براي اينکه محبّت اهل بيت علیهم السلام در انسان پایدار شود،بايد چه کارهايي را انجام داد؟
براي اينکه محبّت اهل بيت علیهم السلام در انسان پایدار شود،بايد چه کارهايي را انجام داد؟
پرسش
پاسخ
در روايات و احاديثي که از اهل بيت عصمت عليهم السلام نقل شده است به ویژه در زيارت هاي معتبر که بر اساس اسناد معتبري از امامان عليهم السلام صادر گرديده و به شيعيان و دوستان اهلبيت سفارش شده که با خواندن آن به ائمة اطهار توسل پيدا کنند، دو محور کلي براي تقرّب به اهل بيت به چشم مي خورد. دقّت در اين دو محور نشان مي دهد که محبّين و دوستان اهلبيت علیهم السلام و نیز کساني که در واقع مي خواهند از دوستان آن بزرگواران باشند، بايد بر اين دو محور اساسي حرکت نمايند: الف: (موالات، و يا به بيان ديگر (تولّي)، يعني دوست داشتن اهل بيت ـ عليهم السلام ـ و عشق ورزيدن به آنها و دوستان شان. آنچه لازم است در باره اين دو کلمه و معناي عميق و وسيع آن دو، مورد توجه قرار مي گيرد اين است که معناي موالات و دوست داشتن اهلبيت صرفاً و تنها دوست داشتن و اظهار ارادت کردن به اهل بيت بدون اينکه در زندگي انسان نمودي داشته باشد نيست. بلکه دوست داشتن اهل بيت وقتي کامل مي گردد که نه تنها از نظر اعتقاد، انسان معتقد به همة آنچه که امامان ـ عليهم السلام ـ به آن معتقدند و در پيشگاه آن بزرگواران محبوبيت دارند معتقد باشند، بلکه عملاً به اندازه توان به آن پاي بند باشد. چنانچه در زيارت هاي شريفة عاشورا که از امام باقر ـ عليه السلام ـ نقل شده و نيز زيارت جامعه کبيره که از امام هادي ـ عليه السلام ـ نقل شده هم به جنبه اعتقادي و قولي و هم به جنبة عملي مودت و موالات اهل بیت علیهم السلام به تفصيل اشاره گرديده است: در زيارت جامعه آمده است: «من به جلالت شأن شما.... معتقدم و شما را و دوستان شما را دوستدارم و هر که تسليم امر شما باشد به او تسليم ام، ... و هر چه را شما حق ميدانيد حق مي دانم... من فرمانبردار شمايم و عارف به حق شما و اقرار به فضيلت و برتري شما دارم و معتقد به مقام (شامخ) علم شما و متلبس به عهد ولايت شما و معترف به حقّانيت شما هستم... به شما ايمان دارم... و تسليم فرمان شمايم، و قلبم تسليم شما و رأي و (نظرم) تابع رأي شما و ياري و نصرت من به تمام قواي اختياري مهياي ياري و نصرت شما است... و به آن دليل که اولی شما را (امير المؤمنين) را دوست دارم به همان دليل آخر شما را (امام زمان) را دوست دارم».[1] و نيز در زيارت عاشورا آمده است: «يا ابا عبد الله، من (تا قيامت) ميلم و صلحم با هر که با شما در صلح است،... يا ابا عبد الله من به درگاه خدا و پيشگاه رسول خدا و به نزد امير المؤمنين و حضرت فاطمة زهرا و (امام) حسن و به سوي تو، بواسطة محبّت و دوستي تو تقرّب و نزديکي مي جويم... و نزديکي مي جويم بسوي خدا و به سوي شما اهل بيت به سبب دوستي شما و دوستي دوستان (و شيعيان) شما».[2] پس يک محور اساسي که انسان را مي تواند به اهل بيت نزديک نمايد بلکه ملحق نمايد دوست داشتن اهل بيت قلباً و از نظر اعتقادي است و سپس انجام دادن کارهايي که اهل بيت آن کارها را دوست دارند و خود به آن عمل مي کرده اند. و به هر دو بخش آن در جملاتي که به عنوان نمونه از زيارت جامعه و عاشورا نقل گردید،به خوبي اشاره شده است.
ب: محور دوم که لازمة محور اولي مي باشد (تبرّي) و يا به عبارت ديگر (برائت) است، به اين معنا که شخصي که ادعاي محبت و موالات اهل بيت را دارد بايد از دشمنان اهل بيت و نيز از ارتکاب کارهايي که اهل بيت آن کارها را دوست ندارند و از آنها بيزارند بيزاري جسته و دوري و اجتناب نمايد. يعني هم قلباً و اعتقاداً از دشمنان اهل بيت و کارهايي که اهل بيت آن را دوست ندارند بيزار باشد و هم عملاً دور کارهايي که موجب ناراحتي اهلبيت مي گردند، نگردد. چنانچه به اين دو چيز در زيارات جامعه و عاشورا که شعار و ورد زبان شيعيان و دوستان اهل بيت است اشاره شده: زائر در زيارت جامعه کبيره مي خواند: «پدر و مادرم فداي شما (اهلبيت) باد! من خدا را گواه مي گیرم که... به دشمنان شما و به هر چه که شما کافر به آن و منکر هستيد من هم کافر و منکر آن هستم... و دشمنان شما را دشمن داشته و با آنها عداوت نموده و با هر کس که با شما بجنگد جنگ خواهم کرد... و به سوي خداي متعال از دشمنان شما برائت مي جويم و از بت جبت و طاغوت و شياطين و حزب آنها که به شما ظلم کرده و حق شما را انکار کردند و از کساني که سرکشي از عهد ولايت شما کردند و حق شما را (خلافت) غصب کردند و در مقام شما شک داشته و از راه شما منحرف گرديدند، بيزارم. و از هر وسيله و پيشوائي غير شما و از پيشواياني که خلق را به آتش جهنم مي خوانند بيزاري مي جويم»[3] و نيز در زيارت آل يس، که از امام زمان ـ عليه السلام ـ نقل شده مي خواند: «اي مولاي من... از دشمنان شما بيزارم و حق آن است که شما پسنديد و باطل آن است که شما از آن خشمگين باشيد»[4]
بنابر اين (تولّي) و (تبري) به طوري که بيان شد دو خصوصيت و ويژگي است که دوستان اهل بيت و کساني که مي خواهند در زمرة محبّين ائمة اطهار و خاندان عصمت باشند از داشتن اين دو ويژگي ناگزيرند. و انسان با داشتن و دارا بودن آن دو بر اساس فرمايش امام صادق ـ عليه السلام ـ که فرمود: «اگر سنگي هم ما را دوست بدارد با ما محشور خواهد شد...»[5] انشاء الله از محبين اهل بيت خواهد بود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
(ولايت ها و ولاءها)، شهيد مطهري؛
و کتاب (کيمياي محبّت)، محمدي ري شهري.
|
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 7 امرداد 01
- بازدید
- ۵۲
براي اينکه محبّت اهل بيت علیهم السلام در انسان پایدار شود،بايد چه کارهايي را انجام داد؟
- نشان کردن
پرسش
براي اينکه محبّت اهل بيت علیهم السلام در انسان پایدار شود،بايد چه کارهايي را انجام داد؟
پاسخ
در روايات و احاديثي که از اهل بيت عصمت عليهم السلام نقل شده است به ویژه در زيارت هاي معتبر که بر اساس اسناد معتبري از امامان عليهم السلام صادر گرديده و به شيعيان و دوستان اهلبيت سفارش شده که با خواندن آن به ائمة اطهار توسل پيدا کنند، دو محور کلي براي تقرّب به اهل بيت به چشم مي خورد. دقّت در اين دو محور نشان مي دهد که محبّين و دوستان اهلبيت علیهم السلام و نیز کساني که در واقع مي خواهند از دوستان آن بزرگواران باشند، بايد بر اين دو محور اساسي حرکت نمايند: الف: (موالات، و يا به بيان ديگر (تولّي)، يعني دوست داشتن اهل بيت ـ عليهم السلام ـ و عشق ورزيدن به آنها و دوستان شان. آنچه لازم است در باره اين دو کلمه و معناي عميق و وسيع آن دو، مورد توجه قرار مي گيرد اين است که معناي موالات و دوست داشتن اهلبيت صرفاً و تنها دوست داشتن و اظهار ارادت کردن به اهل بيت بدون اينکه در زندگي انسان نمودي داشته باشد نيست. بلکه دوست داشتن اهل بيت وقتي کامل مي گردد که نه تنها از نظر اعتقاد، انسان معتقد به همة آنچه که امامان ـ عليهم السلام ـ به آن معتقدند و در پيشگاه آن بزرگواران محبوبيت دارند معتقد باشند، بلکه عملاً به اندازه توان به آن پاي بند باشد. چنانچه در زيارت هاي شريفة عاشورا که از امام باقر ـ عليه السلام ـ نقل شده و نيز زيارت جامعه کبيره که از امام هادي ـ عليه السلام ـ نقل شده هم به جنبه اعتقادي و قولي و هم به جنبة عملي مودت و موالات اهل بیت علیهم السلام به تفصيل اشاره گرديده است: در زيارت جامعه آمده است: «من به جلالت شأن شما.... معتقدم و شما را و دوستان شما را دوستدارم و هر که تسليم امر شما باشد به او تسليم ام، ... و هر چه را شما حق ميدانيد حق مي دانم... من فرمانبردار شمايم و عارف به حق شما و اقرار به فضيلت و برتري شما دارم و معتقد به مقام (شامخ) علم شما و متلبس به عهد ولايت شما و معترف به حقّانيت شما هستم... به شما ايمان دارم... و تسليم فرمان شمايم، و قلبم تسليم شما و رأي و (نظرم) تابع رأي شما و ياري و نصرت من به تمام قواي اختياري مهياي ياري و نصرت شما است... و به آن دليل که اولی شما را (امير المؤمنين) را دوست دارم به همان دليل آخر شما را (امام زمان) را دوست دارم».[1] و نيز در زيارت عاشورا آمده است: «يا ابا عبد الله، من (تا قيامت) ميلم و صلحم با هر که با شما در صلح است،... يا ابا عبد الله من به درگاه خدا و پيشگاه رسول خدا و به نزد امير المؤمنين و حضرت فاطمة زهرا و (امام) حسن و به سوي تو، بواسطة محبّت و دوستي تو تقرّب و نزديکي مي جويم... و نزديکي مي جويم بسوي خدا و به سوي شما اهل بيت به سبب دوستي شما و دوستي دوستان (و شيعيان) شما».[2] پس يک محور اساسي که انسان را مي تواند به اهل بيت نزديک نمايد بلکه ملحق نمايد دوست داشتن اهل بيت قلباً و از نظر اعتقادي است و سپس انجام دادن کارهايي که اهل بيت آن کارها را دوست دارند و خود به آن عمل مي کرده اند. و به هر دو بخش آن در جملاتي که به عنوان نمونه از زيارت جامعه و عاشورا نقل گردید،به خوبي اشاره شده است.
ب: محور دوم که لازمة محور اولي مي باشد (تبرّي) و يا به عبارت ديگر (برائت) است، به اين معنا که شخصي که ادعاي محبت و موالات اهل بيت را دارد بايد از دشمنان اهل بيت و نيز از ارتکاب کارهايي که اهل بيت آن کارها را دوست ندارند و از آنها بيزارند بيزاري جسته و دوري و اجتناب نمايد. يعني هم قلباً و اعتقاداً از دشمنان اهل بيت و کارهايي که اهل بيت آن را دوست ندارند بيزار باشد و هم عملاً دور کارهايي که موجب ناراحتي اهلبيت مي گردند، نگردد. چنانچه به اين دو چيز در زيارات جامعه و عاشورا که شعار و ورد زبان شيعيان و دوستان اهل بيت است اشاره شده: زائر در زيارت جامعه کبيره مي خواند: «پدر و مادرم فداي شما (اهلبيت) باد! من خدا را گواه مي گیرم که... به دشمنان شما و به هر چه که شما کافر به آن و منکر هستيد من هم کافر و منکر آن هستم... و دشمنان شما را دشمن داشته و با آنها عداوت نموده و با هر کس که با شما بجنگد جنگ خواهم کرد... و به سوي خداي متعال از دشمنان شما برائت مي جويم و از بت جبت و طاغوت و شياطين و حزب آنها که به شما ظلم کرده و حق شما را انکار کردند و از کساني که سرکشي از عهد ولايت شما کردند و حق شما را (خلافت) غصب کردند و در مقام شما شک داشته و از راه شما منحرف گرديدند، بيزارم. و از هر وسيله و پيشوائي غير شما و از پيشواياني که خلق را به آتش جهنم مي خوانند بيزاري مي جويم»[3] و نيز در زيارت آل يس، که از امام زمان ـ عليه السلام ـ نقل شده مي خواند: «اي مولاي من... از دشمنان شما بيزارم و حق آن است که شما پسنديد و باطل آن است که شما از آن خشمگين باشيد»[4]
بنابر اين (تولّي) و (تبري) به طوري که بيان شد دو خصوصيت و ويژگي است که دوستان اهل بيت و کساني که مي خواهند در زمرة محبّين ائمة اطهار و خاندان عصمت باشند از داشتن اين دو ويژگي ناگزيرند. و انسان با داشتن و دارا بودن آن دو بر اساس فرمايش امام صادق ـ عليه السلام ـ که فرمود: «اگر سنگي هم ما را دوست بدارد با ما محشور خواهد شد...»[5] انشاء الله از محبين اهل بيت خواهد بود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
(ولايت ها و ولاءها)، شهيد مطهري؛
و کتاب (کيمياي محبّت)، محمدي ري شهري.
|
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 7 امرداد 01
- بازدید
- ۵۲
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.