اوراد و اعمال وارد شده براي طلب اولاد چيست؟ آيا مبناي علمي و منطقي دارد؟
اوراد و اعمال وارد شده براي طلب اولاد چيست؟ آيا مبناي علمي و منطقي دارد؟
پرسش
پاسخ
در موضوع مورد نظر، دعاها و اعمال زيادي از طرف معصومين ـ عليهم السلام ـ وارد شده است که در اين جا به چند نمونه از آن ها که در روايات مختلف و کتب معتبر روايي مطرح شده است اشاره مي کنيم:
1. امام باقر ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: «هر کس مي خواهد خداوند فرزندي به او عنايت فرمايد؛ بعد از نماز جمعه دو رکعت نماز با رکوع و سجود طولاني بخواند و بعد از نماز اين ذکر را بگويد «اللهم اني اسألک بما سألک به زکريا ـ عليه السلام ـ ؛ اذ ناداک رب لا تذرني فردا و انت خير الوارثين، اللهم فهب لي ذريه طيبه إنک سميع الدعا. اللهم باسمک استحللتها و في امانتک اخذتها فإن قضيت في رحمها ولداً فاجعله غلاما مبارکا زکيا و لا تجعل للشيطان فيه نصيبا و لا شريکا».[1]
2. يکي از ياران امام صادق ـ عليه السلام ـ مي گويد: به امام عرض کردم من هيچ فرزندي ندارم. امام فرمودند: در سجده اين دعا را بخوان «رب هب لي من لدنک ذريه طيبه انک سميع الدعا، رب لا تذرني فردا و انت خير الوارثين». سپس مي گويد من اين عمل را (مدتي) انجام دادم و خداوند دو فرزند به من ارزاني داشت.[2]
3. امام سجاد ـ عليه السلام ـ فرمودند: براي طلب فرزند اين دعا را هفتاد مرتبه بخوانيد: «رب لا تذرني فردا و انت خير الوارثين، و اجعل لي من لدنک وليا يرثني في حياتي و يستغفرلي بعد وفاتي و اجعله خلقا سويا و لا تجعل للشيطان فيه نصيبا اللهم اني استغفرک و اتوب اليک انک انت الغفور الرحيم».[3]
و هم چنين مي توان از راه هاي کلي تر مانند، نذر ها و يا انجام ديگر امور خير و پسنديده براي جلب نظر خداوند متعال استفاده نمود.
و اما تأثير اين دعاها يا به اصطلاح مبناي علمي و منطقي آنها:
اجمالاً مي دانيم که تحقق هر پديده اي معلول علت هاي گوناگون شناخته شده و ناشناخته است که دست به دست هم داده و آن پديده را ايجاد مي کنند، و تحقق نيافتن آن پديده در نتيجه نبود يک يا چند علت از اين علل مي باشد.
و از طرفي مي دانيم که تحقق يا عدم تحقق همه اين علت ها به اراده و قدرت خداوند متعال است که براساس حکمت و مصلحت ها، تحقق يا عدم تحقق يک پديده را اراده مي کند. (به نحوي که ممکن است اين مصلحت همان دعا و نزديک شدن بندگان به خداوند باشد).
بنابراين اگر دعا به عنوان يک وسيله براي جلب رضايت خداوند و تعلق اراده او به تحقق يک پديده، به کار گرفته شود، قطعاً موثر خواهد بود.
نکته ديگر اين که خداوند متعال به عنوان خالق عالم و کسي که حتي افتادن يک برگ از درخت به اراده اوست، بندگان را توصيه به دعا و درخواست نموده و خود وعده اجابت آن را داده است.[4] علامه طباطبايي در اين زمينه مي فرمايند: اصل دعا به اين معني است که با آن، نظر دعا شده را به سوي خود جلب کنيم، تا بعد از توجيه نظر او حاجتمان بر آورده شود. همه انسان ها عبد و مملوک خداوند هستند و اين بنده بودن بندگان براي او باعث شده است که او به طور علي الاطلاق قريب و نزديک به ايشان باشد، و نيز اين مالکيت باعث شده است که هر تصرفي و به هر نحو که بخواهد در بندگانش بکند؛ جايز باشد. بدون اين که دافعي يا مانعي جلوي تصرفاتش را بگيرد. و اين جواز تصرف، حکم مي کند به اين که خداي سبحان هر دعاي دعا کننده را اجابت کند هر چه مي خواهد باشد. و با اعطاء و تصرف خود حاجتش را برآورد چون مالکيت او عام و سلطنت و احاطه اش بر جميع تقادير و بدون هيچ قيد و اندازه است.[5]
و اين که همه چيز در عالم به دست خداوند متعال است احاديث فراواني داريم که دعا حتي قضاي الهي را نيز تغيير مي دهد. چون هم قضاء و قدر به دست اوست هم تغيير آن.
امام صادق ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: ان الدعا يرد القضاء و قد نزل من السماء و قد ابرم ابراما.[6]
«دعا قضا را که از آسمان نازل شده و قطعي شده است بر مي گرداند».
چند نکته:
1. بايد دقت داشت که دعا به عنوان ابزاري معنوي براي رسيدن به مقصود نسبت به آن چه از خداوند طلب مي کنيم، به نحو مقتضي است، به اين معني که خداوند بر اساس حکمت خود افعالش را بر اساس مصالح و از طريق عادي و مادي آن ها انجام مي دهد و البته تمام اين امور نيز تحت قدرت و اراده اوست.
بنابراين براي رسيدن به مقاصد خود در کنار استفاده از راه هاي عقلاني و عادي و فراهم نمودن مقدمات مادي، بر اساس دستورات ديني دعا نيز نموده و در همه حال بر خدا توکل مي کنيم، ولي از آن جا که نسبت به مصلحت هاي الهي علم کامل نداريم و هم چنين، اسباب و عوامل مادي را به طور کامل نمي شناسيم، حصول نتيجه را به خداوند حکيم قادر مي سپاريم تا آن چه به صلاح است خودش محقق نمايد.
2. در دستورات ديني ما علاوه بر تأکيد بر اصل دعا شرايطي نيز براي اجابت آن ذکر شده است، 1ـ يقين در دعا 2ـ اخلاص در دعا 3ـ اصرار در دعا 4ـ دعا در اوقات و زمان ها و مکان هاي شريف[7] 5ـ واسطه قرار دادن نيکان و صالحان و...[8] 6ـ صلوات فرستادن قبل و بعد از دعا. و هم چنين موانعي نيز براي اجابت دعا ذکر شده است، 1ـ غفلت 2ـ گناه (خصوصا گناهان اجتماعي)و... .
3. بايد اعتقاد قلبي داشت که همه عالم به دست خداوند است لذا محقق شدن بسياري از امور و رسيدن به حوائج حتي در حالي که ظاهرا ناشدني است، امري واقعي و قابل دسترسي است که نمونه هاي آن درعالم فراوان است مثل بچه دار شدن حضرت ذکريا در حال پيري و نازا بودن همسرش؛[9] پس هيچ گاه نبايد مأيوس و از دعا غافل شد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير نمونه، ج1، ص637 به بعد.
2ـ عدة الداعي، ابن فهد حلي.
[1]. شيخ طوسي، مصباح المتهجد، لبنان، موسسه فقه شيعه، چاپ اوّل، 1411ق، ص378.
[2]. اصول کافي، نشر حيدري، چاپ دوّم، 1367، ج6، ص8.
[3]. با اشراف ابطحي، محمد علي ، صحيفه سجاديه، موسسه الامام المهدي، ص600.
[4]. بقره / 186؛ غافر / 60.
[5]. ترجمه الميزان، ترجمه سيد محمد باقر موسوي همداني، قم، نشر اسلامي، چاپ پنجم، 1374ش، ج2، ص42.
[6]. اصول کافي، همان، ج2، ص469.
[7]. اصول کافي، باب الدعا.
[8]. (وابتغوا الي الوسيله) مائده / 35.
[9]. اين قضيه در آيه 8 سوره مريم مطرح شده است.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 14 امرداد 01
- بازدید
- ۵۸
اوراد و اعمال وارد شده براي طلب اولاد چيست؟ آيا مبناي علمي و منطقي دارد؟
- نشان کردن
پرسش
اوراد و اعمال وارد شده براي طلب اولاد چيست؟ آيا مبناي علمي و منطقي دارد؟
پاسخ
در موضوع مورد نظر، دعاها و اعمال زيادي از طرف معصومين ـ عليهم السلام ـ وارد شده است که در اين جا به چند نمونه از آن ها که در روايات مختلف و کتب معتبر روايي مطرح شده است اشاره مي کنيم:
1. امام باقر ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: «هر کس مي خواهد خداوند فرزندي به او عنايت فرمايد؛ بعد از نماز جمعه دو رکعت نماز با رکوع و سجود طولاني بخواند و بعد از نماز اين ذکر را بگويد «اللهم اني اسألک بما سألک به زکريا ـ عليه السلام ـ ؛ اذ ناداک رب لا تذرني فردا و انت خير الوارثين، اللهم فهب لي ذريه طيبه إنک سميع الدعا. اللهم باسمک استحللتها و في امانتک اخذتها فإن قضيت في رحمها ولداً فاجعله غلاما مبارکا زکيا و لا تجعل للشيطان فيه نصيبا و لا شريکا».[1]
2. يکي از ياران امام صادق ـ عليه السلام ـ مي گويد: به امام عرض کردم من هيچ فرزندي ندارم. امام فرمودند: در سجده اين دعا را بخوان «رب هب لي من لدنک ذريه طيبه انک سميع الدعا، رب لا تذرني فردا و انت خير الوارثين». سپس مي گويد من اين عمل را (مدتي) انجام دادم و خداوند دو فرزند به من ارزاني داشت.[2]
3. امام سجاد ـ عليه السلام ـ فرمودند: براي طلب فرزند اين دعا را هفتاد مرتبه بخوانيد: «رب لا تذرني فردا و انت خير الوارثين، و اجعل لي من لدنک وليا يرثني في حياتي و يستغفرلي بعد وفاتي و اجعله خلقا سويا و لا تجعل للشيطان فيه نصيبا اللهم اني استغفرک و اتوب اليک انک انت الغفور الرحيم».[3]
و هم چنين مي توان از راه هاي کلي تر مانند، نذر ها و يا انجام ديگر امور خير و پسنديده براي جلب نظر خداوند متعال استفاده نمود.
و اما تأثير اين دعاها يا به اصطلاح مبناي علمي و منطقي آنها:
اجمالاً مي دانيم که تحقق هر پديده اي معلول علت هاي گوناگون شناخته شده و ناشناخته است که دست به دست هم داده و آن پديده را ايجاد مي کنند، و تحقق نيافتن آن پديده در نتيجه نبود يک يا چند علت از اين علل مي باشد.
و از طرفي مي دانيم که تحقق يا عدم تحقق همه اين علت ها به اراده و قدرت خداوند متعال است که براساس حکمت و مصلحت ها، تحقق يا عدم تحقق يک پديده را اراده مي کند. (به نحوي که ممکن است اين مصلحت همان دعا و نزديک شدن بندگان به خداوند باشد).
بنابراين اگر دعا به عنوان يک وسيله براي جلب رضايت خداوند و تعلق اراده او به تحقق يک پديده، به کار گرفته شود، قطعاً موثر خواهد بود.
نکته ديگر اين که خداوند متعال به عنوان خالق عالم و کسي که حتي افتادن يک برگ از درخت به اراده اوست، بندگان را توصيه به دعا و درخواست نموده و خود وعده اجابت آن را داده است.[4] علامه طباطبايي در اين زمينه مي فرمايند: اصل دعا به اين معني است که با آن، نظر دعا شده را به سوي خود جلب کنيم، تا بعد از توجيه نظر او حاجتمان بر آورده شود. همه انسان ها عبد و مملوک خداوند هستند و اين بنده بودن بندگان براي او باعث شده است که او به طور علي الاطلاق قريب و نزديک به ايشان باشد، و نيز اين مالکيت باعث شده است که هر تصرفي و به هر نحو که بخواهد در بندگانش بکند؛ جايز باشد. بدون اين که دافعي يا مانعي جلوي تصرفاتش را بگيرد. و اين جواز تصرف، حکم مي کند به اين که خداي سبحان هر دعاي دعا کننده را اجابت کند هر چه مي خواهد باشد. و با اعطاء و تصرف خود حاجتش را برآورد چون مالکيت او عام و سلطنت و احاطه اش بر جميع تقادير و بدون هيچ قيد و اندازه است.[5]
و اين که همه چيز در عالم به دست خداوند متعال است احاديث فراواني داريم که دعا حتي قضاي الهي را نيز تغيير مي دهد. چون هم قضاء و قدر به دست اوست هم تغيير آن.
امام صادق ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: ان الدعا يرد القضاء و قد نزل من السماء و قد ابرم ابراما.[6]
«دعا قضا را که از آسمان نازل شده و قطعي شده است بر مي گرداند».
چند نکته:
1. بايد دقت داشت که دعا به عنوان ابزاري معنوي براي رسيدن به مقصود نسبت به آن چه از خداوند طلب مي کنيم، به نحو مقتضي است، به اين معني که خداوند بر اساس حکمت خود افعالش را بر اساس مصالح و از طريق عادي و مادي آن ها انجام مي دهد و البته تمام اين امور نيز تحت قدرت و اراده اوست.
بنابراين براي رسيدن به مقاصد خود در کنار استفاده از راه هاي عقلاني و عادي و فراهم نمودن مقدمات مادي، بر اساس دستورات ديني دعا نيز نموده و در همه حال بر خدا توکل مي کنيم، ولي از آن جا که نسبت به مصلحت هاي الهي علم کامل نداريم و هم چنين، اسباب و عوامل مادي را به طور کامل نمي شناسيم، حصول نتيجه را به خداوند حکيم قادر مي سپاريم تا آن چه به صلاح است خودش محقق نمايد.
2. در دستورات ديني ما علاوه بر تأکيد بر اصل دعا شرايطي نيز براي اجابت آن ذکر شده است، 1ـ يقين در دعا 2ـ اخلاص در دعا 3ـ اصرار در دعا 4ـ دعا در اوقات و زمان ها و مکان هاي شريف[7] 5ـ واسطه قرار دادن نيکان و صالحان و...[8] 6ـ صلوات فرستادن قبل و بعد از دعا. و هم چنين موانعي نيز براي اجابت دعا ذکر شده است، 1ـ غفلت 2ـ گناه (خصوصا گناهان اجتماعي)و... .
3. بايد اعتقاد قلبي داشت که همه عالم به دست خداوند است لذا محقق شدن بسياري از امور و رسيدن به حوائج حتي در حالي که ظاهرا ناشدني است، امري واقعي و قابل دسترسي است که نمونه هاي آن درعالم فراوان است مثل بچه دار شدن حضرت ذکريا در حال پيري و نازا بودن همسرش؛[9] پس هيچ گاه نبايد مأيوس و از دعا غافل شد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير نمونه، ج1، ص637 به بعد.
2ـ عدة الداعي، ابن فهد حلي.
[1]. شيخ طوسي، مصباح المتهجد، لبنان، موسسه فقه شيعه، چاپ اوّل، 1411ق، ص378.
[2]. اصول کافي، نشر حيدري، چاپ دوّم، 1367، ج6، ص8.
[3]. با اشراف ابطحي، محمد علي ، صحيفه سجاديه، موسسه الامام المهدي، ص600.
[4]. بقره / 186؛ غافر / 60.
[5]. ترجمه الميزان، ترجمه سيد محمد باقر موسوي همداني، قم، نشر اسلامي، چاپ پنجم، 1374ش، ج2، ص42.
[6]. اصول کافي، همان، ج2، ص469.
[7]. اصول کافي، باب الدعا.
[8]. (وابتغوا الي الوسيله) مائده / 35.
[9]. اين قضيه در آيه 8 سوره مريم مطرح شده است.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 14 امرداد 01
- بازدید
- ۵۸
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.