آيا بعد از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و امامان معصوم علیهم السلام به افراد ديگري در جامعه حاضر از طرف خداوند وحی ميشود؟ منظور افرادي است که داراي تقواي بالا و خلوص نيت و... نسبت به درگاه باري تعالي مي باشند. آيا در زمان حال چنين افرادي وجود دارد که به آنها از طرف خداوند وحي شود؟
آيا بعد از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و امامان معصوم علیهم السلام به افراد ديگري در جامعه حاضر از طرف خداوند وحی ميشود؟
پرسش
پاسخ
وحي دو معنا دارد؛ يکي لغوي و دیگری اصطلاحي. وحی در لغت به معناي نوعي آموزش و القاي معنا به ديگري به صورت سريع و پنهاني است. اين معنا در قرآن نيز در چند مورد به کار رفته است:
1. قوانين تکويني: خداوند در قرآن ميفرماید: «و در هر آسماني کار آن را (وحي) فرمود».[1]
2. ادراکات غريزي: خداوند راجع به زنبور عسل ميفرمایدد: «پروردگار تو به زنبور عسل (وحي) (الهام غريزي) نمود که از کوهها و درختان خانههایی بر گزيند».[2]
3. الهام به قلب: «ما به مادر موسي (وحي) کرديم که او را شير ده و آنگاه به دريا بيفکن».[3] و يا مي فرمايد: «ما به حواريون (ياران نزديک مسيح) (وحي) کرديم که به من و فرستاده من ايمان بياورند».[4]
پس وحی به معنای لغوی اختصاص به پیامبران و امامان ندارد، بلکه همان طور که در قرآن آمده است به اشخاص ديگر و حتي به حيوانات هم وحي ميگردد. لذا اين موارد به خصوص معناي سوم که الهام الهي باشد، در مورد اولياي الهي و اولياي دين نيز صادق است و حتي اشخاص عادي نيز در بعضي موارد ممکن است مورد عنايت الهي قرار گرفته و الهاماتي از جانب حضرت حق به آنها برسد.
اما وحي اصطلاحي
در اصطلاح علم کلام و عقاید اسلامی «وحي» را سخني از جانب خداي سبحان دانسته اند که داراي سه ويژگي باشد:
1. آموزش از خداوند سبحان باشد حال با واسطه (مثل جبرئيل) يا بدون واسطه و مستقيماً با نبي صحبت کند.
2. آگاه بودن نبي از منبع وحي: گيرنده وحي کاملاً آگاه است، آن چه به او وحي مي شود، از بيرون وجود او به او مي رسد.
3. محتواي وحي انبياء شريعت است. يعني سخن الهي در بردارنده شريعت است و حکمي از احکام دين را بيان ميکند. بنابراين حتي اگر فرشتهای بر شخصي نازل شود مثل حضرت زهرا ـ سلام الله عليها ـ و نکاتي بر او انشاء کند، وحي اصطلاحی گفته نمي شود، زيرا قطعاً شريعت جديد نبوده است.[5]
بنابراین معنای وحي اصطلاحي روشن شد که «وحي» اولاً آموزش خداست و ثانیا با آگاهي کامل گيرنده وحي انجام مي شود و ثالثا در بردارنده شريعت است و این وحی اختصاص به پیامبران دارد و حتی به امامان معصوم علیهم السلام هم این وحی نمیشود، اگرچه الهام، و القاء معارف به واسطه فرشته برای امامان معصوم علیهم السلام وجود دارد که از آن در اصطلاح روایات و علم کلام به تحدیث تعبیر میکنند و ممکن است برای برخی از اولیای الهی دیگر هم واقع شود، ولی ما راه برای علم به آن نداریم، مگر اینکه از طریق انسان معصوم به ما خبر داده شود، چنانکه در مورد مادر حضرت عیسی علیه السلام قرآن خبر داده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ علوم قرآني، آيت الله معرفت.
2ـ البيان في علوم القرآن، آيت الله خويي.
3ـ عقايد استدلالي، علي رباني گلپايگاني، ج2.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 2 امرداد 01
- بازدید
- ۹۳
آيا بعد از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و امامان معصوم علیهم السلام به افراد ديگري در جامعه حاضر از طرف خداوند وحی ميشود؟
- نشان کردن
پرسش
آيا بعد از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و امامان معصوم علیهم السلام به افراد ديگري در جامعه حاضر از طرف خداوند وحی ميشود؟ منظور افرادي است که داراي تقواي بالا و خلوص نيت و... نسبت به درگاه باري تعالي مي باشند. آيا در زمان حال چنين افرادي وجود دارد که به آنها از طرف خداوند وحي شود؟
پاسخ
وحي دو معنا دارد؛ يکي لغوي و دیگری اصطلاحي. وحی در لغت به معناي نوعي آموزش و القاي معنا به ديگري به صورت سريع و پنهاني است. اين معنا در قرآن نيز در چند مورد به کار رفته است:
1. قوانين تکويني: خداوند در قرآن ميفرماید: «و در هر آسماني کار آن را (وحي) فرمود».[1]
2. ادراکات غريزي: خداوند راجع به زنبور عسل ميفرمایدد: «پروردگار تو به زنبور عسل (وحي) (الهام غريزي) نمود که از کوهها و درختان خانههایی بر گزيند».[2]
3. الهام به قلب: «ما به مادر موسي (وحي) کرديم که او را شير ده و آنگاه به دريا بيفکن».[3] و يا مي فرمايد: «ما به حواريون (ياران نزديک مسيح) (وحي) کرديم که به من و فرستاده من ايمان بياورند».[4]
پس وحی به معنای لغوی اختصاص به پیامبران و امامان ندارد، بلکه همان طور که در قرآن آمده است به اشخاص ديگر و حتي به حيوانات هم وحي ميگردد. لذا اين موارد به خصوص معناي سوم که الهام الهي باشد، در مورد اولياي الهي و اولياي دين نيز صادق است و حتي اشخاص عادي نيز در بعضي موارد ممکن است مورد عنايت الهي قرار گرفته و الهاماتي از جانب حضرت حق به آنها برسد.
اما وحي اصطلاحي
در اصطلاح علم کلام و عقاید اسلامی «وحي» را سخني از جانب خداي سبحان دانسته اند که داراي سه ويژگي باشد:
1. آموزش از خداوند سبحان باشد حال با واسطه (مثل جبرئيل) يا بدون واسطه و مستقيماً با نبي صحبت کند.
2. آگاه بودن نبي از منبع وحي: گيرنده وحي کاملاً آگاه است، آن چه به او وحي مي شود، از بيرون وجود او به او مي رسد.
3. محتواي وحي انبياء شريعت است. يعني سخن الهي در بردارنده شريعت است و حکمي از احکام دين را بيان ميکند. بنابراين حتي اگر فرشتهای بر شخصي نازل شود مثل حضرت زهرا ـ سلام الله عليها ـ و نکاتي بر او انشاء کند، وحي اصطلاحی گفته نمي شود، زيرا قطعاً شريعت جديد نبوده است.[5]
بنابراین معنای وحي اصطلاحي روشن شد که «وحي» اولاً آموزش خداست و ثانیا با آگاهي کامل گيرنده وحي انجام مي شود و ثالثا در بردارنده شريعت است و این وحی اختصاص به پیامبران دارد و حتی به امامان معصوم علیهم السلام هم این وحی نمیشود، اگرچه الهام، و القاء معارف به واسطه فرشته برای امامان معصوم علیهم السلام وجود دارد که از آن در اصطلاح روایات و علم کلام به تحدیث تعبیر میکنند و ممکن است برای برخی از اولیای الهی دیگر هم واقع شود، ولی ما راه برای علم به آن نداریم، مگر اینکه از طریق انسان معصوم به ما خبر داده شود، چنانکه در مورد مادر حضرت عیسی علیه السلام قرآن خبر داده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ علوم قرآني، آيت الله معرفت.
2ـ البيان في علوم القرآن، آيت الله خويي.
3ـ عقايد استدلالي، علي رباني گلپايگاني، ج2.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 2 امرداد 01
- بازدید
- ۹۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.