هروله و چگونگي آغازآن را توضيح دهيد؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

هروله و چگونگي آغازآن را توضيح دهيد؟ و آيا هروله در هيئت صحيح است يا خير؟

 
پاسخ کارشناسی

پاسخ

هروله گام سپردن حاجيان در بخشي از سعي بين صفا و مروه مي باشد، که از راه رفتن عادي تندتر و از حالت دويدن کندتر است، و در تعبير فارسي آن را (لي لي) گويند.[1]

اما چگونگي آغاز سعي بين صفا و مروه از جمله هروله را آقا امام صادق ـ عليه السلام ـ اين گونه توضيح مي دهد: ابراهيم خليل ـ عليه السلام ـ در باديه شام منزل داشت، همين که هاجر اسماعيل را بزاد، ساره غمگين گشت، چون او فرزند نداشت و به همين جهت همواره ابراهيم ـ عليه السلام ـ نزد خدا شکايت کرد، خداوند به او وحي فرستاد... و دستور داد، تا اسماعيل و مادرش را از شام بيرون ببرد، پرسيد کجا ببرم؟ فرمود: به حرم من و محل امن من و اولين بقعه اي که در زمين خلق کرده ام و آن سرزمين مکه است، آن گاه خداوند جبرئيل را با براق برايش فرو فرستاد و هاجر و اسماعيل و خود ابراهيم را بر آن سوار نموده به راه افتاد... تا به سرزمين مکه رسيدند، ابراهيم، هاجر و اسماعيل را در همين محلي که خانه خدا در آن قرار دارد، پياده کرد،... و در محلي که فعلا چاه زمزم قرار دارد، درختي بود، هاجر ـ عليها السلام ـ پارچه­ای که همراه داشت روي شاخه درخت انداخت تا در زير سايه آن راحت باشد، همين که ابراهيم ـ عليه السلام ـ خانواده اش را در آنجا منزل داد و خواست تا به طرف ساره برگردد، هاجر (يک کلمه پرسيد) آيا ما را در سرزميني مي گذاري و مي روي که نه انيسي و نه آبي و نه دانه اي در آن هست؟ ابراهيم ـ عليه السلام ـ گفت: خداي که ما را به اين عمل فرمان داده، از هر چيز ديگري شما را کفايت است، اين را گفت و راهي شام شد، همين که آفتاب طلوع کرد، و پس از ساعتي هوا گرم شد، اسماعيل تشنه گشت، هاجر برخاست و در محلي که امروز حاجيان، سعي مي کنند بيامد و بر بلندي صفا برآمد، ديد که در آن بلندي ديگر چيزي چون آب برق مي زند خيال کرد آب است، از صفا پايين آمد و دوان دوان ناپديد شد، ناچار دوباره به طرف صفا آمد و اين عمل را هفت نوبت تکرار کرد، در نوبت هفتم وقتي به مروه رسيد اين بار اسماعيل را ديد، و ديد که آبي از زير پايش جريان يافته، پس نزد او برگشته از دور کودک مقداري شن جمع آوري نمود جلو آب را گرفت، چون آب جريان داشت از آن روز آن آب را زمزم ناميدند، چون زمزم معناي جمع کردن و گرفتن جلو آب را مي دهد...[2] و همين هفت نوبت آمد و شد هاجر ـ عليه السلام ـ (به منظور يافتن آب) ميان دو کوه صفا و مروه در مناسک حج سنت شد.[3] و به همين دليل خداوند بر هر فردي از زائران خانه اش واجب کرده است که هفت مرتبه براي تجديد آن خاطره ها بين اين دو کوه را بپيمايند.[4]

زيرا آنچه رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ از مناسک حج تشريع فرمود، يعني احرام بستن از ميقات و توقف در عرفات و به سربردن شبي در مشعر و قرباني و سنگ انداختن به سه جمره و سعي ميان صفا و مروه و طواف به دور کعبه، هر يک به گوشه هاي سفر ابراهيم ـ عليه السلام ـ به مکه اشاره دارد، و مواقف و مشاهد او و خانواده اش را مجسم مي سازد.[5]

بنابراين چگونگي آغاز هروله به داستان سعي و تلاش هاجر، مادر اسماعيل ـ عليه السلام ـ ، بر مي گردد که براي نجات فرزند شيرخوارش فاصله بين کوه صفا و مروه را گاهي آهسته و گاهي با هروله مي پيمود، و خداوند اين تلاش را به ثمر نشاند و از زير پاي نوزداش چشمه زمزم را جاري ساخت.

اما در پاسخ آن بخش از سئوال که آيا هروله در هيئت صحيح است يا خير؟ بايد گفت: اولا آنچه در هيئات عزاداري مشاهده مي شود و رخ مي نمايد هروله مصطلح نيست، بلکه بالا و پايين پريدن است که تناسب و شايستگي چنداني با عزاداري سرور و سالار شهيدان امام حسين ـ عليه السلام ـ که هدف نهضت او را حفظ ارزش هاي والا و مبارزه با ضد ارزش ها شکل مي دهد، ندارد. اما به هر حال با شدت سينه زني، حالت جست و خيز تا حدودي پيدا مي شود. ثانيا از وجوب هروله در سعي ميان صفا و مروه، نمي شود جواز آن را در هيئت عزاداري استفاده کرد، زيرا هر سخن جايي و هر نقطه مکاني دارد. بنابراين مقام والاي سيد الشهداء و عظمت عزاي آن حضرت، اقتضا دارد که عزاداري شيعيان متناسب با شأن امام ـ عليه السلام ـ و در راستاي اهداف والاي آن حضرت که همان زنده نگهداشتن ارزش هاي ديني و تقويت آن و مبارزه و براندازي ضد ارزشها است، برگزار گردد، تا مورد رضايت خداي متعال و سيد الشهداء قرار گيرد.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ ترجمه بيان السعادة، ج2، حشمت الله رياضي.

2ـ انوار درخشان، ج2، سيد محمد حسين حسيني همداني.

3ـ اطيب البيان في تفسير القرآن، ج2، سيد عبدالحسين طيب.

 


[1]. منقري، نصربن مزاحم، وقعة صفين، ترجمه پرويز اتابکي، انتشارات آموزش و انقلاب اسلامي، 1366ش، ص320.

[2]. قمي، علي بن ابراهيم، تفسير قمي، قم، دارالکتاب، 1367ش، ج1، ص61.

[3]. طباطبائي، سيد محمد حسين، تفسير الميزان، ترجمه، محمد باقر موسوي همداني، قم، دفتر انتشارات اسلامي جامعه مدرسين، 1376ش، ج1، ص583.

[4]. مکارم شيرازي، ناصر، تفسير نمونه، تهران، دارالکتب الاسلاميه، 1374ش، ج1، ص543.

[5]. طباطبائي، سيد محمد حسين، تفسير الميزان، ترجمه، سيد محمد باقر موسوي همداني، همان، ج1، ص450.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
7 امرداد 01
بازدید
۹۲
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.