آيا گريه کردن براي امام حسين ـ عليه السلام ـ بيشتر جنبه سياسي ندارد.

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آيا گريه کردن براي امام حسين ـ عليه السلام ـ بيشتر جنبه سياسي دارد، چون امام حسين ـ عليه السلام ـ که الآن در بهشت هستند و ما براي او گريه و عزاداري مي کنيم که راهش باقي بماند، پس چه لزومي دارد که در خفا هم براي امام حسين ـ عليه السلام ـ گريه کنيم.

 
پاسخ کارشناسی

پاسخ

گریه بر امام حسین علیه السلام هم ابعاد اجتماعی و هم سیاسی دارد و هم جنبه­های شخصی و فردی. به همین جهت لازم است که انسان هم در مراسم های عزاداری شرکت کند و از آثار اجتماعی آن بهره مند شود و هم در خفا با گریه و نوحه در سوک سید الشهدا و یارانش از برکات آن بهره مند گردد. در اینجا به برخی از عوامل گریه و عزاداری بر امام حسین علیه السلام و آثار و نتایج آن بر روح و روان ما اشاره می­شود:

الف) علل عمومي

1. احساس نزديکي: در حال گريه و رقت و هيجان، انسان بيش از هر حالت ديگر خود را به محبوبي که براي او مي گريد نزديک مي بيند، و در حقيقت در آن حال است که خود را با او يکسان مي بيند. خنده و شادي بيشتر جنبه شخصي و در خود فرورفتن دارد اما گريه، بيشتر از خود بيرون آمدن و خويش را فراموش کردن و با محبوب يکي شدن است، به تعبير شهيد مطهري «گريه بر شهيد، شرکت در حماسه او و هماهنگي با روح وي و موافقت با نشاط و حرکت او است».[1]

2. تولّي و تبرّي: تولي به معناي دوست داشتن دوستان خدا و تبرّي به معناي بيزاري جستن از دشمنان خدا است. اشک ريختن نوعي بيعت و امضا کردن پيمان و قرار داد و دوستي با سيد الشهداء و انزجار و تنفّر از قاتلان حضرت است و نيز نشانه پيوند قلبي با اهل بيت و سيد الشهداء است. اشک، دل را سيراب مي کند، عطش روح را برطرف مي سازد، و نتيجه آن محبتي است که نسبت به اهل بيت حاصل مي شود همچنان که در آموزه هاي اسلامي دوستي خاندان پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ جايگاه ويژه اي دارد و پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ آن را مزد رسالت خود خوانده است: «قُل لَّا أَسْأَلُکمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى[2]»؛ «بگو هيچ اجري در مقابل مزد رسالت از شما نمي خواهم، مگر محبت به خاندانم». و در اين مورد احاديث فراواني نيز وارد شده است که خواهد آمد.[3]

3. تجديد بيعت: گريستن در سوگ شهداي کربلا، تجديد بيعت با عاشورا و فرهنگ شهادت و تغذيه فکري و روحي با اين مکتب است. از اين رو ائمه به گريستن بر مظلوميت شهداي کربلا تأکيد کرده اند. اشک زبان دل است و گريه فرياد مظلوميت، رسالت اشک پاسداري از خون شهيد است.[4]

4. کسي که براي او مي گرييم به گردن ما حق داشته باشد: مثل پدر و مادر که به گردن ما حقوق فراواني دارند و ما از فراق آنها آزرده خاطر مي شويم. امام حسين ـ عليه السلام ـ به مراتب بيشتر از پدر و مادر به گردن ما حق دارد چه اينکه ايشان امام و هادي ما بودند و هستند و تمام زندگي و خون خويش را در اين راه فدا کردند.[5]

5. جلالت و بزرگي شأن: مصيبت بزرگان خصوصاً اگر منافات با مقام و جايگاه ايشان داشته باشد باعث رقت و ناراحتي مي گردد و خصوصا آنکه اين بزرگ شخص مثل حسين بن علي باشد.[6] علل و عوامل ديگر وجود دارند که ما جهت اختصار به اين موارد بسنده مي کنيم. توجه آنکه اين گونه اثرات را نمي توانيم تنها در گريه در جمع خلاصه کنيم.

ب) علل خاص

روايات فراواني هستند که در زمينه گريه بر امام حسين ـ عليه السلام ـ به ما رسيده است که جهت اختصار به يک حديث اکتفا مي کنيم: امام سجاد ـ عليه السلام ـ مي فرمايد: «هر مؤمني که چشم هايش براي کشته شدن حسين ـ عليه السلام ـ اشک بريزد، تا از آن قطره ها اشک بر گونه اش سرازير شود، خداوند بخاطر آن، او را به طور جاودانه در بهشت در غرفه هايي ساکن نمايد».[7]

بنابر اين احاديث گريه کردن براي امام حسين ـ عليه السلام ـ عبادت است و داراي اجر و ثواب فراواني است و نمي توان چنين عبادتي را مختص به مجالس عزا و حضور در جمع دانست، بلکه حديث اطلاق و عموميت دارد و شامل حالت خفاء و تنهايي نيز مي باشد و چه بسا اخلاق و درجه تقرب اين عبادت در خفا بيشتر باشد. البته اين امر نبايد باعث شود که بگوييم ديگر در جمع گريه نمي کنيم چون اخلاص ما از بين مي رود زيرا ما رواياتي داريم که در آن توصيه بر برگزاري مجالس عزا شده است و لذا بايد سعي شود که اخلاص و اهميت اين مجالس را حفظ نمود.

نتيجه نهايي:

با توجه به اين دو ديدگاه در مي يابيم که گريه بر امام حسين ـ عليه السلام ـ اثرات و نتايجي دارد که هم اهميت گريه در ظاهر بر ما روشن مي شود و هم در خفا.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ ناسخ التواريخ، قسمت گريه بر امام حسين ـ عليه السلام ـ .

 


[1]. پرسش ها و پاسخ ها، ويژه محرم، گروه مؤلفان، ص28، نشر هستي نما، 1358ش.

[2]. شوري / 23.

[3]. همان / 30.

[4]. همان، ص30.

[5]. اشک روان بر امير کاروان ـ ترجمه خصائص الحسينيه، ترجمه شيخ جعفرشوشتري، قم، موسسه مطبوعاتي دارالکتاب (جزايري)، 1383ش، با تصرف و تلخيص.

[6]. همان.

[7]. سپهر، ميرزا محمد تقي، ناسخ التواريخ امام حسين(ع)، بازنويسي محمد محمدي اشتهاردي، قم، نشر ناصر، چاپ غدير خم، 1383ش، ص598.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
7 امرداد 01
بازدید
۱۴۲
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.