چرا خدا مخالفانش را بر اثر مريضي نمي کشد و حتما بايد به دست مسلمين باشد؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

چرا خدا مخالفانش را بر اثر مريضي نمي کشد و حتما بايد به دست مسلمين باشد؟

 
پاسخ کارشناسی

پاسخ

قبل از پاسخ به سئوال دو نکته را متذکر مي شويم:

1. با نگاهي کوتاه و گذرا به تاريخ و داستان هايي که قرآن کريم نقل کرده در مي يابيم عذاب الهي و غضب خداوند در امت هاي پيشين وجود داشته است، هرگاه گناه آنان به حدي مي رسيد که خداوند از بازگشت و توبه آنان نااميد مي گشت بر آنان عذاب مي فرستاد و آنها را نابود مي ساخت و از بين مي برد.

2. وجود خداوند سبحان با براهين متعدد و متقن اثبات مي شود که هر گونه شک و شبهه و ترديد را از دل مي زدايد، پس اينکه خداوند سبحان در برابر توهين ها و ناشکري هاي کفار آنها را عذاب نکند (البته در دنيا) نمي تواند دليلي بر نفي خداوند سبحان باشد. از جمله اين براهين اين است که تمام عالم معلول هستند و ممکن الوجود، اگر اين معلول ها به علت واجب الوجودي ختم نشوند، پس معلولي و يا معلولاتي تحقق يافته اند بدون علت که خلاف عقل است.[1] لذا خداوند سبحان علت تامه تمام معلولات است.

براي علم و قدرت خداوند نيز ادله اي متقن وجود دارد که جايي براي شبهه در اين موضوع نمي گذارد.

حال اگر مولايي از روي شفقت و مهرباني، غلام خود را که تجرّي و هتک حرمت کرده تنبيه نکند و او را آزاد بگذارد، آيا اين عمل مولا دليل بر نبود و يا عدم قدرت مولا مي شود، يا مي تواند حاکي از ضعف بسيار غلام باشد که مولا از روي ترحم او را عذاب نمي کند.

اما اينکه خداوند سبحان به کافران مهلت مي دهد و در برابر گناهان و توهين هاي آنان در عذاب آنها تعجيل نمي کند با توجه به آيات قرآن مي تواند دلايل زيادي داشته باشد که ما به چند مورد آنها اشاره مي کنيم:

1. رحمت الهي و اميد به بازگشت بندگان: اگر خداوند در مجازات منکرين و صدق وعده هاي الهي عجله نمي کند به خاطر فضل و رحمتش است تا براي اصلاح خويش و جبران گذشته به قدر کافي مهلت داشته باشند لذا مي فرمايد: «پروردگار تو نسبت به همه مردم (اعم از کافر و مؤمن) فضل و رحمت دارد ولي اکثر آنها شکرگزار نيستند».[2] و اگر تصور مي کنيد تأخير مجازات آنها به خاطر آن است که خداوند از نيات سوء و انديشه هاي زشتي که در سر مي پرورانند بي خبر است، اشتباه بزرگي است چرا که «پروردگار تو آنچه در سينه هايشان پنهان مي دارند و آنچه را آشکار مي کنند به خوبي مي داند»[3]. آنان براي آنکه زير بار ايمان به رستاخيز و مسئوليت هاي ناشي از آن شانه خالي کنند مي گفتند: اگر به راستي عذابي هست چرا اين عذاب دامان آنها را نمي گيرد. که خداوند سبحان پاسخ مي دهد. «در فرا رسيدن عذاب عجله نکنيد اين لطف خداست که به شما مهلت مي دهد و به سرعت مجازاتتان نمي کند ولي عذاب الهي خواهد آمد اگر چه دير بيايد». (در نتيجه) بايد دانست فرار از حوزه قدرت خدا ممکن نيست.[4]

2. غضب و انتقام گيري خداوند سبحان: قرآن کريم مي فرمايد: «کساني که کفر ورزيدن گمان نکنند مهلتي که به آنان مي دهيم براي آنان سود دارد بلکه مهلتي که به آنان مي دهيم تنها براي اين است که بر طغيان و سرکشي (گناه) خود بيفزايند و براي آنان عذابي دردناک آماده شده است».[5]

اين آيه به روشني بيان مي کند کافران از مهلتي که خداوند به آنها مي دهد نبايد خوشحال و سرمست گشته و آن را فرصتي براي خوشگذراني و گناه و... بدانند، بلکه اين خود نوعي غضب و خشم خداوند سبحان است، زيرا خداوند سبحان مي خواهد آنان هر چه بيشتر مرتکب گناه شده و غرق در فساد و تباهي گردند و به همين خاطر هر چه بيشتر مورد غضب و عذاب الهي قرار گيرند و خداوند از آنان انتقام سخت تر بگيرد زيرا قرآن مي فرمايد: «همانا خداوند شکست ناپذير (قوي و توانا) و انتقام گيرنده است».[6]

3. اگر به واسطه هر گناه کوچک و بزرگي از سوي انسان ها عذاب الهي نازل شود، در کمترين مدت انسان ها از بين مي روند و زمينه امتحان و بروز اختيار بشر از بين مي رود.

4. امتحان و آزمايش مؤمنين: قرآن وجود کافران را وسيله اي براي سنجش ايمان مؤمنين خوانده است و در بسياري از آيات خود به مؤمنين دستور جهاد با کفار و دفاع از حريم اسلام و ياري دين خدا داده شده که از بزرگترين آزمايشات الهي است، گذشتن از جان و مال و فرزندان و جان را فداي دين خدا کردن، عملي است که به راحتي حاصل نمي شود و گوياي قلبي سرشار از ايمان به خداوند و وعده هاي او خواهد بود. به طور مثال قرآن خطاب به مؤمنين مي فرمايد: «براي چه با قومي که عهد و پيمان خود را شکسته قتال و جنگ نمي کنيد».[7]

مانند قوم حضرت موسي ـ عليه السلام ـ که خداوند به آنها دستور داد تا با قوم ستمگر در سرزمين مقدس بجنگند ولي آنها از اين دستور سر باز زدند و از آزمايش الهي سر بلند در نيامدند،[8] و يا جنگ هايي که در صدر اسلام براي مسلمين به وقوع پيوست وسيله اي مناسب براي آشکار شدن نيات و حالات دروني مسلمين و آشکار شدن بسياري از پليدي ها و نفاق هاي بعضي از مسلمانان بود.[9] در نتيجه وجود کفار و ستمگران مي تواند وسيله اي مناسب براي سنجيدن مؤمنين و آشکار شدن نيات دروني آنان باشد.

اما در جواب سئوال دوم شما بايد گفت: براي خداوند سبحان هيچ کاري سخت و دشوار نيست بلکه هر سببي که به وجود آيد از اوست و فعل او محسوب مي شود، و سنت الهي بر اين است که کارها را از اسباب خود آنها پيش ببرد، عذاب الهي نيز ابتدا با اسباب عادي صورت مي گيرد و اگر کارساز نبود خداوند به صورت مستقيم وارد عمل مي شود، يعني سکوت خداوند را فرياد مؤمنين مي شکند چرا که قرآن مي فرمايد: « خداوند کافران را با دست مومنان عذاب مي کند و آنها را به قتل مي رساند» . در اين آيه از مؤمنان به عنوان عوامل اجرائي براي امتثال فرمان الهي ياد شده است و در واقع غضب الهي از آستين مؤمنين ظاهر مي شود.[10] در نتيجه خداوند کافران را به دست مؤمنان مي کشد تا

 1. از اسباب عادي استفاده کند.

 2. وسيله اي براي سنجش مؤمنين باشد.

 


[1]. طباطبائي، سيد محمد حسين، بداية الحکمه، موسسه نشر اسلامي، 1423ق، قم، ص115.

[2]. نمل / 73.

[3] . نمل / 74.

[4]. مکارم شيرازي، ناصر، تفسير نمونه، دارالکتب الاسلاميه، چاپ 36، ج15، ص533.

[5]. آل عمران / 78.

[6]. آل عمران / 4.

[7]. توبه / 13.

[8]. مائده / 27 ـ 20.

[9]. سوره مبارکه توبه در اين زمينه است.

[10]. طباطبائي، سيد محمد حسين، تفسير الميزان، انتشارات دارالکتب الاسلاميه، چاپ پنجم، ج9، ص164.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
31 تیر 01
بازدید
۷۵
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.