اگر پیامبران و امامان بر حق بودند و فرستاده خدا، چرا خداوند به آنها امکانات نظامی خاص نداده است که همیشه در مبارزه با مشرکان و دشمنانشان پیروز باشند، نه اینکه گاه شکست بخورند و گاه پیروز شوند؟
اگر پیامبران و امامان بر حق بودند و فرستاده خدا، چرا خداوند به آنها امکانات نظامی خاص نداده است که همیشه در مبارزه با مشرکان و دشمنانشان پیروز باشند، نه اینکه گاه شکست بخورند و گاه پیروز شوند؟
پرسش
پاسخ
خداوند متعال انبياء و پيامبران را فرستاده است که مردم را دعوت به خدا پرستي و انجام کارهاي خوب کنند. و راه سعادت و خوشبختي دنيا و آخرت را به آنها نشان داده و آنها را از پيروي شيطان و انجام کارهايي که انسان را به سوي شقاوت و بدبختي نزديک ميکشاند، نهي کنند.خداوند در قرآن خطاب به پيامبرميفرماید: «اي پيغمبر ما تو را به حق فرستاديم که مردم را به (نعمت بهشت) مژده دهي و (از عذاب دوزخ و پيامدهاي کارهاي بد) بترساني و (پس از انجام رسالت و اتمام حجت، ديگر) مسئول کافران که به راه گمراهي رفتند، نيستي».[1]
بنابراین، اساس کار انبياء و پيغمبران و امامان ـ عليهم السلام ـ که اوصياء و جانشينان پيامبران هستند، تبليغ دين خدا و دعوت انسانها به يکتا پرستي، بشارت دادن مردم به پاداشها و نعمتهای خداوند -که براي خوبان و کساني که از دعوت آنها پيروي ميکنند وعده داده است- و نيز ترساندن مردم از تبعات کارهاي بد و پيروي از شيطان که باعث بدبختي انسان و گرفتار شدن در عذاب هاي الهي مي گردد، مي باشد. نه اینکه کشاندن آنها به سوی خداوند به هر وسیله ممکن باشد، بلکه هدف این است که راه را به انسان نشان دهد و او خود با اختیار خویش تصمیم بگیرد که مسیر سعادت را انتخات میکند و یا شقاوت را.
بنابراين کار پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ جنگ و کشتن مردم و پيروزي بر آنها از راه قهر، زور و غلبه نبوده است، و اگر گاهي اقدام به جنگ و مبارزه مسلحانه و احياناً کشتن مخالفان و افراد فاسد کرده اند، اين کارشان درست مثل عمل جراحي پزشکان و طبيبان متخصص ميماند که بعد از مداوا و تلاش براي نجات جان بيمارشان مجبور ميشوند يکي از اعضاي بدن او را قطع کنند تا بقيه اعضاء سالم و از خطر مرگ نجات پيدا کنند، افراد فاسد و انسانهای که آگاهانه در برابر دعوت پيامبر و امامان ـ عليهم السلام ـ به جنگ و مخالفت بر ميخیزند و باعث گمراهي ديگران ميگردند، مثل مرض خوره و سرطان است که اگر از بين نروند به ديگر اعضاء سرايت نموده و باعث نابودي آنها مي گردد. و بسیاری از جنگهای پیامبران به این جهت بوده است که مستکبران راه رساند پیام حقطلبانه آنها را به انسانهای نیازمند هدایت آنها میگرفتند، و لذا پیامبران برای نجات مستضعفان اقدام جهاد مینمودند.
اما اينکه چرا خداوند متعال به پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ سلاحهايی پيشرفته نداده و آنها را در جنگها پيروز نکرده است؟ دلیلش سنت الهي و قانوني است که براي هدايت بشر و رشد و کمال او، در عالم جاري ساخته است. و آن بر اين اصل و اساس و پايه استوار است که بشر راه صلاح و خوش بختي و سعادت را به اختيار خود و داوطلبانه اختيار نمايد. در حقیقت پاداشها و ثوابها و نيز مؤاخذه و عذابها بر کارها و اعمال اختياري مترتب مي گردد.
خداوند متعال در سوره مبارکه بقره ميفرمايد: «لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ[2]»؛ در دين اجباری نيست، راه هدايت از گمراهي روشن گرديده است». يعني سنت الهي بر اين است که راه راست و سعادت را از راه باطل و بدبختي توسط پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ براي مردم بيان کند و مردم را در انتخاب راه آزاد بگذارد. اگر خداوند مي خواست به زور و اجبار مردم را وادار به بندگي و طاعت از خود نمايد ميتوانست و حتي نياز به فرستادن پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ و رهبران ديني نداشت. البته روشن است که بندگي و اطاعتي که با زور و اجبار باشد، ارزشي ندارد.
خداوند متعال انسان را آزاد آفريد و در اختيار راه و پيمودن آن نيز او را آزاد گذاشت تا بشر با همّت خودش و با توکل بر خدا و در سايه راهنماييهاي پيامبران و امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ و علماء راستين اسلام، براي دستيابي به سعادت ابدي و راه يافتن به بهشت جاويدان، با موانع و هواهاي نفساني و شياطين و دشمنان انسانيت مبارزه نمايد و کشته بشود و بکشد و بر اساس تعليمات قرآني اگر کشته شدند به يکي از دو نيکي ميرسد يا شهادت نصيب اش ميگردد و يا اگر دشمنان دين و انسانيت را بر اساس وظيفه شرعي خود نابود کند به پيروزي بر دشمن و نائل آمدن به مقام مجاهدت ميرسد. چنان چه خداوند متعال خطاب به پيغمبرش مي فرمايد: «بگو (اي پيغمبر) که شما (منافقان) جز يکي از دو نيکويي (بهشت يا پيروزي) چيزي مي توانيد بر ما انتظار بريد؟ ولي ما درباره شما منتظريم که از جانب خدا به عذاب سخت گرفتار شويد، يا به دست ما کشته و هلاک شويد ...»؛[3] يعني بر اساس بيان قرآن اصلاً شکست واقعي در مسلمانان و پيروان ائمه و امامان ـ عليهم السلام ـ معنا ندارد؛ زيرا اگر در جنگها کشته شوند به سعادت ابدي و بهشت جاويدان راه يافته اند که پيروزي بزرگ است و اگر در جنگ ظاهراً بر دشمنان غلبه نمايند نيز به پيروزي رسيده اند.
در واقع دشمنان آنها شکست خورده و ناکام اند، چون اگر مسلمانان را بکشند و در ظاهر پيروز شوند عذاب الهي به خاطر جنگ با مسلمانان و امامان ـ عليهم السلام ـ و کشتن آنها در انتظارشان خواهد بود و اگر کشته بشوند و شکست بخورند هم شکست است و هم گرفتار آمدن به عذاب الهي.
آنچه بیان شد را ميتوان اين گونه جمعبندی کرد: اگر خداوند، پیامبران و ائمه ـ عليهم السلام ـ را سلاح هاي پيشرفته ميداد یا آنها را هميشه در جنگها پيروز ميکرد، بايد اين کار را به صورت غير عادي و معجزه آسا انجام ميداد و اگر اين اعجاز انجام ميشد کافران و مشرکان مجبور به پذيرش اسلام ميشدند؛ چون مي ديدند چاره اي جز شکست و کشته شدن ندارند.
روشن است که پذيرش دین اسلام و يا انجام هر عمل شايسته و خوب اگر با اجبار و زور باشد، هيچ ارزشي ندارد و خداوند اراده کرده است انسان ها نه با اجبار، بلکه با اختيار و انتخاب خود مسير سعادت را بپيمايند. بنابراين، اراده خداوند بر اين تعلق گرفته که نظام عالم هستي با شکل عادي و طبيعي اداره شود مگر در موارد اندکي که چاره اي جز انجام معجزه نباشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
زنجيري، حسين، سنت هاي الهي در پاداش و کيفر.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 2 امرداد 01
- بازدید
- ۸۲
اگر پیامبران و امامان بر حق بودند و فرستاده خدا، چرا خداوند به آنها امکانات نظامی خاص نداده است که همیشه در مبارزه با مشرکان و دشمنانشان پیروز باشند، نه اینکه گاه شکست بخورند و گاه پیروز شوند؟
- نشان کردن
پرسش
اگر پیامبران و امامان بر حق بودند و فرستاده خدا، چرا خداوند به آنها امکانات نظامی خاص نداده است که همیشه در مبارزه با مشرکان و دشمنانشان پیروز باشند، نه اینکه گاه شکست بخورند و گاه پیروز شوند؟
پاسخ
خداوند متعال انبياء و پيامبران را فرستاده است که مردم را دعوت به خدا پرستي و انجام کارهاي خوب کنند. و راه سعادت و خوشبختي دنيا و آخرت را به آنها نشان داده و آنها را از پيروي شيطان و انجام کارهايي که انسان را به سوي شقاوت و بدبختي نزديک ميکشاند، نهي کنند.خداوند در قرآن خطاب به پيامبرميفرماید: «اي پيغمبر ما تو را به حق فرستاديم که مردم را به (نعمت بهشت) مژده دهي و (از عذاب دوزخ و پيامدهاي کارهاي بد) بترساني و (پس از انجام رسالت و اتمام حجت، ديگر) مسئول کافران که به راه گمراهي رفتند، نيستي».[1]
بنابراین، اساس کار انبياء و پيغمبران و امامان ـ عليهم السلام ـ که اوصياء و جانشينان پيامبران هستند، تبليغ دين خدا و دعوت انسانها به يکتا پرستي، بشارت دادن مردم به پاداشها و نعمتهای خداوند -که براي خوبان و کساني که از دعوت آنها پيروي ميکنند وعده داده است- و نيز ترساندن مردم از تبعات کارهاي بد و پيروي از شيطان که باعث بدبختي انسان و گرفتار شدن در عذاب هاي الهي مي گردد، مي باشد. نه اینکه کشاندن آنها به سوی خداوند به هر وسیله ممکن باشد، بلکه هدف این است که راه را به انسان نشان دهد و او خود با اختیار خویش تصمیم بگیرد که مسیر سعادت را انتخات میکند و یا شقاوت را.
بنابراين کار پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ جنگ و کشتن مردم و پيروزي بر آنها از راه قهر، زور و غلبه نبوده است، و اگر گاهي اقدام به جنگ و مبارزه مسلحانه و احياناً کشتن مخالفان و افراد فاسد کرده اند، اين کارشان درست مثل عمل جراحي پزشکان و طبيبان متخصص ميماند که بعد از مداوا و تلاش براي نجات جان بيمارشان مجبور ميشوند يکي از اعضاي بدن او را قطع کنند تا بقيه اعضاء سالم و از خطر مرگ نجات پيدا کنند، افراد فاسد و انسانهای که آگاهانه در برابر دعوت پيامبر و امامان ـ عليهم السلام ـ به جنگ و مخالفت بر ميخیزند و باعث گمراهي ديگران ميگردند، مثل مرض خوره و سرطان است که اگر از بين نروند به ديگر اعضاء سرايت نموده و باعث نابودي آنها مي گردد. و بسیاری از جنگهای پیامبران به این جهت بوده است که مستکبران راه رساند پیام حقطلبانه آنها را به انسانهای نیازمند هدایت آنها میگرفتند، و لذا پیامبران برای نجات مستضعفان اقدام جهاد مینمودند.
اما اينکه چرا خداوند متعال به پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ سلاحهايی پيشرفته نداده و آنها را در جنگها پيروز نکرده است؟ دلیلش سنت الهي و قانوني است که براي هدايت بشر و رشد و کمال او، در عالم جاري ساخته است. و آن بر اين اصل و اساس و پايه استوار است که بشر راه صلاح و خوش بختي و سعادت را به اختيار خود و داوطلبانه اختيار نمايد. در حقیقت پاداشها و ثوابها و نيز مؤاخذه و عذابها بر کارها و اعمال اختياري مترتب مي گردد.
خداوند متعال در سوره مبارکه بقره ميفرمايد: «لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ[2]»؛ در دين اجباری نيست، راه هدايت از گمراهي روشن گرديده است». يعني سنت الهي بر اين است که راه راست و سعادت را از راه باطل و بدبختي توسط پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ براي مردم بيان کند و مردم را در انتخاب راه آزاد بگذارد. اگر خداوند مي خواست به زور و اجبار مردم را وادار به بندگي و طاعت از خود نمايد ميتوانست و حتي نياز به فرستادن پيامبران و امامان ـ عليهم السلام ـ و رهبران ديني نداشت. البته روشن است که بندگي و اطاعتي که با زور و اجبار باشد، ارزشي ندارد.
خداوند متعال انسان را آزاد آفريد و در اختيار راه و پيمودن آن نيز او را آزاد گذاشت تا بشر با همّت خودش و با توکل بر خدا و در سايه راهنماييهاي پيامبران و امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ و علماء راستين اسلام، براي دستيابي به سعادت ابدي و راه يافتن به بهشت جاويدان، با موانع و هواهاي نفساني و شياطين و دشمنان انسانيت مبارزه نمايد و کشته بشود و بکشد و بر اساس تعليمات قرآني اگر کشته شدند به يکي از دو نيکي ميرسد يا شهادت نصيب اش ميگردد و يا اگر دشمنان دين و انسانيت را بر اساس وظيفه شرعي خود نابود کند به پيروزي بر دشمن و نائل آمدن به مقام مجاهدت ميرسد. چنان چه خداوند متعال خطاب به پيغمبرش مي فرمايد: «بگو (اي پيغمبر) که شما (منافقان) جز يکي از دو نيکويي (بهشت يا پيروزي) چيزي مي توانيد بر ما انتظار بريد؟ ولي ما درباره شما منتظريم که از جانب خدا به عذاب سخت گرفتار شويد، يا به دست ما کشته و هلاک شويد ...»؛[3] يعني بر اساس بيان قرآن اصلاً شکست واقعي در مسلمانان و پيروان ائمه و امامان ـ عليهم السلام ـ معنا ندارد؛ زيرا اگر در جنگها کشته شوند به سعادت ابدي و بهشت جاويدان راه يافته اند که پيروزي بزرگ است و اگر در جنگ ظاهراً بر دشمنان غلبه نمايند نيز به پيروزي رسيده اند.
در واقع دشمنان آنها شکست خورده و ناکام اند، چون اگر مسلمانان را بکشند و در ظاهر پيروز شوند عذاب الهي به خاطر جنگ با مسلمانان و امامان ـ عليهم السلام ـ و کشتن آنها در انتظارشان خواهد بود و اگر کشته بشوند و شکست بخورند هم شکست است و هم گرفتار آمدن به عذاب الهي.
آنچه بیان شد را ميتوان اين گونه جمعبندی کرد: اگر خداوند، پیامبران و ائمه ـ عليهم السلام ـ را سلاح هاي پيشرفته ميداد یا آنها را هميشه در جنگها پيروز ميکرد، بايد اين کار را به صورت غير عادي و معجزه آسا انجام ميداد و اگر اين اعجاز انجام ميشد کافران و مشرکان مجبور به پذيرش اسلام ميشدند؛ چون مي ديدند چاره اي جز شکست و کشته شدن ندارند.
روشن است که پذيرش دین اسلام و يا انجام هر عمل شايسته و خوب اگر با اجبار و زور باشد، هيچ ارزشي ندارد و خداوند اراده کرده است انسان ها نه با اجبار، بلکه با اختيار و انتخاب خود مسير سعادت را بپيمايند. بنابراين، اراده خداوند بر اين تعلق گرفته که نظام عالم هستي با شکل عادي و طبيعي اداره شود مگر در موارد اندکي که چاره اي جز انجام معجزه نباشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
زنجيري، حسين، سنت هاي الهي در پاداش و کيفر.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 2 امرداد 01
- بازدید
- ۸۲
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.