عشق به امام حسین ـ علیه السلام ـ یعنی چه؟ چطور میتوان آن را تقویت کرد؟
عشق به امام حسین ـ علیه السلام ـ یعنی چه؟
پرسش
پاسخ
بی تردید عشق به امام حسین ـ علیه السلام ـ به معنای محبّت و دوستی روحانی و قلبی به آن حضرت بسیار مورد تأکید و سفارش پیامبر و اهل بیت علیهم السلام است. یکی از بارزترین مصادیق کسانی کهپیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ از طرف خداوند مأموریت یافت تا دوستی و محبّت آنها (اهل بیت) را به عنوان اجر و مزد رسالت خود به امّت اسلام توصیه و سفارش کند، امام حسین علیه السلام است.آن جا که خداوند به رسولش دستور داد : «بگو: برای نبوّتم از شما مزدي تقاضا نمی کنم، مگر محبّت نزدیکانم (یعنی اهل بیتم)».[1]
بر اساس همین دستور رسول مکرّم اسلام صلی الله علیه و آله عشق روحانی را به دوستی قلبی تفسیر نموده، فرمود: بهترین مردم کسی است که به عبادت خدا عشق ورزیده آن را به گردن گیرد و با قلبش او را دوست بدارد و با جسدش با او معاشرت کند (یعنی در مقام عمل بدان عمل نماید)... .[2] و بر همین اساس رسول مکرّم اسلام آثاری مانند شهید مردن و آمرزیده مردن را بر دوستی و محبت اهل بیت مترتب نموده است. چنانکه فرمود: «هر که بر دوستی و محبّت آل محمّد ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ بمیرد شهید مرده است، هر که بر محبّت و دوستی آل محمّد بمیرد آمرزیده مرده است و هر که...» .[3] این روایت نمونه ای از روایات بسیار زیادی است که در این زمینه وجود دارد.
بنابر این عشق به اهل بیت مخصوصاً امام حسین ـ علیه السلام ـ دقیقاً به همان معنا و مفهومی است که پیامبر به دستور خدا به امّت سفارش و توصیه نموده و آثار و برکات را بر آن مترتب ساخته است، و غیر از آن معنا و مفهوم دیگری ندارد.
امّا در پاسخ بخش دوّم باید گفت: تقویت عشق به امام حسین ـ علیه السلام ـ ممکن است راه های زیادی داشته باشد که به عنوان نمونه به دو راه اشاره می شود: 1ـ قلب و دل انسان باید ظرف و کانون محبّت و عشق به ولی خدا شود و سپس این عشق تقویت شود، اول باید قلبمان را از عقاید باطل پاک نمود (زانکه در یک دل نمی گنجد دو دوست) و نیز نفس خود را از صفات رذیله زدود، زیرا دل پاک می خواهد تا ظرفیت عشق و محبّت ولی خدا و قابلیّت گسترش آن را داشته باشد، لذا بزرگان اخلاق در بحث سلوک اخلاقی گفته اند که سالک در مرحله اوّل باید تخلیه نفس کند و سپس خود را به محاسن اخلاقی متخلّق سازد.
2ـ تلاش کند تا حد امکان و توان شخصیت امام و ولی خدا و جایگاه او را در عالم وجود درک کند و مقامات و کمالات و فضائل او را بشناسد، زیرا انسان ذاتاً و فطرتاً کمال دوست است و گرایش ذاتی به کمال و انسان کامل دارد، وقتی کسی را به عنوان انسان کامل شناخت، عشق و محبّت او در قلبش قوّت می گیرد و تقویت می شود. فرمایش رسول خدا که در حدیث قدسی از کلام خدا فرمود: هر که مرا دوست بدارد مرا می شناسد و هر که مرا بشناسد به من عشق می ورزد.[4] برمبنای همین شناخت است که یاران و اهل بیت امام حسین علیه السلام در محبّت و دوستی، آن حضرت، به جایی رسیدند که همه چیز (یعنی هستی) خود را در راه آرمان وی در طبق اخلاص گذاشتند و تقدیم خداوند نمودند.
توضيح اينکه: محبت و عشق محدود به زبان و گفتار و قلب نمي شود و نبايد هم بشود، بلکه تقويت محبت و عشق اين است که در دل محبت و در زبان گفتار و در اعضا و جوارح عملي و کردار و در اخلاق و خوي، همانندي با محبوب شود و خود را به او نزديک و نزديکتر کند، محبت حقيقي و آثار محبت حقيقي اين گونه خواهد بود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ فرهنگ مصطلحات عرفاء، سید جعفر سجّادی.
2ـ چکیدة اندیشه ها، دکتر محمّد تیجانی.
[1] . فیض الإسلام، سید علی نقی، نهج البلاغه، ص 330، خطبه 108.
[2] . کلینی، محمّد بن یعقوب، کافی، تهران، دار الکتب الاسلامیه، 1365ش،ج2، ص83.
[3] . فخر رازی محمّد بن عمر، مفاتیح الغیب، 27/165، بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1420ق، ج27، ص165.
[4] . نوری طبرسی، میرزا حسین، نفس الرحمان فی فضائل سلمان، مؤسسه الآفاق، 1411ق، ص 331.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 7 امرداد 01
- بازدید
- ۱۰۳
عشق به امام حسین ـ علیه السلام ـ یعنی چه؟
- نشان کردن
پرسش
عشق به امام حسین ـ علیه السلام ـ یعنی چه؟ چطور میتوان آن را تقویت کرد؟
پاسخ
بی تردید عشق به امام حسین ـ علیه السلام ـ به معنای محبّت و دوستی روحانی و قلبی به آن حضرت بسیار مورد تأکید و سفارش پیامبر و اهل بیت علیهم السلام است. یکی از بارزترین مصادیق کسانی کهپیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ از طرف خداوند مأموریت یافت تا دوستی و محبّت آنها (اهل بیت) را به عنوان اجر و مزد رسالت خود به امّت اسلام توصیه و سفارش کند، امام حسین علیه السلام است.آن جا که خداوند به رسولش دستور داد : «بگو: برای نبوّتم از شما مزدي تقاضا نمی کنم، مگر محبّت نزدیکانم (یعنی اهل بیتم)».[1]
بر اساس همین دستور رسول مکرّم اسلام صلی الله علیه و آله عشق روحانی را به دوستی قلبی تفسیر نموده، فرمود: بهترین مردم کسی است که به عبادت خدا عشق ورزیده آن را به گردن گیرد و با قلبش او را دوست بدارد و با جسدش با او معاشرت کند (یعنی در مقام عمل بدان عمل نماید)... .[2] و بر همین اساس رسول مکرّم اسلام آثاری مانند شهید مردن و آمرزیده مردن را بر دوستی و محبت اهل بیت مترتب نموده است. چنانکه فرمود: «هر که بر دوستی و محبّت آل محمّد ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ بمیرد شهید مرده است، هر که بر محبّت و دوستی آل محمّد بمیرد آمرزیده مرده است و هر که...» .[3] این روایت نمونه ای از روایات بسیار زیادی است که در این زمینه وجود دارد.
بنابر این عشق به اهل بیت مخصوصاً امام حسین ـ علیه السلام ـ دقیقاً به همان معنا و مفهومی است که پیامبر به دستور خدا به امّت سفارش و توصیه نموده و آثار و برکات را بر آن مترتب ساخته است، و غیر از آن معنا و مفهوم دیگری ندارد.
امّا در پاسخ بخش دوّم باید گفت: تقویت عشق به امام حسین ـ علیه السلام ـ ممکن است راه های زیادی داشته باشد که به عنوان نمونه به دو راه اشاره می شود: 1ـ قلب و دل انسان باید ظرف و کانون محبّت و عشق به ولی خدا شود و سپس این عشق تقویت شود، اول باید قلبمان را از عقاید باطل پاک نمود (زانکه در یک دل نمی گنجد دو دوست) و نیز نفس خود را از صفات رذیله زدود، زیرا دل پاک می خواهد تا ظرفیت عشق و محبّت ولی خدا و قابلیّت گسترش آن را داشته باشد، لذا بزرگان اخلاق در بحث سلوک اخلاقی گفته اند که سالک در مرحله اوّل باید تخلیه نفس کند و سپس خود را به محاسن اخلاقی متخلّق سازد.
2ـ تلاش کند تا حد امکان و توان شخصیت امام و ولی خدا و جایگاه او را در عالم وجود درک کند و مقامات و کمالات و فضائل او را بشناسد، زیرا انسان ذاتاً و فطرتاً کمال دوست است و گرایش ذاتی به کمال و انسان کامل دارد، وقتی کسی را به عنوان انسان کامل شناخت، عشق و محبّت او در قلبش قوّت می گیرد و تقویت می شود. فرمایش رسول خدا که در حدیث قدسی از کلام خدا فرمود: هر که مرا دوست بدارد مرا می شناسد و هر که مرا بشناسد به من عشق می ورزد.[4] برمبنای همین شناخت است که یاران و اهل بیت امام حسین علیه السلام در محبّت و دوستی، آن حضرت، به جایی رسیدند که همه چیز (یعنی هستی) خود را در راه آرمان وی در طبق اخلاص گذاشتند و تقدیم خداوند نمودند.
توضيح اينکه: محبت و عشق محدود به زبان و گفتار و قلب نمي شود و نبايد هم بشود، بلکه تقويت محبت و عشق اين است که در دل محبت و در زبان گفتار و در اعضا و جوارح عملي و کردار و در اخلاق و خوي، همانندي با محبوب شود و خود را به او نزديک و نزديکتر کند، محبت حقيقي و آثار محبت حقيقي اين گونه خواهد بود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ فرهنگ مصطلحات عرفاء، سید جعفر سجّادی.
2ـ چکیدة اندیشه ها، دکتر محمّد تیجانی.
[1] . فیض الإسلام، سید علی نقی، نهج البلاغه، ص 330، خطبه 108.
[2] . کلینی، محمّد بن یعقوب، کافی، تهران، دار الکتب الاسلامیه، 1365ش،ج2، ص83.
[3] . فخر رازی محمّد بن عمر، مفاتیح الغیب، 27/165، بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1420ق، ج27، ص165.
[4] . نوری طبرسی، میرزا حسین، نفس الرحمان فی فضائل سلمان، مؤسسه الآفاق، 1411ق، ص 331.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 7 امرداد 01
- بازدید
- ۱۰۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.