با توجه به خلق نور اهل بيت ـ عليهم السلام ـ قبل از ملائکه، چرا خداوند با توجه به وجود ايشان، به آنها مثل ملائکه دستور به سجده براي آدم نداد؟
با توجه به خلق نور اهل بيت ـ عليهم السلام ـ قبل از ملائکه، چرا خداوند با توجه به وجود ايشان، به آنها مثل ملائکه دستور به سجده براي آدم نداد؟
پرسش
پاسخ
برای دریافت پاسخ اين شبهه باید به این امور توجه شود:
1. سجده فرشتگان، براي مقام انسان کامل بود. اهل بيت ـ عليهم السلام ـ نيز انسان کامل اند؛ چنانچه که در روايتي اشاره خواهد شد که یکی از جهات سجده فرشتگان، تعظيم و اکرام به اهلبيت ـ عليهم السلام ـ بوده است.
2. مامور به سجده تنها فرشته ها بودند نه انسان؛ زيرا سجده برآدم، سجده به مقام انسانيت به دستور خداوند است. از اينکه مامور فرشته ها بوده اند، ديگر زمينه سجده براي اهل بيت ـ عليهم السلام ـ نبوده تا به آنها دستور سجده بدهند.
3. در زمان خلقت آدم ـ عليه السلام ـ اهل بيت ـ عليهم السلام ـ موجودي نبودند که مأمور به سجده گردد؛ زيرا وجود آنان فقط وجود نوري بود، نه وجود فيزيکي؛ تا مورد امر و يا نهي قرار گيرد. امر و نهي به موجودي تعلق مي گيرد که حيات طبيعي داشته باشد. اهل بيت ـ عليهم السلام ـ از نظر وجود طبيعي از فرزندان آدم ـ عليه السلام ـ هستند، چنانچه که به رواياتي در اين زمينه اشاره خواهد شد. در زمان خلقت آدم ـ عليه السلام ـ و مأمور شدن فرشتگان جهت سجده بر آن، اهل بيت ـ عليهم السلام ـ به عنوان وجود نوري در پيشگاه خداوند قرار داشتند. اما اينکه چگونه بوده است، حضرت خضر از حقيقت نوري پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ چنين نقل کرده است:
«خداوند نور محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ را از نور خود آفريد. و آن را در جايگاه مخصوص قرار داد. هر شب و روز هزارها مرتبه به او نظر مي افکند، و در هر نظر، نور تازه و بزرگي ديگري به او مي بخشد. اين حقيقت نوري دوازده هزارسال پيش از خلقت آدم ـ عليه السلام ـ بودند».[1] با اين بيان، حقيقت پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و اهل بيت آن حضرت، در زمان خلقت آدم به عنوان وجود نوري در پيشگاه خداوند بوده اند. اين بيان، و روايت ديگر قريب به همين مضمون، حکايت از وجود نوری آن خاندان، پيش از آدم دارد، امّا چرا اينگونه بوده ودر آن مرحله حيات طبيعي نداده، اسرار و حکمت آن نزد خداوند است. امّا همين مضمون از پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نيز چنين نقل شده است:
«خلقني الله نورا تحت العرش قبل أن يخلق آدم ـ عليه السلام ـ باثني عشر الف سنة؛ خداوند مرا پيش از دوازده هزار سال از خلقت آدم خلق کرد و با وجود نوري زير عرش او قرار داشتم».[2] از اين حقيقت، درباره خود و اهل بيت ـ عليهم السلام ـ نيز چنين فرموده است: خداوند من، علي، فاطمه، حسن و حسين ـ عليهم السلام ـ را پيش از خلق آدم و همچنين، زماني که نه آسمان بود و نه زمين و نه نور و نه ظلمت و نه شمس و نه قمر خلقت کرده بودند.[3]
اين روايات بيان از حقيقت نوري پيامبر و اهل بيت آن حضرت دارد. با اين وصف، معلوم مي شود که پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و اهل بيت آن حضرت، پيش از آدم و هم چنين در زمان خلقت آدم، به عنوان نور در پيشگاه خداوند بوده اند.
از سوی دیگر، وجود ناسوتی پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و اهل بيت آن حضرت، از فرزندان آدم هستند. بنابراين اگر آن بزرگواران خود از فرزندان آدم هستند در این صورت سجده آنها بر آدم ـ عليه السلام ـ زمينه اي نداشته است. چنانکه در باره خلقت ناسوتی و چگونگی قرار گرفتن آنان در صلب آدم روایاتی وارد شده است:
1. پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ پس از بيان خلقت نوري و شيوه قرار گرفتن در صلب آدم چنين فرموده است: «... پس از آن که خداوند وجود ما را به عنوان نور در زير عرش ظاهر کرده پس از خلقت آدم، اين نور را در صلب آدم قرار داد، سپس آن را به صلب نوح، پس از آن صلبي به صلبي انتقال داد، تا اينکه آن را در صلب عبدالله بن عبدالمطلب قرار داده و از آن خارج شدم... پس از آن که علامت هايي به من نشان داد فرمود: يا محمد به سوي مردم برو و به آنها بگو «لا اله الاّ الله... ».[4]
2. و هم چنين رسول اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرموده است: «خداوند من و علي را از يک نور آفريد... زماني که آدم خلق شد، آن را در صلب او قرار داد، آنگاه نوح در کشتي نشست، اين نور در صلب او قرار گرفت... اين نور را خداوند از اصلاب پاک و ارحام طاهره انتقال داد تا به صلب عبدالمطلب رسيد، پس از صلب او آن را بدو نور تبديل کرد، يکي از آنها را به صلب عبدالمطلب و ديگري را به صلب ابوطالب انتقال دادند. از عبدالله من موجود آمدم و از ابوطالب علي...».[5]
3. امام رضا ـ عليه السلام ـ نيز چنين فرموده است: «خداوند آدم ـ عليه السلام ـ را آفريد و ما را در صلب او به امانت گذاشت و به فرشتگان دستور داد که به تعظيم و اکرام برآدم سجده نمايند. سجده برآدم، براي خداوند عبوديت، و براي آدم اطاعت، و براي ما که در صلب آدم قرار داشتيم اکرام بود».[6]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير موضوعي، آيت الله جوادي آملي، ج8 و 9.
2ـ زندگينامه چهارده معصوم، علامه مجلسي.
3ـ منتهي الآمال، شيخ عباسي قمي، ج1.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 2 امرداد 01
- بازدید
- ۷۰
با توجه به خلق نور اهل بيت ـ عليهم السلام ـ قبل از ملائکه، چرا خداوند با توجه به وجود ايشان، به آنها مثل ملائکه دستور به سجده براي آدم نداد؟
- نشان کردن
پرسش
با توجه به خلق نور اهل بيت ـ عليهم السلام ـ قبل از ملائکه، چرا خداوند با توجه به وجود ايشان، به آنها مثل ملائکه دستور به سجده براي آدم نداد؟
پاسخ
برای دریافت پاسخ اين شبهه باید به این امور توجه شود:
1. سجده فرشتگان، براي مقام انسان کامل بود. اهل بيت ـ عليهم السلام ـ نيز انسان کامل اند؛ چنانچه که در روايتي اشاره خواهد شد که یکی از جهات سجده فرشتگان، تعظيم و اکرام به اهلبيت ـ عليهم السلام ـ بوده است.
2. مامور به سجده تنها فرشته ها بودند نه انسان؛ زيرا سجده برآدم، سجده به مقام انسانيت به دستور خداوند است. از اينکه مامور فرشته ها بوده اند، ديگر زمينه سجده براي اهل بيت ـ عليهم السلام ـ نبوده تا به آنها دستور سجده بدهند.
3. در زمان خلقت آدم ـ عليه السلام ـ اهل بيت ـ عليهم السلام ـ موجودي نبودند که مأمور به سجده گردد؛ زيرا وجود آنان فقط وجود نوري بود، نه وجود فيزيکي؛ تا مورد امر و يا نهي قرار گيرد. امر و نهي به موجودي تعلق مي گيرد که حيات طبيعي داشته باشد. اهل بيت ـ عليهم السلام ـ از نظر وجود طبيعي از فرزندان آدم ـ عليه السلام ـ هستند، چنانچه که به رواياتي در اين زمينه اشاره خواهد شد. در زمان خلقت آدم ـ عليه السلام ـ و مأمور شدن فرشتگان جهت سجده بر آن، اهل بيت ـ عليهم السلام ـ به عنوان وجود نوري در پيشگاه خداوند قرار داشتند. اما اينکه چگونه بوده است، حضرت خضر از حقيقت نوري پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ چنين نقل کرده است:
«خداوند نور محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ را از نور خود آفريد. و آن را در جايگاه مخصوص قرار داد. هر شب و روز هزارها مرتبه به او نظر مي افکند، و در هر نظر، نور تازه و بزرگي ديگري به او مي بخشد. اين حقيقت نوري دوازده هزارسال پيش از خلقت آدم ـ عليه السلام ـ بودند».[1] با اين بيان، حقيقت پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و اهل بيت آن حضرت، در زمان خلقت آدم به عنوان وجود نوري در پيشگاه خداوند بوده اند. اين بيان، و روايت ديگر قريب به همين مضمون، حکايت از وجود نوری آن خاندان، پيش از آدم دارد، امّا چرا اينگونه بوده ودر آن مرحله حيات طبيعي نداده، اسرار و حکمت آن نزد خداوند است. امّا همين مضمون از پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نيز چنين نقل شده است:
«خلقني الله نورا تحت العرش قبل أن يخلق آدم ـ عليه السلام ـ باثني عشر الف سنة؛ خداوند مرا پيش از دوازده هزار سال از خلقت آدم خلق کرد و با وجود نوري زير عرش او قرار داشتم».[2] از اين حقيقت، درباره خود و اهل بيت ـ عليهم السلام ـ نيز چنين فرموده است: خداوند من، علي، فاطمه، حسن و حسين ـ عليهم السلام ـ را پيش از خلق آدم و همچنين، زماني که نه آسمان بود و نه زمين و نه نور و نه ظلمت و نه شمس و نه قمر خلقت کرده بودند.[3]
اين روايات بيان از حقيقت نوري پيامبر و اهل بيت آن حضرت دارد. با اين وصف، معلوم مي شود که پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و اهل بيت آن حضرت، پيش از آدم و هم چنين در زمان خلقت آدم، به عنوان نور در پيشگاه خداوند بوده اند.
از سوی دیگر، وجود ناسوتی پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و اهل بيت آن حضرت، از فرزندان آدم هستند. بنابراين اگر آن بزرگواران خود از فرزندان آدم هستند در این صورت سجده آنها بر آدم ـ عليه السلام ـ زمينه اي نداشته است. چنانکه در باره خلقت ناسوتی و چگونگی قرار گرفتن آنان در صلب آدم روایاتی وارد شده است:
1. پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ پس از بيان خلقت نوري و شيوه قرار گرفتن در صلب آدم چنين فرموده است: «... پس از آن که خداوند وجود ما را به عنوان نور در زير عرش ظاهر کرده پس از خلقت آدم، اين نور را در صلب آدم قرار داد، سپس آن را به صلب نوح، پس از آن صلبي به صلبي انتقال داد، تا اينکه آن را در صلب عبدالله بن عبدالمطلب قرار داده و از آن خارج شدم... پس از آن که علامت هايي به من نشان داد فرمود: يا محمد به سوي مردم برو و به آنها بگو «لا اله الاّ الله... ».[4]
2. و هم چنين رسول اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرموده است: «خداوند من و علي را از يک نور آفريد... زماني که آدم خلق شد، آن را در صلب او قرار داد، آنگاه نوح در کشتي نشست، اين نور در صلب او قرار گرفت... اين نور را خداوند از اصلاب پاک و ارحام طاهره انتقال داد تا به صلب عبدالمطلب رسيد، پس از صلب او آن را بدو نور تبديل کرد، يکي از آنها را به صلب عبدالمطلب و ديگري را به صلب ابوطالب انتقال دادند. از عبدالله من موجود آمدم و از ابوطالب علي...».[5]
3. امام رضا ـ عليه السلام ـ نيز چنين فرموده است: «خداوند آدم ـ عليه السلام ـ را آفريد و ما را در صلب او به امانت گذاشت و به فرشتگان دستور داد که به تعظيم و اکرام برآدم سجده نمايند. سجده برآدم، براي خداوند عبوديت، و براي آدم اطاعت، و براي ما که در صلب آدم قرار داشتيم اکرام بود».[6]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير موضوعي، آيت الله جوادي آملي، ج8 و 9.
2ـ زندگينامه چهارده معصوم، علامه مجلسي.
3ـ منتهي الآمال، شيخ عباسي قمي، ج1.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 2 امرداد 01
- بازدید
- ۷۰
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.