آيا درست است که اگر کسي از ته دل براي حسين ـ عليه السلام ـ اشک بريزد بهشت بر او واجب مي شود؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آيا درست است که اگر کسي از ته دل براي حسين ـ عليه السلام ـ اشک بريزد بهشت بر او واجب مي شود؟

 
پاسخ کارشناسی

پاسخ

براي اينکه پاسخ به خوبي روشن گردد لازم است دو امر به خوبی بیان شود: الف: ثواب گريه کردن بر امام حسين ـ عليه السلام ـ . ب: شرايط گريه کردن و انگيزة گريستن بر امام حسين ـ عليه السلام ـ.

ترديدي نيست که گريه کردن بر امام حسين ـ عليه السلام ـ اجر و پاداش بس بزرگ و بي شماري دارد که انسان چه بسا از توصيف و بيان حقيقت آن عاجز است و ممکن است در دنيا همة حقايق و عظمت قيام امام حسين و پاداشي که خداوند براي عزاداران و گريه کنندگان بر آن بزرگوار قرار داده، براي ما معلوم نگردد و آنچه ما درک مي کنيم و روايات بيانگر آن است فقط گوشه اي از عظمت قيام عاشورا، و پاداش عزاداران حسيني مي باشد. به دو روايت در اين باره توجه فرمائيد: امام صادق ـ عليه السلام به جعفر بن عفان (که يکي از مرثيه سرايان امام حسين ـ عليه السلام ـ بود) فرمود: «اي جعفر..... به من خبر رسيده است که تو در رثاي حسين ـ عليه السلام ـ شعر ميگوئي و نيکو ميگوئي؟ گفت آري، خدا مرا فداي تو کند! فرمود: بخوان!  پس من (جعفر) شعر براي حضرت خواندم و او بگريست و کسانيکه اطراف آن حضرت بودند بگريستند و اشکها بر روي محاسن آن حضرت جاري شد، آنگاه فرمود: اي جعفر! سوگند به خدا که فرشتگان حاضر بودند و سخن تو را دربارة حسين ـ عليه السلام ـ مي شنيدند و بگريستند چنانکه ما گريستيم و بيشتر هم، و به راستي خداوند در اين ساعت برتو بهشت را واجب گردانيد و تو را آمرزيد اي جعفر! سپس آن حضرت فرمود: آيا بيش از اين بگويم؟ عرض کردم: بلي اي آقاي من! امام  عليه السلام  فرمود: هيچ کس نيست که دربارة حسين ـ عليه السلام ـ شعري بگويد و بگريد و بگرياند مگر اينکه خداوند بهشت را بر او واجب گرداند و او را بيامرزد.»[1]

و نيز از امام رضا ـ عليه السلام ـ نقل شده که فرمود: «هر کس ترک کند سعي در قضاي حوائج خود را در روز عاشورا (مشغول عزاداري و بر پايي مجالس عزا و گريه بر امام حسين ـ عليه السلام ـ گردد) خداوند حوايج دنيا و آخرت او را بر آورد و هر کس روز عاشورا روز مصيبت و اندوه و گرية او باشد خداوند روز قيامت را روز شادي و سرور او قرار دهد، پس چشم او به سبب ما در بهشت روشن شود.... »[2]

امّا شرايط و انگيزة گريه کردن: آن چه نبايد از نظر دور داشت اينست که هر گريه کردن و گريه نمودن براي امام حسين ـ عليه السلام ـ بدون تحقق شرايط و انگيزة معقول و مناسب آن نمي تواند موجب آن همه پاداش و ثواب هايي که در روايات به بخشي از آن اشاره شده است بشود، اگر چه بدون ثواب و اجر نخواهد بود. و لذا نبايد از مسأله عزاداري و گريه کردن بر امام حسين ـ عليه السلام ـ سوء استفاده و به تعبير بهتر برداشت بد و ناصواب بشود، به گونه اي که متأسفانه در بعضي محافل و مجالس مشاهده مي شود و به بيان علامة شهيد آيت الله مرتضي مطهري ـ قدس سرّه ـ: «.... امام حسين ـ عليه السلام ـ و قيام او را به کلي دگرگون مي کند و آن حضرت را به صورت سنگر گناهکاران در مي آورد، قيام او را کفّارة عمل به ديگران قرار مي دهد: امام حسين کشته شد که گناه کاران از عذاب الهي بيمه شوند! جواب گوي گناهی گناه کاران باشد. به گونه اي که به شخصي گفتند تو چرا نماز نمي خواني، روزه نمي گيري، مشروب مي خوري؟ گفت من؟! شب جمعه در هيئت، سينه زني سه ضربة مرا نديدي؟! اين همان فکر مسيحي است که حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ را فديه و کفارة گناهان مسيحيان مي دانند. چيزي که هست فرق ما با مسيحيان اينست که مي گوئيم يک بهانه لازم است، به قدر يک بال مگسي اشک بريزد و همان کافي است که جواب دروغگويي ها، خيانتها، شراب خواريها، رباخواريها، ظلم ها و آدمکشي ها، و بي انصافي هاي فراوان بشود! و مکتب امام حسين ـ عليه السلام ـ به جاي اينکه مکتب احياء احکام دين باشد، مکتب «اشهد انّک قد اقمت الصلوة و اتيت الزکات و امرت بالمعروف و نهيت عن المنکر» باشد و همانطور که خودش فرمود: «هدف من از حرکت و قيامم اينست که امر به معروف و نهي از منکر نمايم» مکتب ابن زياد سازي و گناه کار پروري باشد.»[3]

بنابر اين گريه و اشک کسي موجب بهشت و همنشيني با امام حسين ـ عليه السلام ـ خواهد شد که اولاً، گريه اش آميخته با اعتقاد صحيح و شناخت درست و عمل صالح باشد و اشکي که مي ريزد به منزلة آه حسرتي در برابر کوتاهي ها و بي توجهي هايي باشد که ممکن است در زندگي در برابر خدا و اولياي الهي نموده باشد، وانگهي آن اشک ناقابل را در لفافة نوراني غربت امام حسين ـ عليه السلام ـ و اهل بيت مظلوم آن بزرگوار قرار داده و به پيشگاه خداوند کريم عرضه ميدارد و خداوند هم به واسطة آن بزرگوار رحمت بي کران ايزدي بهشت را بهاي آن قرار مي دهد.

و ثانياً، گريه کردن و گرياندن به انگيزة زنده نگهداشتن و تجليل از خاطرة بزرگ و درد آور عاشورا باشد. «تا هدف کلّي اين نهضت براي هميشه زنده بماند و امام حسين ـ عليه السلام ـ هر سال در ميان مردم به اينصورت ظهور کند و (در واقع) مردم از حلقوم او بشنوند که: (الا ترون انّ الحق لا يعمل به، و انّ الباطل لا يتناهي عنه)، و مردم هميشه (و در هر محرم) بشنوند: (لا اري الموت الاسعادة و الحياة مع الظالمين الا برما)[4] مردم بشنوند اين ندائي را که با حماسه سروده شده است و ببينند اين تاريخي را که با خون نوشته شده است.»[5]

بنابر اين راست است که گريه کردن، اما با وجود شرايط و تحقق انگيزة آن، از ته دل و عمق جان که بيانگر حقيقت باور انسان گريه کننده و گواه بر صداقت کردار اوست موجب واجب شدن بهشت ميگردد.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ حماسه حسيني، ج3، شهيد مرتضي مطهري.

2ـ دمع السجوم، ترجمة فارسي نفس المهموم، مرحوم شيخ عباس قمي.

3ـ لوءلوء و مرجان، مرحوم نوري.

 


[1] . قمی، شیخ عباس ، دمع السجوم و ترجمة نفس المهموم، ص 44.

[2] . همان ، ص45.

[3] . مطهری، مرتضی، حماسة حسيني، ج3، ص 257.

[4] . آيا نمي بينيد که به حق عمل نميگردد و از باطل باز داشته نمي شود. مرگ را به جز سعادت چيز ديگري نميدانم، و زندگي با ستمگران را جز ننگ و عار نمي دانم.

[5] . مطهری، همان، ص 260.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
7 امرداد 01
بازدید
۸۷
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.