اگر پیامبران و امامان بر حق بودند و فرستاده خدا، چرا خداوند به آن­ها امکانات نظامی خاص نداده است که همیشه در مبارزه با مشرکان و دشمنان­شان پیروز باشند، نه اینکه گاه شکست بخورند و گاه پیروز شوند؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

اگر پیامبران و امامان بر حق بودند و فرستاده خدا، چرا خداوند به آن­ها امکانات نظامی خاص نداده است که همیشه در مبارزه با مشرکان و دشمنان­شان پیروز باشند، نه اینکه گاه شکست بخورند و گاه پیروز شوند؟

 
پاسخ کارشناسی

پاسخ

خداوند متعال انبياء و پيامبران را فرستاده است که مردم را دعوت به خدا پرستي و انجام کارهاي خوب کنند. و راه سعادت و خوشبختي دنيا و آخرت را به آنها نشان داده و آن­ها را  از پيروي شيطان و انجام کارهايي که انسان را به سوي شقاوت و بدبختي نزديک مي­کشاند، نهي کنند.خداوند در قرآن خطاب به پيامبرمي­فرماید: «اي پيغمبر ما تو را به حق فرستاديم که مردم را به (نعمت بهشت) مژده دهي و (از عذاب دوزخ و پيامدهاي کارهاي بد) بترساني و (پس از انجام رسالت و اتمام حجت، ديگر) مسئول کافران که به راه گمراهي رفتند، نيستي».[1]

بنابراین، اساس کار انبياء و پيغمبران و امامان ـ عليهم السلام ـ که اوصياء و جانشينان پيامبران هستند، تبليغ دين خدا و دعوت انسان­ها به يکتا پرستي، بشارت دادن مردم به پاداش­ها و نعمت­های خداوند -که براي خوبان و کساني که از دعوت آن­ها پيروي مي­کنند وعده داده است- و نيز ترساندن مردم از تبعات کارهاي بد و پيروي از شيطان که باعث بدبختي انسان و گرفتار شدن در عذاب هاي الهي مي گردد، مي باشد. نه اینکه کشاندن آن­ها به سوی خداوند به هر وسیله ممکن باشد، بلکه هدف این است که راه را به انسان نشان دهد و او خود با اختیار خویش تصمیم بگیرد که مسیر سعادت را انتخات می­کند و یا شقاوت را.

بنابراين کار پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ جنگ و کشتن مردم و پيروزي بر آنها از راه قهر، زور و غلبه نبوده است، و اگر گاهي اقدام به جنگ و مبارزه مسلحانه و احياناً کشتن مخالفان و افراد فاسد کرده اند، اين کارشان درست مثل عمل جراحي پزشکان و طبيبان متخصص مي­ماند که بعد از مداوا و تلاش براي نجات جان بيمارشان مجبور مي­شوند يکي از اعضاي بدن او را قطع کنند تا بقيه اعضاء سالم و از خطر مرگ نجات پيدا کنند، افراد فاسد و انسان­های که آگاهانه در برابر دعوت پيامبر و امامان ـ عليهم السلام ـ به جنگ و مخالفت بر مي­خیزند و باعث گمراهي ديگران مي­گردند، مثل مرض خوره و سرطان است که اگر از بين نروند به ديگر اعضاء سرايت نموده و باعث نابودي آنها مي گردد. و بسیاری از جنگ­های پیامبران به این جهت بوده است که مستکبران راه رساند پیام حق­طلبانه آن­ها را به انسان­های نیازمند هدایت آن­ها می­گرفتند، و لذا پیامبران برای نجات مستضعفان اقدام جهاد می­نمودند.

اما اين­که چرا خداوند متعال به پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ سلاح­هايی پيشرفته نداده و آن­ها را در جنگ­ها پيروز نکرده است؟ دلیلش سنت الهي و قانوني است که براي هدايت بشر و رشد و کمال او، در عالم جاري ساخته است. و آن بر اين اصل و اساس و پايه استوار است که بشر راه صلاح و خوش بختي و سعادت را به اختيار خود و داوطلبانه اختيار نمايد. در حقیقت پاداش­ها و ثواب­ها و نيز مؤاخذه و عذاب­ها بر کارها و اعمال اختياري مترتب مي گردد.

خداوند متعال در سوره مبارکه بقره مي­فرمايد: «لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ[2]»؛ در دين  اجباری نيست، راه هدايت از گمراهي روشن گرديده است». يعني سنت الهي بر اين است که راه راست و سعادت را از راه باطل و بدبختي توسط پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ براي مردم بيان کند و مردم را در انتخاب راه آزاد بگذارد. اگر خداوند مي خواست به زور و اجبار مردم را وادار به بندگي و طاعت از خود نمايد مي­توانست و حتي نياز به فرستادن پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ و رهبران ديني نداشت. البته روشن است که بندگي و اطاعتي که با زور و اجبار باشد، ارزشي ندارد.

خداوند متعال انسان را آزاد آفريد و در اختيار راه و پيمودن آن نيز او را آزاد گذاشت تا بشر با همّت خودش و با توکل بر خدا و در سايه راهنمايي­هاي پيامبران و امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ و علماء راستين اسلام، براي دستيابي به سعادت ابدي و راه يافتن به بهشت جاويدان، با موانع و هواهاي نفساني و شياطين و دشمنان انسانيت مبارزه نمايد و کشته بشود و بکشد و بر اساس تعليمات قرآني اگر کشته شدند به يکي از دو نيکي مي­رسد يا شهادت نصيب اش مي­گردد و يا اگر دشمنان دين و انسانيت را بر اساس وظيفه شرعي خود نابود کند به پيروزي بر دشمن و نائل آمدن به مقام مجاهدت مي­رسد. چنان چه خداوند متعال خطاب به پيغمبرش مي فرمايد: «بگو (اي پيغمبر) که شما (منافقان) جز يکي از دو نيکويي (بهشت يا پيروزي) چيزي مي توانيد بر ما انتظار بريد؟ ولي ما درباره شما منتظريم که از جانب خدا به عذاب سخت گرفتار شويد، يا به دست ما کشته و هلاک شويد ...»؛[3] يعني بر اساس بيان قرآن اصلاً شکست واقعي در مسلمانان و پيروان ائمه و امامان ـ عليهم السلام ـ معنا ندارد؛ زيرا اگر در جنگ­ها کشته شوند به سعادت ابدي و بهشت جاويدان راه يافته اند که پيروزي بزرگ است و اگر در جنگ ظاهراً بر دشمنان غلبه نمايند نيز به پيروزي رسيده اند.

در واقع دشمنان آنها شکست خورده و ناکام اند، چون اگر مسلمانان را بکشند و در ظاهر پيروز شوند عذاب الهي به خاطر جنگ با مسلمانان و امامان ـ عليهم السلام ـ و کشتن آنها در انتظارشان خواهد بود و اگر کشته بشوند و شکست بخورند هم شکست است و هم گرفتار آمدن به عذاب الهي.

آن­چه بیان شد را مي­توان اين گونه جمع­بندی کرد: اگر خداوند، پیامبران و ائمه ـ عليهم السلام ـ را سلاح هاي پيشرفته مي­داد یا آنها را هميشه در جنگ­ها پيروز مي­کرد، بايد اين کار را به صورت غير عادي و معجزه آسا انجام مي­داد و اگر اين اعجاز انجام مي­شد کافران و مشرکان مجبور به پذيرش اسلام مي­شدند؛ چون مي ديدند چاره اي جز شکست و کشته شدن ندارند.

روشن است که پذيرش دین اسلام و يا انجام هر عمل شايسته و خوب اگر با اجبار و زور باشد، هيچ ارزشي ندارد و خداوند اراده کرده است انسان ها نه با اجبار، بلکه با اختيار و انتخاب خود مسير سعادت را بپيمايند. بنابراين، اراده خداوند بر اين تعلق گرفته که نظام عالم هستي با شکل عادي و طبيعي اداره شود مگر در موارد اندکي که چاره اي جز انجام معجزه نباشد.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

زنجيري، حسين، سنت هاي الهي در پاداش و کيفر.

 


[1] . بقره / 119.

[2] . بقره / 255.

[3] . توبه / 52.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
2 امرداد 01
بازدید
۸۲
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.