دوران هاي شش گانه خلقت جهان از نظر علمي چگونه است؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

دوران هاي شش گانه خلقت جهان از نظر علمي چگونه است؟

 
پاسخ کارشناسی

پاسخ

در باره دوران هاي شش گانه خلقت جهان نظريات متعددي مطرح شده است که از میان انها يک نظريه بیان  مي شود و سپس نظريه ای که تقريباً مورد اتفاق معاصرين است، طرح خواهد شد.

 نظريه مورد تأييد آيت الله مکارم شیرازی  در تفسير نمونه:

اول: مرحله اي که جهان به صورت توده گازي شکلي بود.

دوم: دوراني که توده هاي عظيمي از آن جدا شد و بر محور توده مرکزي به گردش درآمد.

سوم: مرحله اي که منظومه شمسي تشکيل يافت (از جمله خورشيد و زمين).

چهارم: روزي که زمين سرد و آماده حيات گرديد.

پنجم: مرحله به وجود آمدن گياهان و درختان در زمين.

ششم: مرحله پيدايش حيوانات و انسان در روي زمين.[1]

نظر اتفاقي معاصرين در مورد خلقت جهان که با آيات قرآني تطبيق داده شده است:

الف) آفرينش کيهان

آنها به عنوان شاهد سخن «سرجميس جينز» دانشمند فلک شناس را مي آورند که مي گويد: ماده کون از گازهايي که در فضا انتشار دارد آغاز گشته و از تراکم اين گازها سديم (مه رقيق) پديد آمده است.

سپس نتيجه مي گيرند که: خداوند طي دو دوره از اين گازها آسمان هاي هفتگانه را بنا نهاد[2]و به وسيله ستون هاي نامرئي که امروز از آنها به نيروي جاذبه عمومي تعبير مي شود کرات آسماني را استوار ساخت.[3]

ب) آفرينش ستارگان

آيه 6 سوره صافات به اين حقيقت اشاره دارد که: «إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ»؛ ما آسمان پايين را با ستارگان درخشان زينت بخشيديم».

بدين ترتيب ميليون ها ذره گاز و دود به شکل ابرهاي عظيم به دور هم گرد آمدند، توده هاي ابر ذرات را به سوي مرکز جذب کرد و بالاخره توده انبوه ابر جمع مي گشت و ذرات آن به يکديگر نزديک مي شد. اين ذرات که با يکديگر اصطکاک پيدا  کرده و ، توليد گرما مي کرد و گاهي در مرکز ابر گرما چنان شدت مي يافت که توده را به تابش مي افکند و فضاي تاريک را روشن مي ساخت، سرانجام ميليون ها توده ابر به صورت ستاره درآمدند و آسمان پايين چراغاني گرديد.

ج) پيدايش خورشيد

در ميان اين درياي جوشان (دود و گاز) طرحي مارپيچي از اثر چرخش ماده دواري پيدا گرديد. اين شکل مارپيچ که آن را کهکشان راه شيري مي نامند ماده خورشيد و منظومه شمسي و زمين ها در يکي از بازوان آن قرار داشت. «وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا[4]»؛ «و خداوند خورشيد را چراغ جهان افروز قرار داد».

در اين بازوي کهکشان راه شيري طوفاني پر آشوب پديد آمد و جريان تند گازها آنها را به چرخش درآورده و همچنان که مي چرخيد به شکل فرفرهاي پهن و عظيم درآمد و پارههاي نوراني لبه گرد آن روان گشت. اين فرفره بزرگ چرخيد تا اين که کم کم گازها به مرکز آن کشيده شد و در آنجا به صورت گوي عظيم و فروزاني تراکم يافت و سرانجام اين گوي فروزان، خورشيد گرديد.

د) پيدايش زمين و منظومه شمسي

پاره هاي گاز و غباري که گرداگرد خورشيد را هاله وار، فراگرفته بود از هم پاشيد و هر پاره از آن به صورت گردابي درآمد. هر گرداب مسيري جداگانه داشت، در آن مسير به دور خورشيد مي گرديد. در گرداب هاي نزديک به خورشيد گرما و در گرداب هاي دور دست سرما حکومت مي کرد. از برخي ذرات گاز، بخار آب پديد آمد و مانند شبنم روي ذرات غبار نشست، چون ذرات غبار به هم مي رسيدند رطوبت شبنم آنها را به يکديگر مي چسبانيد و گاهي نيز به شکل پاره هاي يخ زده آب و گل در مي آمدند. نيروي جاذبه اين پاره ها را به سوي يکديگر جذب مي کرد، بزرگ مي شدند و گوي عظيم وچرخاني پديد مي آوردند. و سرانجام اين گوي «زمين» گرديد بعد ساير سيارات (عطارد، زهره، مريخ، مشتري، زحل، اورانوس و نپتون و...) نيز از گردابها پديد آمدند و هر سياره در مسير خود بر گرد خورشيد ميگرديد.

هـ ) سرنوشت زمين:

زمين شکل  گرفت و به صورت گوي بزرگي از صخره هاي خشک و عريان جلوه گرشد . (نه حيات، نه هوا، نه ابر) توده هاي بخار آب و ديگر گازها همراه با توده هاي گل، قرن ها پيش در آن مدفون شده و اينک آن گازها در ميان صخره هاي زمين محبوسند. بخار آب سرد مي شود و ابرهاي کشان پديد مي آيد و بارانهاي نخستين فرو مي بارد. قرآن در اين باره مي فرمايد: «وَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاء مَاء بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّاهُ فِي الْأَرْض[5]»؛ و به قدري آب از آسمان فرو فرستاديم که آن را در زمين مسکن داديم.

و) پيدايش حيات در روي زمين:

در اين مورد متخصصان و صاحب نظران علوم اظهار نظرهايي کرده اند و قرآن کريم در برخي آيات به اين مطلب اشاره کرده است که به دليل انطباق آن با نظريات علمي برخي اين مطلب را از معجزات علمي قرآن دانسته اند. از آن جمله: «وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاء كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ أَفَلَا يُؤْمِنُونَ[6]»؛ «و هر چيز زنده اي را از آب پديد آورده ايم».

در آیه ای دیگر می فرماید: «و اوست که از آسمان آبي فرود آورد، پس به وسيله آن از هر گونه گياه برآورديم و از آن گياه جوانه سبزي خارج ساختيم که از آن، دانه هاي متراکمي بر مي آوريم. و از شکوفه درخت خرما خوشه هايي است نزديک به هم، و نيز باغ هايي از انگور و زيتون و انار خارج نموديم. به ميوه آن چون ثمر دهد و به طرز رسيدنش بنگريد. قطعاً در اين ها براي مردمي که ايمان مي آورند نشانه هاست».[7] / [8]

سيد قطب با طرح آيه 45 سوره نور «وَاللَّهُ خَلَقَ كُلَّ دَابَّةٍ مِن مَّاء» و آيه 30 سوره انبياء «وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاء كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ» دو مطلب را از آنها استفاده مي کنند: يکي اين که آب محل پيدايش حيات بوده است (که از دريا پيدا شد) و سپس انواع و اجناس از آنها بوجود آمد و دوم آن که عنصر اساسي ترکيب موجودات زنده همان آب است.[9]

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ طباطبايي، سيد محمد حسين،  الميزان فی تفسیر القرآن، ، دارالکتب الاسلاميه، چاپ دوم، تهران 1393ق، 20 جلدي، ج17، ص363 ـ 364، ذيل آيه 9 سوره فصلت.

2ـ بي آزار شيرازي، گذشته و آينده جهان، انتشارات طباطبايي، چاپ دوم، قم، ص19 تا 31.

 


[1] . مکارم شيرازي، ناصر، تفسير نمونه، دارالکتب الاسلاميه، چاپ هفتم، ، تهران، 1361ش، ج6، ص202.

[2] . فصلت / 11.

[3] . لقمان / 10.

[4] . نوح / 16.

[5] . مؤمنون / 18.

[6] . انبياء / 30.

[7] . انعام / 99.

[8] . همه مراحل فوق به نقل از کتاب: رضايي اصفهاني، دکتر محمد علي، پژوهشي در اعجاز علمي قرآن، انتشارات پژوهش هاي تفسير و علوم قرآني، چاپ اول، 1385ش، ج1، ص121 تا 126 و ج2، ص247 و ص254.

[9] . في ضلال القرآنداراحياء التراث العربي، چاپ پنجم، 8، بيروت،  جلدي، ج6، ص111.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
28 تیر 01
بازدید
۱۰۲
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.