آیا عزاداری مستند قطعی شرعی دارد؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آیا عزاداری مستند قطعی شرعی دارد؟ یا این­که استنباط مراجع است و اگر این چنین است احتمال نمی­رود که آن­ها خطا کرده باشند؟ و از این­ها گذشته چه ثمره­ای بر عزاداری مترتب است؟

 
پاسخ کارشناسی

پاسخ

پاسخ این سئوال را در ضمن بیان چند نکته لازم است به صورت جداگانه مطرح کنیم:الف: عزاداري امام حسين ـ عليه السلام ـ و برپا داري مجالس ياد بود و گراميداشت به دستور مستقيم امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ بوده و هيچ ربطي به فقهاء و مراجع عظام تقليد ندارد. علماء بزرگوار و مراجع تقليد ما مثل بقية شيعيان مجالس عزا در ايام محرم و صفر برگزار مي کنند و با توجه به آگاهي و اطلاعاتي عميق و دقيقي که از عظمت و عمق مصائب و رنج هائي که بر امام حسين و اهل بيت آن بزرگوار وارد گرديده، دارند، اهتمام و عنايت بيش از ديگران به تجليل و زنده نگه داشتن اين حادثة بزرگ نموده و دارند. به اين حديث از امام صادق ـ عليه السلام ـ توجه فرمائيد: «... هرکس شعري درباره حسين ـ عليه السلام ـ بخواند و ده نفر را بگرياند، بهشت براي اوست... . هر کس شعري بخواند دربارة آن حضرت و يک نفر را بگرياند بهشت از براي اوست (بلکه) هر کس ياد او بکند و بگريد بهشت براي اوست.»[1] و نيز از امام رضا ـ عليه السلام ـ نقل شده که فرمود: «هرکس مصيبت ما را به ياد آورد براي آن چه با ما کرده اند بگريد، با ما باشد، در درجه ما روز قيامت، و هر کس مصيبت ما را به ياد ديگران آورد و خود بگريد و بگرياند چشم او نگريد روزي که همة چشم ها مي گريند، و هر کس بنشيند در مجلسي که امر ما در آنجا احياء مي شود، دل او نميرد روزي که همة دل ها مي ميرد.»[2] و ده ها حديث معتبر ديگر که دلالت روشن بر عظمت مجالس عزاداري و روضه خواني سالار شهيدان دارند. بنابر اين مخالفت با مجالس عزاداري مخالفت با امامان معصوم و بالاخره مخالفت با دستور رسول خدا مي باشد و مخالفت با رسول الله مخالفت با دستورات خدا است.

ب: همانگونه که در پاسخ بخش اول اشاره کرديم، علماء و مراجع عظام تقليد به پیروی از دستور ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ اقدام به برپائي مجالس عزا براي امام حسين و نيز ساير ائمه مي نمايند، بنابراين عزاداري ابا عبدالله الحسين و گراميداشت قيام و شهادت آن بزرگوار از احکامي نيست که مراجع تقليد آن را استنباط کرده باشند که در نتيجه احتمال داده شود که ممکن است خطا کرده باشند. بلکه از مسلمات و قطعیات است..

همچنین اگر فرض شود که عزاداري ابا عبد الله الحسين آنگونه که در سؤال مطرح گرديد. جزء فتاواي مراجع تقليد باشد و در فتواي مجتهد احتمال خطا وجود دارد، عقلائي و معقول نخواهد بود که صرفاً به خاطر احتمال خطاء در فتوا و استنباط احکام از منابع اسلامي توسط مجتهد و مرجع تقليد، ديگر به فتواي آن بزرگواران مراجعه و عمل نگردد. چنانچه معقول نيست به خاطر احتمال خطاء در تشخيص پزشک و طبيب معالج، ديگر به اطباء و پزشکان کسي مراجعه نکند و به نتيجه اي که احتمال خطاء در تجويز داروهاي آن مي رود عمل نشود. افزون بر اينکه کساني که اعتقاد دارند و يا مي پندارند که مراجع اشتباه مي کنند و لذا مراجعة به آنها به منزلة تکرار اشتباه آنها است، به چه دليلي صحت گفته و يا پندار خودشان را اثبات مي کنند؟ و از کجا معلوم است که خودشان در اين حرف ها که مي زنند، اشتباه نمي کنند؟ آيا حرف ها و گفته هاي آنها محکم تر و مستدل تر از انظار مراجع عظام که عمری را در فهم آیات و روایات گذاشته­اند، مي باشند؟! تمام شئوون زندگي يک مسلمان در ابعاد مختلف آن چه فردي چه اجتماعي و در مسائل اجتماعي چه سياسي، عبادي، اقتصادي، فرهنگي و... بايد برگرفته از دين و منطبق با دستورات ديني باشد و تفکيک بين مسائل مختلف به اينکه در مسائل سياسي مثلاً بايد به عقل خود ما مراجعه نمائيم و در مسائل ديگر از قبيل عبادات و معاملات و امثال آن به نقل و روايات و علماء دين، از توصيه هاي ديرين دشمنان اسلام بوده که احياناً بر سر زبانهاي يک عده مسلمان جاهل و ظاهراً روشن فکر گاه بيگاه جاري مي گردد. گويا اينکه علماء و فقهاء بزرگ ما که مصداق روشن عقلاء هستند، در مسايل ديني که مشتمل بر وظايف و احکام فرد و اجتماع مي باشد، عقل و احکام عقلي را اصلاً لحاظ نمي کنند! در حالي که عقل يکي از چهار دليل معتبر در استنباط احکام در نزد آنها مي باشد. و عقل سليم هر مسلماني آگاه حکم مي کند که در تمام مسائل ديني که مسائل سياسي جزء آن است به سياستمداران دين شناسي که سياست شان عين ديانت شان مي باشد مراجعه نمايند، و بي ترديد عقلي که ميگويد دين را از مراجع تقليد و سياست را از امريکا بگيرد و منکر اين همه آثار واضح که مترتب بر عزاداري هاي ابي عبد الله الحسين مي باشد بشود عقل سليم نخواهد بود.

ج: آثار فراواني معنوي و اخروي، همانگونه که در دو روايت که در نکتة اول به آن اشاره شد بر عزاداري ابا عبدالله الحسين مترتب مي گردد و روايات فرواني ديگر از اهل بيت ـ عليهم السلام ـ بر اين مطلب دلالت دارد. بنابر اين «فلسفة تذکر ـ سيد الشهداء و ذکر مصيبت آن بزرگوار و آثار آن، از يک جنبه مربوط به ما است که از يک سرچشمة فيض استفاده مي کنيم، از طرف ديگر تقديري از شهداء و شهادت است، و از طرف ديگر يک وظيفه و فريضة تاريخي و اجتماعي در برابر اجتماع است، که کم ترين اثر اين کار تهديد دشمن و تقبيح کارهاي آنها است، تحسين اين دسته (امام و ياران او) و تشويق به اين نوع کار (فداکاري) و تقبيح آن دسته (يزيد و پيروان او) و ايجاد نفرت نسبت به آن نوع کار»[3] (ظلم و ستم که بر اهل بيت روا داشتند) و در واقع به پاداشتن مجالس عزا در طول تاريخ استمرار بخشيدن به قيام جاودانه امام حسين ـ عليه السلام ـ و زنده نگه داشتن حماسة بزرگ عاشورا مي باشد که امام خميني ـ قدّس سره ـ فرمود: محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ ترجمة تفسير الميزان، ج20، علامه آيت الله سيد محمد حسين طباطبائي.

2ـ تفسير نمونه، ج24، آيت الله مکارم شيرازي.

3ـ دمع السجوم، ترجمة کتاب نفس المهموم، شيخ عباس قمي.

4ـ حماسة حسيني، ج3، شهيد علامه مطهري.

 


[1] . شيخ عباس قمی، دمع السجوم، ترجمة نفس المهموم، ص 39،

[2] . همان ، ص 41.

[3] . مطهری، مرتضی، حماسة حسيني، ج3، ص 93ـ169.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
7 امرداد 01
بازدید
۷۶
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.