شهاب وسيله اي است که خداوند از آن براي زدن جن و شيطان و دور کردن آنها استفاده مي کند تا صداي عالم بالا را نشنوند. این بیان قرآنی ا صلاً با هيچ چيزي جور در نمي آيد.
شهاب وسيله اي است که خداوند از آن براي زدن جن و شيطان و دور کردن آنها استفاده مي کند تا صداي عالم بالا را نشنوند.
پرسش
پاسخ
در پاسخ به این شبهه بايد توجه داشت که آيات قرآن يک معناي ظاهري دارد و يک معنا و مفهوم باطني. در آياتي که در مورد رانده شدن شياطين به وسيله شهاب در قرآن کريم بيان شده چند کلمه که عبارت اند از سماء، شياطين و نجوم معمولاً ذکر شده است. کلمه سماء (آسمان) در بسياري از آيات قرآن به معني همين آسمان مادي است در حالي که در بعضي ديگر از آيات قطعاً به معني آسمان معنوي و مقام بالا است، مثلاً در آيه 40 سوره اعراف مي خوانيم «ان الذين کذبوا بآياتنا و استکبروا عنها لا تفتح لهم ابواب السماء»؛ آنها که آيات ما را تکذيب کردند و در برابر آن تکبر ورزيدند درهاي آسمان به رويشان گشوده نمي شود. ممکن است منظور از آسمان در اينجا کنايه از مقام قرب خدا باشد همانگونه که در آيه 10 سوره فاطر مي خوانيم «اليه يصعد الکلم الطيب والعمل الصالح يرفعه»؛ سخنان پاکیزه به سوی او اوج می گیرد و عمل صالح را بالا می برد. روشن است که اعمال صالح و سخنان پاکيزه چيزي نيستند که به سوي اين آسمان بالا روند بلکه به سوي مقام قرب خدا پيش مي روند و عظمت و رفعت معنوي مي يابند.
مخصوصاً در روايتي آمده است: «کذلک الکافرون لا تصعد اعمالهم الي السماء[1]»؛ همين گونه هستند کافران، اعمال آنها به آسمان بالا نمي رود. روشن است که آسمان در اين گونه آيات و روايات، اشاره به اين آسمان حسي نيست و از اينجا نتيجه مي گيريم که آسمان هم در مفهوم مادي آن استعمال مي شود و هم در مفهوم معنوي آن.
همچنين نجوم (ستارگان) يک معناي مادي دارد که همين ستارگان هستند که در آسمان ديده مي شوند، و يک مفهوم معنوي که اشاره به دانشمندان و شخصيت هايي است که روشني بخش جوامع انساني هستند. همانگونه که مردم راه خود را در شب هاي تاريک در بيابان ها و بر صفحه اقيانوس ها به وسيله ستارگان پيدا مي کنند، توده هاي جمعيت انساني نيز راه زندگي و سعادت و حيات را به کمک اين دانشمندان و رهبران آگاه و با ايمان مي يابند.
حديث معروفي که از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نقل شده که: «مثل اصحابي فيکم کمثل النجوم...؛ » ياران من همچون ستارگانند.[2] و همچنين در ذيل آيه «و هو الذي جعل لکم النجوم لتهتدوا بها في ظلمات البر و البحر[3]»؛ اوست که ستارگان را براي هدايت شما در تاريکي هاي خشکي و دريا آفريد. چنين نقل شده که امام ـ عليه السلام ـ فرمودند: منظور از ستارگان، خاندان پيامبراند[4] و همچنين از روايات متعددي استفاده مي شود که ممنوع شدن شياطين از صعود به آسمان ها و رانده شدن آنان به وسيله نجوم، هنگام تولد پيامبر بود.[5]
از مجموع آنچه بيان شد چنين نتيجه گرفته مي شود که سماء در اينگونه آيات به مفهوم معنوي اشاره مي کند و کنايه از آسمان حق و ايمان و معنويت است، و همواره شياطين در تلاشند تا به اين محدوده راه يابند و از طريق انواع وسوسه ها در دل مومنان راستين و حاميان حق نفوذ کنند. اما مردان الهي و رهبران راه حق از پيامبران و امامان گرفته تا دانشمندان متعهد، با امواج نيرومند علم و تقواي شان بر آنها هجوم مي برند و آنان را از نزديک شدن به اين آسمان مي رانند.[6] البته امکان دارد معاني ديگري نيز مورد نظر آيه شريفه باشد که براي ما روشن نيست.
به مناسبت اين شبهه که در باره آسمان و اجرام آسمانی است چند جمله در وصف آسمان و عجائب آن ذکر مي کنيم اميد است با تفکر در اين گونه موضوعات نه به اصل وجود خداوند بلکه به علم و آگاهي و تدبير... آفريدگار خود پي ببريم.
عجايب کهکشان
1.حرکت کره خورشيد
حرکت دادن کره خورشيد که يک ميليون و دويست هزار مرتبه از کره زمين بزرگتر است آن هم با حرکت حساب شده نشانگر آفريدگار توانا و عالم است.
2. فاصله دو قطر کهکشان
در اثر مطالعات فلکي به وسيله دوربين هاي نجومي ثابت شده است که منظومه شمسي ما با آن عظمت، جزئي از اجزاي يکي از کهکشان هاست و خورشيد يکي از کواکب متوسط آن مي باشد. فاصله دو قطر اين کهکشان به قدري است که نور، آن را، حدود يکصد هزار سال طي مي کند! و جالب اينکه خورشيد در کهکشان ما هر 240 ميليون سال، يک بار به دور مرکز اين کهکشان دور مي زند.
3.قانونمندي کرات آسماني
نظريه نيوتن حاکي از قانون جاذبه عمومي به همراه نيروي گريز از مرکز، که بر تمامي سيارات حکمفرما است و در هر يک از اجرام بالا، اين دو نيرو به طور متعادل وجود دارد و از طرفي چون نيروي جاذبه نسبت مستقيم با جرم دو جسم و نسبت معکوس با مجذور فاصله ها دارد؛ به همين دليل جسم هر يک از سيارات، متناسب با فاصله و سرعت آنهاست، بنابراين اگر در بين اين دو تساوي برقرار نبود جسم کوچکتر جسم بزرگتر را به سوي خود جذب مي کرد و همچنين سيارات به تدريج از مرکز خود دور شده و نابود مي گرديدند. به این ترتیب در اجرام آسماني اين دو نيرو به طور يکسان حکمفرما است. چه کسي اين گونه دقيق و پيچيده اين قوانين را در اين اجرام محاسبه و با تدبيري عجيب حاکم کرده است؟
4.خسوف و کسوف
خسوف و کسوف هم از موضوعات قابل ملاحظه است، زيرا مي توان وقوع آنها را از سال ها قبل به طور دقيق پيش بيني کرد و اين خود حکايت از گردش دقيق و منظم کواکب مي کند.
به طور کلي هر 18 سال و 11 روز، 43 مرتبه کسوف و 28 مرتبه خسوف صورت مي گيرد. پس از گذشتن اين مدت، باز کسوف و خسوف در اوقات معين تکرار مي شود. مسائل مطرح شده مقدار کمي از عظمت، نظم و هماهنگي و قانون مداري کهکشانها است که ذکر شد. آيا اين همه نظم و عظمت ممکن است معلول تصادف و اتفاق باشد؟ انسانها مخصوصاً افرادي که با آسمان و عجائب آن آشنا هستند، اگر جستجو در آسمان را با کمي تفکر همراه کنند چه جاي شکي برايشان باقي مي ماند؟ آيا اين عالم با اين همه عجائب آفريدگاري ندارد؟
اين جهان با اين همه شگفتي و پيچيدگي و نظم چگونه مي شود بي خالق باشد؟ آيا انساني که با هر معلولي به علتي پي مي برد و پايه همه علوم را بر اين اصل فلسفي بنا نهاده است، مي تواند اين همه معلول را ببيند ولي همه را بي علت بپندارد؟ بنابراين بطور قطع آفريدگاري در عالم است که صاحب همه صفات کماليه است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير الميزان، علامه طباطبايي، ج17، ص187.
2ـ جهان بيني الهي و جهان بيني مادي، شهيد مطهري، انتشارات صدرا.
2ـ آفريدگار جهان، آيت الله مکارم شيرازي، انتشارات نسل جوان.
3ـ اسلام در يک نگاه، آيت الله مکارم شيرازي، انتشارات نسل جوان.
4ـ تفسير نمونه، آيت الله مکارم شيرازي و همکاران، ج11، ص55.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 28 تیر 01
- بازدید
- ۵۵
شهاب وسيله اي است که خداوند از آن براي زدن جن و شيطان و دور کردن آنها استفاده مي کند تا صداي عالم بالا را نشنوند.
- نشان کردن
پرسش
شهاب وسيله اي است که خداوند از آن براي زدن جن و شيطان و دور کردن آنها استفاده مي کند تا صداي عالم بالا را نشنوند. این بیان قرآنی ا صلاً با هيچ چيزي جور در نمي آيد.
پاسخ
در پاسخ به این شبهه بايد توجه داشت که آيات قرآن يک معناي ظاهري دارد و يک معنا و مفهوم باطني. در آياتي که در مورد رانده شدن شياطين به وسيله شهاب در قرآن کريم بيان شده چند کلمه که عبارت اند از سماء، شياطين و نجوم معمولاً ذکر شده است. کلمه سماء (آسمان) در بسياري از آيات قرآن به معني همين آسمان مادي است در حالي که در بعضي ديگر از آيات قطعاً به معني آسمان معنوي و مقام بالا است، مثلاً در آيه 40 سوره اعراف مي خوانيم «ان الذين کذبوا بآياتنا و استکبروا عنها لا تفتح لهم ابواب السماء»؛ آنها که آيات ما را تکذيب کردند و در برابر آن تکبر ورزيدند درهاي آسمان به رويشان گشوده نمي شود. ممکن است منظور از آسمان در اينجا کنايه از مقام قرب خدا باشد همانگونه که در آيه 10 سوره فاطر مي خوانيم «اليه يصعد الکلم الطيب والعمل الصالح يرفعه»؛ سخنان پاکیزه به سوی او اوج می گیرد و عمل صالح را بالا می برد. روشن است که اعمال صالح و سخنان پاکيزه چيزي نيستند که به سوي اين آسمان بالا روند بلکه به سوي مقام قرب خدا پيش مي روند و عظمت و رفعت معنوي مي يابند.
مخصوصاً در روايتي آمده است: «کذلک الکافرون لا تصعد اعمالهم الي السماء[1]»؛ همين گونه هستند کافران، اعمال آنها به آسمان بالا نمي رود. روشن است که آسمان در اين گونه آيات و روايات، اشاره به اين آسمان حسي نيست و از اينجا نتيجه مي گيريم که آسمان هم در مفهوم مادي آن استعمال مي شود و هم در مفهوم معنوي آن.
همچنين نجوم (ستارگان) يک معناي مادي دارد که همين ستارگان هستند که در آسمان ديده مي شوند، و يک مفهوم معنوي که اشاره به دانشمندان و شخصيت هايي است که روشني بخش جوامع انساني هستند. همانگونه که مردم راه خود را در شب هاي تاريک در بيابان ها و بر صفحه اقيانوس ها به وسيله ستارگان پيدا مي کنند، توده هاي جمعيت انساني نيز راه زندگي و سعادت و حيات را به کمک اين دانشمندان و رهبران آگاه و با ايمان مي يابند.
حديث معروفي که از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نقل شده که: «مثل اصحابي فيکم کمثل النجوم...؛ » ياران من همچون ستارگانند.[2] و همچنين در ذيل آيه «و هو الذي جعل لکم النجوم لتهتدوا بها في ظلمات البر و البحر[3]»؛ اوست که ستارگان را براي هدايت شما در تاريکي هاي خشکي و دريا آفريد. چنين نقل شده که امام ـ عليه السلام ـ فرمودند: منظور از ستارگان، خاندان پيامبراند[4] و همچنين از روايات متعددي استفاده مي شود که ممنوع شدن شياطين از صعود به آسمان ها و رانده شدن آنان به وسيله نجوم، هنگام تولد پيامبر بود.[5]
از مجموع آنچه بيان شد چنين نتيجه گرفته مي شود که سماء در اينگونه آيات به مفهوم معنوي اشاره مي کند و کنايه از آسمان حق و ايمان و معنويت است، و همواره شياطين در تلاشند تا به اين محدوده راه يابند و از طريق انواع وسوسه ها در دل مومنان راستين و حاميان حق نفوذ کنند. اما مردان الهي و رهبران راه حق از پيامبران و امامان گرفته تا دانشمندان متعهد، با امواج نيرومند علم و تقواي شان بر آنها هجوم مي برند و آنان را از نزديک شدن به اين آسمان مي رانند.[6] البته امکان دارد معاني ديگري نيز مورد نظر آيه شريفه باشد که براي ما روشن نيست.
به مناسبت اين شبهه که در باره آسمان و اجرام آسمانی است چند جمله در وصف آسمان و عجائب آن ذکر مي کنيم اميد است با تفکر در اين گونه موضوعات نه به اصل وجود خداوند بلکه به علم و آگاهي و تدبير... آفريدگار خود پي ببريم.
عجايب کهکشان
1.حرکت کره خورشيد
حرکت دادن کره خورشيد که يک ميليون و دويست هزار مرتبه از کره زمين بزرگتر است آن هم با حرکت حساب شده نشانگر آفريدگار توانا و عالم است.
2. فاصله دو قطر کهکشان
در اثر مطالعات فلکي به وسيله دوربين هاي نجومي ثابت شده است که منظومه شمسي ما با آن عظمت، جزئي از اجزاي يکي از کهکشان هاست و خورشيد يکي از کواکب متوسط آن مي باشد. فاصله دو قطر اين کهکشان به قدري است که نور، آن را، حدود يکصد هزار سال طي مي کند! و جالب اينکه خورشيد در کهکشان ما هر 240 ميليون سال، يک بار به دور مرکز اين کهکشان دور مي زند.
3.قانونمندي کرات آسماني
نظريه نيوتن حاکي از قانون جاذبه عمومي به همراه نيروي گريز از مرکز، که بر تمامي سيارات حکمفرما است و در هر يک از اجرام بالا، اين دو نيرو به طور متعادل وجود دارد و از طرفي چون نيروي جاذبه نسبت مستقيم با جرم دو جسم و نسبت معکوس با مجذور فاصله ها دارد؛ به همين دليل جسم هر يک از سيارات، متناسب با فاصله و سرعت آنهاست، بنابراين اگر در بين اين دو تساوي برقرار نبود جسم کوچکتر جسم بزرگتر را به سوي خود جذب مي کرد و همچنين سيارات به تدريج از مرکز خود دور شده و نابود مي گرديدند. به این ترتیب در اجرام آسماني اين دو نيرو به طور يکسان حکمفرما است. چه کسي اين گونه دقيق و پيچيده اين قوانين را در اين اجرام محاسبه و با تدبيري عجيب حاکم کرده است؟
4.خسوف و کسوف
خسوف و کسوف هم از موضوعات قابل ملاحظه است، زيرا مي توان وقوع آنها را از سال ها قبل به طور دقيق پيش بيني کرد و اين خود حکايت از گردش دقيق و منظم کواکب مي کند.
به طور کلي هر 18 سال و 11 روز، 43 مرتبه کسوف و 28 مرتبه خسوف صورت مي گيرد. پس از گذشتن اين مدت، باز کسوف و خسوف در اوقات معين تکرار مي شود. مسائل مطرح شده مقدار کمي از عظمت، نظم و هماهنگي و قانون مداري کهکشانها است که ذکر شد. آيا اين همه نظم و عظمت ممکن است معلول تصادف و اتفاق باشد؟ انسانها مخصوصاً افرادي که با آسمان و عجائب آن آشنا هستند، اگر جستجو در آسمان را با کمي تفکر همراه کنند چه جاي شکي برايشان باقي مي ماند؟ آيا اين عالم با اين همه عجائب آفريدگاري ندارد؟
اين جهان با اين همه شگفتي و پيچيدگي و نظم چگونه مي شود بي خالق باشد؟ آيا انساني که با هر معلولي به علتي پي مي برد و پايه همه علوم را بر اين اصل فلسفي بنا نهاده است، مي تواند اين همه معلول را ببيند ولي همه را بي علت بپندارد؟ بنابراين بطور قطع آفريدگاري در عالم است که صاحب همه صفات کماليه است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير الميزان، علامه طباطبايي، ج17، ص187.
2ـ جهان بيني الهي و جهان بيني مادي، شهيد مطهري، انتشارات صدرا.
2ـ آفريدگار جهان، آيت الله مکارم شيرازي، انتشارات نسل جوان.
3ـ اسلام در يک نگاه، آيت الله مکارم شيرازي، انتشارات نسل جوان.
4ـ تفسير نمونه، آيت الله مکارم شيرازي و همکاران، ج11، ص55.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 28 تیر 01
- بازدید
- ۵۵
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.