اگر خدا ستار العيوب است پس چرا نامه اعمال ما هر هفته به خدمت امام زمان مي رسد اين تناقض نيست؟
اگر خدا ستار العيوب است پس چرا نامه اعمال ما هر هفته به خدمت امام زمان مي رسد اين تناقض نيست؟
پرسش
پاسخ
گر چه در ظاهر ممکن است اين گونه به نظر برسد که ستاريت خداوند و عرضه اعمال به امام زمان (ع)، خلاف ستاريت خداوند است. اما واقع مطلب آن است که در اينجا عرضه اعمال با ستاريت منافات ندارد چون امام مظهر و محل ظهور علم خداوند است اگر خداوند ستار بالذات است، امام معصوم ـ عليهم السلام ـ و حجت الهي نيز ستار العيوب است، نه بالذات، بلکه به تبع مظهريت اسماء و صفات خداوند. انساني که از نظر قابليت و استعداد، از قابليتي بر خوردار گردد که علم خداوند بر او ظهور پيدا کند، يعني او هر چه را بخواهد با اراده و اذن الهي از آن آگاه مي گردد، معلوم است که مظهر ستاريت خداوند نيز خواهد بود. وقتي مظهر علم شد که يکي از صفات خداوند است، مظهر ستاريت نيز مي باشد که صفت ديگر از صفات خداوند است. تفصيل اين پاسخ را مي توان اين گونه بيان کرد:
1. ائمه ـ عليهم السلام ـ و مظهريت اسماء خداوند: خداوند سبحان در قرآن مي فرمايند: «وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَي فَادْعُوهُ بِهَا[1]». براي خداوند نام هاي نيکويي است، به آن اسماء خدا را بخوانيد. در تفسير نور الثقلين ذيل همين آيه روايتي آورده است که امام صادق ـ عليه السلام ـ فرموده است: «نحن والله الاسماء الحسني»[2] سوگند به خدا «اسماء حسني» خداوند، ما اهل بيت ـ عليهم السلام ـ هستيم.
هم چنين علامه طباطبائي نيز ذيل همين آيه فرموده است: انبياء و اوصيا اسمائي هستند که بر خداوند دلالت مي کنند... و آن ها مظاهر اسماء و صفات الهي مي باشند.[3]
نکته ديگري که در قرآن کريم قابل عنايت است، کلمه «وجه الله» است، لفظ «وجه الله» در قرآن کريم در موارد متعدد آمده است.[4] باز علامه طباطبائي (ره) مي فرمايند: مراد از «وجه الله» اسماي حسني و صفات متعال خداوند است؛[5] زيرا «وجه خداوند» چيزي است که حق تعالي از آن طريق، مخلوقات خود را مورد توجه قرار مي دهد و مخلوقات او نيز به وسيله وجه الله متوجه خالق و آفريدگار خويش مي شوند؛ و آن عبارت از صفات کريمه خداوند، نظير علم، قدرت، سمع، بصر و... است.[6] امام باقر ـ عليه السلام ـ نيز فرموده است: «نحن وجه الله».[7]ما اهل بيت ـ عليهم السلام ـ وجه خداوند هستيم. در يک بيان ديگر فرموده است: «ما همان وجه الله هستيم که در زمين در ميان شما به سر مي بريم و رفت و آمد مي کنيم».[8]
از مطالبي که اشاره شد، اين نکته به دست مي آيد که ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ مظهر و جاي ظهور علم، قدرت، سمع و بصر خداوند در عالم هستند يعني امام ـ عليه السلام ـ اگر بخواهيد چيزي را بداند با عنايت علم الهي همه چيز را مي داند و اگر بخواهد چيزي را ببيند با عنايت الهي همه چيز را مي بيند.
2. با اشاره به اين که امام محل ظهور علم خداوند است و علم خدا از وجود آنها ظاهر مي گردد، پس هر گاه امام اراده کند که چيزي را بداند مي داند.
چنان که امام صادق ـ عليه السلام ـ فرموده است: «إن الامام اذا يشاء أن يعلم علّم».[9] امام هر گاه بخواهد بداند آموخته ميشود.
و باز فرموده است: «اذا اراد لامام أن يعلم شيئا علمه الله ذالک».[10] هر گاه امام اراده کند که چيزي را بداند، خداوند به آن او را دانا مي کند.
3. از حيطه علم امام چيزي پنهان نيست: علم امام، علمي فراگير است از امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده است که آن حضرت فرمود: اگر من با خضر و موسي ـ عليه السلام ـ مي بودم به آنها خبر مي دادم که من از آنها بالاترم و چيزي که نزد آنها نبود با ايشان گزارش مي دادم، چون علم آنچه تا قيامت واقع مي شود به ما عطا شده و از راه وراثت پيامبر به دست آورديم.[11]
هم چنين جمعي از اصحاب امام صادق ـ عليه السلام ـ از آن جمله عبد الاعلي نقل مي کند که از امام صادق ـ عليه السلام ـ شنيديم که فرمود: من آنچه در آسمان و زمين است مي دانم و آنچه در بهشت و جهنم است علم دارم، از گذشته و آينده نيز آگاهم.[12]
در نتيجه اين که: 1. جايگاه امام معصوم ـ عليهم السلام ـ ، جايگاه خاص و ويژه اي است که با ديگر انسان ها قابل مقايسه نخواهد بود.
2. امام آن گونه که اشاره شد جلوه اي از نور خداوند است و علم، قدرت، و بصيرت خداوند بر آنها ظاهر مي گردد. آنان چون جاي ظهور علم و بينائي خداوند هستند، از اين طريق هم به همه چيز مي توانند آگاهي داشته باشند و هم بينائي.
3. از همه مهم تر اين که، امام وقتي مظهر علم خداوند بود به يقين مظهر ستاريت خداوند نيز مي باشد. او نيز همانند باري تعالي کشف سرّ از کسي نخواهد کرد. بنابراين، اگر علم همه جانبه در امام وجود داشته باشد و علم خداوند بر او ظاهر گردد، چه نامه اعمال بر او عرضه شود يا نشود، به هر حال او علم به اسرار بندگان دارد. نه تنها علم به بندگان، بلکه به تمام اسرار عالم امکان علم دارد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ معاد در قرآن، آيت الله جوادي آملي.
4. علم امام. مجموعه مقالات، محمد حسن نادم.
[1]. اعراف / 180.
[2]. حويزي، عبدالعلي؛ تفسير نور الثقلين، ، انتشارات اسماعيليان، قم، 1370ش. ج2، ص103.
[3]. طباطبايي، سيد محمدحسين، الميزان، ج8، ص384.
[4]. روم / 38، رحمن / 27.
[5]. ، الميزان، ج13، ص324.
[6]. همان، ج16 ص92.
[7]. کليني، اصول کافي، ترجمه مصطفوي، دارالکتب اسلاميه، ج1، ص145، ح7.
[8]. همان، ص196، ح3.
[9]. اصول کافي، ج1، ص382، ح2، همان.
[10]. همان، ص383،ح4.
[11]. همان، ص388.
[12]. همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 30 تیر 01
- بازدید
- ۷۳
اگر خدا ستار العيوب است پس چرا نامه اعمال ما هر هفته به خدمت امام زمان مي رسد اين تناقض نيست؟
- نشان کردن
پرسش
اگر خدا ستار العيوب است پس چرا نامه اعمال ما هر هفته به خدمت امام زمان مي رسد اين تناقض نيست؟
پاسخ
گر چه در ظاهر ممکن است اين گونه به نظر برسد که ستاريت خداوند و عرضه اعمال به امام زمان (ع)، خلاف ستاريت خداوند است. اما واقع مطلب آن است که در اينجا عرضه اعمال با ستاريت منافات ندارد چون امام مظهر و محل ظهور علم خداوند است اگر خداوند ستار بالذات است، امام معصوم ـ عليهم السلام ـ و حجت الهي نيز ستار العيوب است، نه بالذات، بلکه به تبع مظهريت اسماء و صفات خداوند. انساني که از نظر قابليت و استعداد، از قابليتي بر خوردار گردد که علم خداوند بر او ظهور پيدا کند، يعني او هر چه را بخواهد با اراده و اذن الهي از آن آگاه مي گردد، معلوم است که مظهر ستاريت خداوند نيز خواهد بود. وقتي مظهر علم شد که يکي از صفات خداوند است، مظهر ستاريت نيز مي باشد که صفت ديگر از صفات خداوند است. تفصيل اين پاسخ را مي توان اين گونه بيان کرد:
1. ائمه ـ عليهم السلام ـ و مظهريت اسماء خداوند: خداوند سبحان در قرآن مي فرمايند: «وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَي فَادْعُوهُ بِهَا[1]». براي خداوند نام هاي نيکويي است، به آن اسماء خدا را بخوانيد. در تفسير نور الثقلين ذيل همين آيه روايتي آورده است که امام صادق ـ عليه السلام ـ فرموده است: «نحن والله الاسماء الحسني»[2] سوگند به خدا «اسماء حسني» خداوند، ما اهل بيت ـ عليهم السلام ـ هستيم.
هم چنين علامه طباطبائي نيز ذيل همين آيه فرموده است: انبياء و اوصيا اسمائي هستند که بر خداوند دلالت مي کنند... و آن ها مظاهر اسماء و صفات الهي مي باشند.[3]
نکته ديگري که در قرآن کريم قابل عنايت است، کلمه «وجه الله» است، لفظ «وجه الله» در قرآن کريم در موارد متعدد آمده است.[4] باز علامه طباطبائي (ره) مي فرمايند: مراد از «وجه الله» اسماي حسني و صفات متعال خداوند است؛[5] زيرا «وجه خداوند» چيزي است که حق تعالي از آن طريق، مخلوقات خود را مورد توجه قرار مي دهد و مخلوقات او نيز به وسيله وجه الله متوجه خالق و آفريدگار خويش مي شوند؛ و آن عبارت از صفات کريمه خداوند، نظير علم، قدرت، سمع، بصر و... است.[6] امام باقر ـ عليه السلام ـ نيز فرموده است: «نحن وجه الله».[7]ما اهل بيت ـ عليهم السلام ـ وجه خداوند هستيم. در يک بيان ديگر فرموده است: «ما همان وجه الله هستيم که در زمين در ميان شما به سر مي بريم و رفت و آمد مي کنيم».[8]
از مطالبي که اشاره شد، اين نکته به دست مي آيد که ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ مظهر و جاي ظهور علم، قدرت، سمع و بصر خداوند در عالم هستند يعني امام ـ عليه السلام ـ اگر بخواهيد چيزي را بداند با عنايت علم الهي همه چيز را مي داند و اگر بخواهد چيزي را ببيند با عنايت الهي همه چيز را مي بيند.
2. با اشاره به اين که امام محل ظهور علم خداوند است و علم خدا از وجود آنها ظاهر مي گردد، پس هر گاه امام اراده کند که چيزي را بداند مي داند.
چنان که امام صادق ـ عليه السلام ـ فرموده است: «إن الامام اذا يشاء أن يعلم علّم».[9] امام هر گاه بخواهد بداند آموخته ميشود.
و باز فرموده است: «اذا اراد لامام أن يعلم شيئا علمه الله ذالک».[10] هر گاه امام اراده کند که چيزي را بداند، خداوند به آن او را دانا مي کند.
3. از حيطه علم امام چيزي پنهان نيست: علم امام، علمي فراگير است از امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده است که آن حضرت فرمود: اگر من با خضر و موسي ـ عليه السلام ـ مي بودم به آنها خبر مي دادم که من از آنها بالاترم و چيزي که نزد آنها نبود با ايشان گزارش مي دادم، چون علم آنچه تا قيامت واقع مي شود به ما عطا شده و از راه وراثت پيامبر به دست آورديم.[11]
هم چنين جمعي از اصحاب امام صادق ـ عليه السلام ـ از آن جمله عبد الاعلي نقل مي کند که از امام صادق ـ عليه السلام ـ شنيديم که فرمود: من آنچه در آسمان و زمين است مي دانم و آنچه در بهشت و جهنم است علم دارم، از گذشته و آينده نيز آگاهم.[12]
در نتيجه اين که: 1. جايگاه امام معصوم ـ عليهم السلام ـ ، جايگاه خاص و ويژه اي است که با ديگر انسان ها قابل مقايسه نخواهد بود.
2. امام آن گونه که اشاره شد جلوه اي از نور خداوند است و علم، قدرت، و بصيرت خداوند بر آنها ظاهر مي گردد. آنان چون جاي ظهور علم و بينائي خداوند هستند، از اين طريق هم به همه چيز مي توانند آگاهي داشته باشند و هم بينائي.
3. از همه مهم تر اين که، امام وقتي مظهر علم خداوند بود به يقين مظهر ستاريت خداوند نيز مي باشد. او نيز همانند باري تعالي کشف سرّ از کسي نخواهد کرد. بنابراين، اگر علم همه جانبه در امام وجود داشته باشد و علم خداوند بر او ظاهر گردد، چه نامه اعمال بر او عرضه شود يا نشود، به هر حال او علم به اسرار بندگان دارد. نه تنها علم به بندگان، بلکه به تمام اسرار عالم امکان علم دارد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ معاد در قرآن، آيت الله جوادي آملي.
4. علم امام. مجموعه مقالات، محمد حسن نادم.
[1]. اعراف / 180.
[2]. حويزي، عبدالعلي؛ تفسير نور الثقلين، ، انتشارات اسماعيليان، قم، 1370ش. ج2، ص103.
[3]. طباطبايي، سيد محمدحسين، الميزان، ج8، ص384.
[4]. روم / 38، رحمن / 27.
[5]. ، الميزان، ج13، ص324.
[6]. همان، ج16 ص92.
[7]. کليني، اصول کافي، ترجمه مصطفوي، دارالکتب اسلاميه، ج1، ص145، ح7.
[8]. همان، ص196، ح3.
[9]. اصول کافي، ج1، ص382، ح2، همان.
[10]. همان، ص383،ح4.
[11]. همان، ص388.
[12]. همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 30 تیر 01
- بازدید
- ۷۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.