امام علي ـ عليه السلام ـ در يکي از نامه هايشان به يکي از فرماندارانش که مرتکب خطايي شده بود، مي فرمايند: اخلاق نيکوي پدرت مرا به اشتباه انداخت آيا اين جمله عصمت ايشان را زير سؤال نمي برد؟
امام علي ـ عليه السلام ـ در يکي از نامه هايشان به يکي از فرماندارانش که مرتکب خطايي شده بود، مي فرمايند: اخلاق نيکوي پدرت مرا به اشتباه انداخت آيا اين جمله عصمت ايشان را زير سؤال نمي برد؟
پرسش
پاسخ
عصمت پيامبران و ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ از گناه و خطا و اشتباه در امور ديني، امري است قطعي و يقيني که در کتب اعتقادی و کلامی با ادله عقلي و نقلي (قرآن و روايات) اثبات گرديده و اصلي مسلم و قطعي شمرده مي شود که به هيچ وجه نمي توان در آن تردید راه داد که تفصیل آن را باید در کتابهای اعتقادی باید جست.[1] در اينجا به طور مختصر به آيه تطهير و دلالت آن بر عصمت امامان علیهم السلام اشاره ميشود.قرآن در سوره احزاب آيه 33 مي فرمايد: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنکمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَکمْ تَطْهِيرًا»؛ «همانا خداوند اراده کرده است که هر گونه ناپاکي و پليدي را از شما اهل بيت پيامبر دور کند و شما را از هر نظر پاک سازد» در اين آيه به گواه تاريخ و روايات اهل سنت و شيعه منظور از «اهل بيت» پنج تن آل عبا؛ يعني «پيامبر گرامي اسلام، علي بن ابي طالب، فاطمه زهرا، امام حسن و امام حسين ـ عليهم السلام ـ مي باشد. و «ال» در کلمه «الرجس» «ال» جنس مي باشد و مفهوم آيه چنين است: خداوند اراده کرده هر گونه و هر نوع از انواع آلودگي را از آنان دور سازد و آلودگي نيز هم از نظر طبع آدمي است هم از نظر عقل و هم از نظر شرع، لذا اين آيه بدون تردید، دال بر عصمت اين بزرگواران است .[2]
بنابراین، ميتوان نتيجه گرفت عصمت ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ اصل مسلم در علم کلام و قطعي و يقيني است. از اینرو اگر در روايات و يا قضاياي تاريخي و يا ادعيه اي که از خود معصومين ـ عليهم السلام ـ به ما رسيده است، سخني مغاير با اين اصل مسلم ديده شد بايد گفت: قطعا آن معناي ظاهري و عرفي مدّ نظر نبوده و قابل توجيه است. به طور مثال در بسياري از ادعيه اي که از معصومين به ما رسيده کلمه «ذنب» به معناي «گناه» و «معصيت» وجود دارد و ائمه بزرگوار و حتي خود پيامبر گرامي اسلام از گناهان خود به شدت استغفار کرده و خود را «مذنب»؛ يعني «گناهکار» ناميده اند. مانند دعاي کميل، دعاي خمسه عشر (توابين) و ادعيه اي که در صحيفه سجاديه موجود است.
حال بايد پرسيد: آيا انجام «گناه» با مقام عصمت آنان سازگاري دارد يا خير؟ قطعا سازگاري ندارد، در حالي که صريح قرآن آن ها را معصوم دانسته است. لذا اينجا بايد گفت: قطعا مطلب ديگري غير از «گناه» و «معصيت» شرعي که مورد نهي خداوند هستند، مدّ نظر بوده است و بر چيز ديگري بايد حمل گردد.
در مورد سؤال نيز مطلب به همين شکل است، حضرت امير المؤمنين ـ عليه السلام ـ در نامه 71 نهج البلاغه خطاب به «منذر بن جارود عبدي» که از فرمانداران حضرت بود و مرتکب خيانتي شده بود فرمودند: «اما بعد فان صلاح ابيک غرّني منک؛ پس از ياد خدا و درود همانا شايستگي پدرت مرا نسبت به تو فريب داد و گمان کردم همانند پدرت مي باشي و راه او را مي روي، ناگهان به من خبر دادند در هوا پرستي چيزي فرو گذار نکرده اي...».
جارود پدر منذر در سال نهم هجرت خدمت پيامبر آمد و مسلمان شد و فردي صالح و شايسته بود، امام ـ عليه السلام ـ او را والي استخر فارس کرد که در سال 21 در جنگ هاي فارس شهيد شد.[3]
اين مطلب نيز از مواردي است که به ظاهر با عصمت امام در تضاد است و بايد توجيه گردد؛ البته از گناه و معصيتي که در بالا اشاره شد بالاتر نيست. قبل از پاسخ به اين مطلب بايد دانست، علم ائمه نيز امري مسلم و قطعي است و احاديث بسياري در اين زمينه وارد شده است. از جمله اين که امام باقر ـ عليه السلام ـ در حديثي فرمودند: «ما خزانه دار علم خدائيم؛ ما ترجمان وحي خدائيم».[4] و در حديث ديگر امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمودند: «به راستي که من مي دانم آنچه در آسمان و آنچه در زمين است و مي دانم آنچه در بهشت است و آنچه در دوزخ است و مي دانم آنچه که بوده و آنچه که اتفاق خواهد افتاد».[5]البته روشن است که اين علم و احاديث مختص به امام صادق ـ عليه السلام ـ نيست؛ بلکه تمام ائمه اطهار داراي چنين علمي بوده اند. حال با توجه به اين نکته در مورد اين نامه حضرت دو نکته قابل یادآوری است:
نکته اول: در واقع اين مطلب برگشتش به علم حضرت است، يعني ايشان نسبت به خيانت او در آينده علم نداشته، يعني بايد سوال کرد اگر حضرت مي دانست در آينده او خيانت مي کند، چرا به ريا کاري او اعتماد کرد و او را حاکم کرد و سپس او را عزل نمود و اين فريب خوردن قطعا از جهل حضرت ناشي شده است. در جواب اين مطلب بايد گفت؛ ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ به خصوص حضرت امير المؤمنين علي بن ابي طالب قطعا علم تام را داشته اند، ولي مأمور بوده اند در برخورد با مردم و رفتارهای آنان، مانند مردم عادي برخورد کنند و از آن علم غيب استفاده نکنند. و مانند مردم عادي زندگي کنند. مانند آنان سخن بگويند.[6] حال با توجه به اين نکته مي توان گفت: حضرت مي خواهد حالت ريا کاري او را گوش زد کند و بيان کند، ظاهر تو و اعمال تو قبل از فرمانداريت و هم چنين اعمال پدرت و درخشش او به نحوي بوده که هر حاکمي را فريب مي داد و به اشتباه مي انداخت، يعني صرف نظر از علم غيب و عصمتي که دارم، من نيز فريب تو را خوردم. البته در ظاهر و مانند ديگر مردم به تو اعتماد کردم و تو را فرماندار کردم و تو نيز خيانت کردي.
در واقع بیان حضرت مشعر به اين است که حالت فعلي تو آنچنان خوب است که شايستگي حاکم شدن را داراي، لذا اين تصميم حضرت در آن زمان اشتباه نبوده و ظاهر امر همين تصميم را اقتضا مي کرد. چطور پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مثلاً به زبير لقب «سيف الاسلام» را داد. آيا پيامبر از آينده او خبر نداشت؟ قطعاً خبر داشت، ولي مأمور است بنابر ظاهر و حالت فعلي مردم عمل نمايد. اين سيره حتي در مورد قضاوت هاي پيامبر و امامان ـ عليهم السلام ـ به خصوص اميرالمؤمنين ـ عليه السلام ـ ديده مي شود، اين بزرگواران در مقام قضا از مردم بينه مي خواستند و به ظاهر حکم مي کردند ولو اينکه صاحب حق بيزاري نداشته باشد. اما در عين حال قطعاً نسبت به واقع خبر داشته اند. لذا براي فهم عبارت بايد به اين نکته توجه کرد که بين اموري که ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ مأمور به ظاهر بوده اند و اينکه از علم غيب خود استفاده نکنند و اموري که مربوط به واقع بوده است بايد تفکيک قائل شد، مثلاً اگر کسي از امام حکم شرعي بپرسد، هرگز جايز نيست حضرت اشتباه کند، پاسخي اشتباه به مردم بدهد.
لذا اين عبارت حضرت مي تواند کنايه از ريا کاري و حالت فريب کاري او بوده باشد نه اين که واقعا حضرت نسبت به اين حالت او جهل داشته باشد و واقعا فريب خورده باشد و از عملکرد خود پشيمان باشد.
نکته دوّم: اين سيره در خلافت حضرت زياد به چشم مي خورد، حضرت حاکمان بسياري را نصب نمود و بر اثر بي کفايتي و خيانت هايي که کردند، آن ها را عزل نمود و اشخاص ديگري را به جاي آن ها نصب کرد، حتي افرادي که منافق بودند و يا خيانت کار، ولي در ميان مردم جايگاهي داشتند را حاکم مي کرد و بعد از خيانت و رسوا شدن عزل مي نمود. شايد بتوان گفت: علت اين نصب و عزل ها اولا: اين بود که حضرت مي خواستند سيره اي از حکومت داري براي آيندگان به جاي بگذارد و به مردم بفهماند ممکن است حاکمي در ممالک اسلامي خيانت کند و حاکم و خليفه مسلمين بايد به سرعت با آن ها برخورد کند. و هرگز با آن ها مدارا و مماشات نکند و نسبت به عزل آن ها و محاکمه آن ها اقدام نمايد. و خود را نيز يک فرد عادي تلقي کرده که بر طبق ظواهر مردم عمل کرده و تصميم مي گرفت و حاکم جامعه اسلامي نيز بايد با همين معيار عمل کند. ثانيا: به نظر مردم بايد احترام گذاشت و شخصي را که در بين مردم مورد اعتماد است و آن ها به او تکيه کرده اند را بايد بيشتر مورد توجه قرار داد، هر چند در باطن خيانت کار باشد، يعني براي جلب رضايت مردم اشکال ندارد به بعضي از افراد که سابقه خوبي در اسلام داشتند و يا پدرانشان سابقه خوبي داشتند ميدان داد تا مردم خود ببينند چه کار مي کنند و چهره رياکارانه آنان رو شود.
در نتيجه: با توجه به امر مسلم و قطعي عصمت امام و علم غيب او، هيچ اشتباه و گناه و خطايي در امر دين ندارد و اگر مسأله اي باشد بايد توجيه گردد و نمي توان از آن اصل مسلم دست برداشت. و اينجا نيز حضرت بدون در نظر گرفتن علم غيب خود چنين سخني را مي فرمايند؛ يعني ظاهر تو فريبنده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ آموزش عقايد، محمد تقي مصباح يزدي.
2ـ شرح نهج البلاغه، فيض الاسلام ذيل نامه 71.
3ـ امامت و ولايت در قرآن، ناصر مکارم شيرازي.
[1]. براي مطالعه به کتب کلامي مثل عقايد استدلالي، گلپايگاني، علي رباني ، ج2، الهيات آيت الله سبحاني، و آموزش عقايد آيت الله مصباح يزدي، مراجعه نمائيد.
[2]. مکارم شيرازي، ناصر، امامت و ولايت در قرآن، پيام قرآن تفسير موضوعي، مطبوعاتي هدف، قم، چاپ اول، زمستان،1373، ج9، ص139.
[3]. نهج البلاغه، ترجمه دشتي، محمد ، موسسه دانش هوشيار، چاپ اول، 1381ش، ص613.
[4]. کليني، محمد بن يعقوب، اصول کافي، انتشارات اسوه، ترجمه آيت الله کمره اي، 1375ش، ج2، ص97.
[5]. همان، ص307.
[6]. شيرازي حسيني، سيد محمد، توضيح المسائل؛ نهج البلاغه، تهران، دارالتراث الشيعه، بي تا، ج4، ص245.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 2 امرداد 01
- بازدید
- ۶۸
امام علي ـ عليه السلام ـ در يکي از نامه هايشان به يکي از فرماندارانش که مرتکب خطايي شده بود، مي فرمايند: اخلاق نيکوي پدرت مرا به اشتباه انداخت آيا اين جمله عصمت ايشان را زير سؤال نمي برد؟
- نشان کردن
پرسش
امام علي ـ عليه السلام ـ در يکي از نامه هايشان به يکي از فرماندارانش که مرتکب خطايي شده بود، مي فرمايند: اخلاق نيکوي پدرت مرا به اشتباه انداخت آيا اين جمله عصمت ايشان را زير سؤال نمي برد؟
پاسخ
عصمت پيامبران و ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ از گناه و خطا و اشتباه در امور ديني، امري است قطعي و يقيني که در کتب اعتقادی و کلامی با ادله عقلي و نقلي (قرآن و روايات) اثبات گرديده و اصلي مسلم و قطعي شمرده مي شود که به هيچ وجه نمي توان در آن تردید راه داد که تفصیل آن را باید در کتابهای اعتقادی باید جست.[1] در اينجا به طور مختصر به آيه تطهير و دلالت آن بر عصمت امامان علیهم السلام اشاره ميشود.قرآن در سوره احزاب آيه 33 مي فرمايد: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنکمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَکمْ تَطْهِيرًا»؛ «همانا خداوند اراده کرده است که هر گونه ناپاکي و پليدي را از شما اهل بيت پيامبر دور کند و شما را از هر نظر پاک سازد» در اين آيه به گواه تاريخ و روايات اهل سنت و شيعه منظور از «اهل بيت» پنج تن آل عبا؛ يعني «پيامبر گرامي اسلام، علي بن ابي طالب، فاطمه زهرا، امام حسن و امام حسين ـ عليهم السلام ـ مي باشد. و «ال» در کلمه «الرجس» «ال» جنس مي باشد و مفهوم آيه چنين است: خداوند اراده کرده هر گونه و هر نوع از انواع آلودگي را از آنان دور سازد و آلودگي نيز هم از نظر طبع آدمي است هم از نظر عقل و هم از نظر شرع، لذا اين آيه بدون تردید، دال بر عصمت اين بزرگواران است .[2]
بنابراین، ميتوان نتيجه گرفت عصمت ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ اصل مسلم در علم کلام و قطعي و يقيني است. از اینرو اگر در روايات و يا قضاياي تاريخي و يا ادعيه اي که از خود معصومين ـ عليهم السلام ـ به ما رسيده است، سخني مغاير با اين اصل مسلم ديده شد بايد گفت: قطعا آن معناي ظاهري و عرفي مدّ نظر نبوده و قابل توجيه است. به طور مثال در بسياري از ادعيه اي که از معصومين به ما رسيده کلمه «ذنب» به معناي «گناه» و «معصيت» وجود دارد و ائمه بزرگوار و حتي خود پيامبر گرامي اسلام از گناهان خود به شدت استغفار کرده و خود را «مذنب»؛ يعني «گناهکار» ناميده اند. مانند دعاي کميل، دعاي خمسه عشر (توابين) و ادعيه اي که در صحيفه سجاديه موجود است.
حال بايد پرسيد: آيا انجام «گناه» با مقام عصمت آنان سازگاري دارد يا خير؟ قطعا سازگاري ندارد، در حالي که صريح قرآن آن ها را معصوم دانسته است. لذا اينجا بايد گفت: قطعا مطلب ديگري غير از «گناه» و «معصيت» شرعي که مورد نهي خداوند هستند، مدّ نظر بوده است و بر چيز ديگري بايد حمل گردد.
در مورد سؤال نيز مطلب به همين شکل است، حضرت امير المؤمنين ـ عليه السلام ـ در نامه 71 نهج البلاغه خطاب به «منذر بن جارود عبدي» که از فرمانداران حضرت بود و مرتکب خيانتي شده بود فرمودند: «اما بعد فان صلاح ابيک غرّني منک؛ پس از ياد خدا و درود همانا شايستگي پدرت مرا نسبت به تو فريب داد و گمان کردم همانند پدرت مي باشي و راه او را مي روي، ناگهان به من خبر دادند در هوا پرستي چيزي فرو گذار نکرده اي...».
جارود پدر منذر در سال نهم هجرت خدمت پيامبر آمد و مسلمان شد و فردي صالح و شايسته بود، امام ـ عليه السلام ـ او را والي استخر فارس کرد که در سال 21 در جنگ هاي فارس شهيد شد.[3]
اين مطلب نيز از مواردي است که به ظاهر با عصمت امام در تضاد است و بايد توجيه گردد؛ البته از گناه و معصيتي که در بالا اشاره شد بالاتر نيست. قبل از پاسخ به اين مطلب بايد دانست، علم ائمه نيز امري مسلم و قطعي است و احاديث بسياري در اين زمينه وارد شده است. از جمله اين که امام باقر ـ عليه السلام ـ در حديثي فرمودند: «ما خزانه دار علم خدائيم؛ ما ترجمان وحي خدائيم».[4] و در حديث ديگر امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمودند: «به راستي که من مي دانم آنچه در آسمان و آنچه در زمين است و مي دانم آنچه در بهشت است و آنچه در دوزخ است و مي دانم آنچه که بوده و آنچه که اتفاق خواهد افتاد».[5]البته روشن است که اين علم و احاديث مختص به امام صادق ـ عليه السلام ـ نيست؛ بلکه تمام ائمه اطهار داراي چنين علمي بوده اند. حال با توجه به اين نکته در مورد اين نامه حضرت دو نکته قابل یادآوری است:
نکته اول: در واقع اين مطلب برگشتش به علم حضرت است، يعني ايشان نسبت به خيانت او در آينده علم نداشته، يعني بايد سوال کرد اگر حضرت مي دانست در آينده او خيانت مي کند، چرا به ريا کاري او اعتماد کرد و او را حاکم کرد و سپس او را عزل نمود و اين فريب خوردن قطعا از جهل حضرت ناشي شده است. در جواب اين مطلب بايد گفت؛ ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ به خصوص حضرت امير المؤمنين علي بن ابي طالب قطعا علم تام را داشته اند، ولي مأمور بوده اند در برخورد با مردم و رفتارهای آنان، مانند مردم عادي برخورد کنند و از آن علم غيب استفاده نکنند. و مانند مردم عادي زندگي کنند. مانند آنان سخن بگويند.[6] حال با توجه به اين نکته مي توان گفت: حضرت مي خواهد حالت ريا کاري او را گوش زد کند و بيان کند، ظاهر تو و اعمال تو قبل از فرمانداريت و هم چنين اعمال پدرت و درخشش او به نحوي بوده که هر حاکمي را فريب مي داد و به اشتباه مي انداخت، يعني صرف نظر از علم غيب و عصمتي که دارم، من نيز فريب تو را خوردم. البته در ظاهر و مانند ديگر مردم به تو اعتماد کردم و تو را فرماندار کردم و تو نيز خيانت کردي.
در واقع بیان حضرت مشعر به اين است که حالت فعلي تو آنچنان خوب است که شايستگي حاکم شدن را داراي، لذا اين تصميم حضرت در آن زمان اشتباه نبوده و ظاهر امر همين تصميم را اقتضا مي کرد. چطور پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مثلاً به زبير لقب «سيف الاسلام» را داد. آيا پيامبر از آينده او خبر نداشت؟ قطعاً خبر داشت، ولي مأمور است بنابر ظاهر و حالت فعلي مردم عمل نمايد. اين سيره حتي در مورد قضاوت هاي پيامبر و امامان ـ عليهم السلام ـ به خصوص اميرالمؤمنين ـ عليه السلام ـ ديده مي شود، اين بزرگواران در مقام قضا از مردم بينه مي خواستند و به ظاهر حکم مي کردند ولو اينکه صاحب حق بيزاري نداشته باشد. اما در عين حال قطعاً نسبت به واقع خبر داشته اند. لذا براي فهم عبارت بايد به اين نکته توجه کرد که بين اموري که ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ مأمور به ظاهر بوده اند و اينکه از علم غيب خود استفاده نکنند و اموري که مربوط به واقع بوده است بايد تفکيک قائل شد، مثلاً اگر کسي از امام حکم شرعي بپرسد، هرگز جايز نيست حضرت اشتباه کند، پاسخي اشتباه به مردم بدهد.
لذا اين عبارت حضرت مي تواند کنايه از ريا کاري و حالت فريب کاري او بوده باشد نه اين که واقعا حضرت نسبت به اين حالت او جهل داشته باشد و واقعا فريب خورده باشد و از عملکرد خود پشيمان باشد.
نکته دوّم: اين سيره در خلافت حضرت زياد به چشم مي خورد، حضرت حاکمان بسياري را نصب نمود و بر اثر بي کفايتي و خيانت هايي که کردند، آن ها را عزل نمود و اشخاص ديگري را به جاي آن ها نصب کرد، حتي افرادي که منافق بودند و يا خيانت کار، ولي در ميان مردم جايگاهي داشتند را حاکم مي کرد و بعد از خيانت و رسوا شدن عزل مي نمود. شايد بتوان گفت: علت اين نصب و عزل ها اولا: اين بود که حضرت مي خواستند سيره اي از حکومت داري براي آيندگان به جاي بگذارد و به مردم بفهماند ممکن است حاکمي در ممالک اسلامي خيانت کند و حاکم و خليفه مسلمين بايد به سرعت با آن ها برخورد کند. و هرگز با آن ها مدارا و مماشات نکند و نسبت به عزل آن ها و محاکمه آن ها اقدام نمايد. و خود را نيز يک فرد عادي تلقي کرده که بر طبق ظواهر مردم عمل کرده و تصميم مي گرفت و حاکم جامعه اسلامي نيز بايد با همين معيار عمل کند. ثانيا: به نظر مردم بايد احترام گذاشت و شخصي را که در بين مردم مورد اعتماد است و آن ها به او تکيه کرده اند را بايد بيشتر مورد توجه قرار داد، هر چند در باطن خيانت کار باشد، يعني براي جلب رضايت مردم اشکال ندارد به بعضي از افراد که سابقه خوبي در اسلام داشتند و يا پدرانشان سابقه خوبي داشتند ميدان داد تا مردم خود ببينند چه کار مي کنند و چهره رياکارانه آنان رو شود.
در نتيجه: با توجه به امر مسلم و قطعي عصمت امام و علم غيب او، هيچ اشتباه و گناه و خطايي در امر دين ندارد و اگر مسأله اي باشد بايد توجيه گردد و نمي توان از آن اصل مسلم دست برداشت. و اينجا نيز حضرت بدون در نظر گرفتن علم غيب خود چنين سخني را مي فرمايند؛ يعني ظاهر تو فريبنده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ آموزش عقايد، محمد تقي مصباح يزدي.
2ـ شرح نهج البلاغه، فيض الاسلام ذيل نامه 71.
3ـ امامت و ولايت در قرآن، ناصر مکارم شيرازي.
[1]. براي مطالعه به کتب کلامي مثل عقايد استدلالي، گلپايگاني، علي رباني ، ج2، الهيات آيت الله سبحاني، و آموزش عقايد آيت الله مصباح يزدي، مراجعه نمائيد.
[2]. مکارم شيرازي، ناصر، امامت و ولايت در قرآن، پيام قرآن تفسير موضوعي، مطبوعاتي هدف، قم، چاپ اول، زمستان،1373، ج9، ص139.
[3]. نهج البلاغه، ترجمه دشتي، محمد ، موسسه دانش هوشيار، چاپ اول، 1381ش، ص613.
[4]. کليني، محمد بن يعقوب، اصول کافي، انتشارات اسوه، ترجمه آيت الله کمره اي، 1375ش، ج2، ص97.
[5]. همان، ص307.
[6]. شيرازي حسيني، سيد محمد، توضيح المسائل؛ نهج البلاغه، تهران، دارالتراث الشيعه، بي تا، ج4، ص245.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 2 امرداد 01
- بازدید
- ۶۸
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.