به نام شجاعت مي بينيد.
صفت ديگري که در مورد اصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ مي توان ذکر کرد، صفت جوان مردي است. هيچ وقت از پشت به دشمن حمله نمي کردند و حتي آغاز گر جنگ هم نبودند.
و صفات ديگري که شما نسبت به آنها آگاه هستيد. امّا مهم ترين ويژگي که مي توان براي اصحاب و ياران امام حسين ـ عليه السلام ـ ذکر کرد اين است که آنها در امتحان کشف حقيقت از پشت پرده هاي ابهام به پيروزي رسيدند. وقتي همه اوصاف امام حسين ـ عليه السلام ـ را نگاه مي کنيم، مي بينيم که نشان دهنده همين ويژگي مهم هستند. امّا آيا در اهل سنت چنين ويژگي پيدا مي شود.
در نتيجه مي توان گفت: فلسفه اين که امام حسين ـ عليه السلام ـ و ما شيعيان به تبعيت از اين امام بزرگوار، اصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ را در فداکاري و وفاداري، بهترين مي دانيم، اين است که اصحاب ابا عبدالله نه براي مزد و أجرت مي جنگيدند و نه از ترس و بيم.آنان فقط براي ايمان و عقيده و حريّت مي جنگيدند.[3]
حالا به نظر شما چنين اصحاب و ياراني که با اين اوصاف و در مقابل چنين دشمني و براي چنين هدفي و در رکاب چنين شخصي به شهادت مي رسند، فداکارتر و وفادار ترند يا کساني که از روي ناجوانمردي عمليات انتحاري انجام مي دهند و انسانهای بی گناه را قتل عام می کنند؟
کشف حقيقت در آن زمان کار بزرگي بود که هر کسي نمي توانست به آن برسد. مردم کوفه که در چند سال پيش از واقعه، ميزبان حکومت حضرت علي ـ عليه السلام ـ بودند و 12 هزار نامه بيعت براي امام حسين ـ عليه السلام ـ فرستادند، بيعت خود را شکستند و حتي رو به روي امام قرار گرفتند، و از طرفي يزيد و ابن زياد براي رو به رو شدن با امام حسين ـ عليه السلام ـ وعده هاي آن چناني مي دادند و خود را مسلمان و پيرو پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مي دانستند و از طرفي خيلي از نزديکان امام ـ عليه السلام ـ در کربلا حاضر نشدند و از طرفي ياران دشمن که در کربلا حاضر بودند، چند صد برابر ياران امام حسين ـ عليه السلام ـ بودند و به طور کلّي آن چنان فضا غبار آلود شده بود که هر کسي نمي توانست راه حق را پيدا کند و ياران و اصحاب امام به اين راه دست يافتند.
از طرفی مي دانيم که ارزش انسان ها فقط به اعمال آنها نيست، بلکه ايمان يعني باور صحيح در کنار عمل صالح معيار ارزشمندي است و ياران امام حسين ـ عليه السلام ـ در هر دو جهت در اوج قرار دارند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ محمود منشي، سلام بر حسين، ص53، انتشارات اشرفي،.
2ـ مفيد، محمد بن نعمان، ارشاد، ص231، کتابفروشي بصيرتي، قم.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 30 تیر 01
- بازدید
- ۱۰۰
افرادی در این زمان به خاطر اعتقاداتشان عملیات انتحاری انجام می دهند، هر چند که ما اعتقاد آنان را باطل می دانیم، مانند برخی از اهل سنت، آیا اینها مانند اصحاب امام حسین فداکار نیستند؟ چرا؟
- نشان کردن
پرسش
افرادی در این زمان به خاطر اعتقاداتشان عملیات انتحاری انجام می دهند، هر چند که ما اعتقاد آنان را باطل می دانیم، مانند برخی از اهل سنت، آیا اینها مانند اصحاب امام حسین فداکار نیستند؟ چرا؟
پاسخ
براي واضح شدن جواب بهتر است چند مقدمه ذکر شود:
1. پس از آنکه عمر سعد جنگ را به فردا (روز عاشورا) انداخت، امام حسين ـ عليه السلام ـ در شب عاشورا اصحاب خود را جمع کرده و بعد از حمد و سپاس خدا مي فرمايد: «فإنّي لا أعلم أصحابا أوفي و لا خيرا من أصحابي و لا أهل بيت أبرّ و لا أوصل من أهل بيتي؛ من اصحابي با وفاتر و بهتر از اصحاب خود و خانداني نيکوکارتر و پيوندجوتر از خاندان خود سراغ ندارم».
بدانيد که من سرانجام فردايمان را با اين دشمنان مي دانم. اکنون نگران شمايم، همه با آسودگي رهسپار شويد که از جانب من، بر شما بيعتي نيست. اين شب که شما را فرا گرفته، آن را مرکب راهوار خود گيريدکه حضرت جواب هاي زيبايي از اصحاب خود از جمله زهير بن قين شنيد که گفت: به خدا قسم دوست دارم که هزار بار کشته و زنده شوم و باز کشته گردم تا به جاي آن، خداوند تو را و خاندان تو را زنده بدارد.[1]
2. اصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ بر بدريّون پيغمبر و صفّينيّون علي ـ عليه السلام ـ ترجيح داشتند، همان طوري که اصحاب عمر سعد هم بر بدريّون ابوسفيان و صفّينيّون معاويه در شقاوت مزيّت داشتند، چون اينها مثل بدريّون ابوسفيان طبق عقيده و عادت جنگ نمي کردند و مانند صفّينيّون معاويه هم مسئله اي مثل قتل عثمان اسباب اشتباهشان نشده بود. اينها در حالي جنايت مي کردند که نداي دل و فرياد وجدانشان برخلاف بود «قلوبهم معک و سيوفهم عليک» اينها گريه مي کردند و فرمان قتل مي دادند، اشک مي ريختند و گوشواره از گوش فرزندان حسين ـ عليه السلام ـ مي کشيدند، مي لرزيدند و آهنگ بريدن سر حسين ـ عليه السلام ـ داشتند.[2]
حال با توجه به حماسه عاشورا و مقدمات ذکر شده، بايد ببينيم أصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ داراي چه اوصافي بودند که در فداکاري و وفاداري بهترين قرار گرفتند.
يکي از اوصافي که در أصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ مي توان ديد، صفت شجاعت است. آنها در مقابل سپاه دشمن که چند صد برابر آنها بود، روحيه خود را نباختند، ولي آيا در عمليات انتحاری اهل سنت وهابی، چيزي به نام شجاعت مي بينيد.
صفت ديگري که در مورد اصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ مي توان ذکر کرد، صفت جوان مردي است. هيچ وقت از پشت به دشمن حمله نمي کردند و حتي آغاز گر جنگ هم نبودند.
و صفات ديگري که شما نسبت به آنها آگاه هستيد. امّا مهم ترين ويژگي که مي توان براي اصحاب و ياران امام حسين ـ عليه السلام ـ ذکر کرد اين است که آنها در امتحان کشف حقيقت از پشت پرده هاي ابهام به پيروزي رسيدند. وقتي همه اوصاف امام حسين ـ عليه السلام ـ را نگاه مي کنيم، مي بينيم که نشان دهنده همين ويژگي مهم هستند. امّا آيا در اهل سنت چنين ويژگي پيدا مي شود.
در نتيجه مي توان گفت: فلسفه اين که امام حسين ـ عليه السلام ـ و ما شيعيان به تبعيت از اين امام بزرگوار، اصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ را در فداکاري و وفاداري، بهترين مي دانيم، اين است که اصحاب ابا عبدالله نه براي مزد و أجرت مي جنگيدند و نه از ترس و بيم.آنان فقط براي ايمان و عقيده و حريّت مي جنگيدند.[3]
حالا به نظر شما چنين اصحاب و ياراني که با اين اوصاف و در مقابل چنين دشمني و براي چنين هدفي و در رکاب چنين شخصي به شهادت مي رسند، فداکارتر و وفادار ترند يا کساني که از روي ناجوانمردي عمليات انتحاري انجام مي دهند و انسانهای بی گناه را قتل عام می کنند؟
کشف حقيقت در آن زمان کار بزرگي بود که هر کسي نمي توانست به آن برسد. مردم کوفه که در چند سال پيش از واقعه، ميزبان حکومت حضرت علي ـ عليه السلام ـ بودند و 12 هزار نامه بيعت براي امام حسين ـ عليه السلام ـ فرستادند، بيعت خود را شکستند و حتي رو به روي امام قرار گرفتند، و از طرفي يزيد و ابن زياد براي رو به رو شدن با امام حسين ـ عليه السلام ـ وعده هاي آن چناني مي دادند و خود را مسلمان و پيرو پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مي دانستند و از طرفي خيلي از نزديکان امام ـ عليه السلام ـ در کربلا حاضر نشدند و از طرفي ياران دشمن که در کربلا حاضر بودند، چند صد برابر ياران امام حسين ـ عليه السلام ـ بودند و به طور کلّي آن چنان فضا غبار آلود شده بود که هر کسي نمي توانست راه حق را پيدا کند و ياران و اصحاب امام به اين راه دست يافتند.
از طرفی مي دانيم که ارزش انسان ها فقط به اعمال آنها نيست، بلکه ايمان يعني باور صحيح در کنار عمل صالح معيار ارزشمندي است و ياران امام حسين ـ عليه السلام ـ در هر دو جهت در اوج قرار دارند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ محمود منشي، سلام بر حسين، ص53، انتشارات اشرفي،.
2ـ مفيد، محمد بن نعمان، ارشاد، ص231، کتابفروشي بصيرتي، قم.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 30 تیر 01
- بازدید
- ۱۰۰
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.