لطفا توضيحي مبسوط درباره نقل نحن اسماء الحسني ارائه نماييد که روشن شود چگونه نام چيزي که بيانگر وجود اوست مي تواند به کسي ديگر تفويض شود؟ و اين کلام مختص اسم خاص است يا آن که معني نشانه هاي خدا را دارد؟ يا بر تاکيد به مملوک بودن ائمه از طرف خداوند دلالت دارد.(به اين معنا که ما تنها اسم هايي از خدا هستيم)؟
لطفا توضيحي مبسوط درباره نقل نحن اسماء الحسني ارائه نماييد که روشن شود چگونه نام چيزي که بيانگر وجود اوست مي تواند به کسي ديگر تفويض شود؟
پرسش
پاسخ
در پاسخ به اين سئوال به چند نکته و يک نتيجه گيري اشاره مي شود:
نکته اول: اسم در لغت از ماده «وسم، يسم، سم يا سما، به معني علامت آمده است و برخي هم آن را از ماده سمو به معناي رفعت گرفته اند.[1] و عالم مجموعه اي از اسماء الهي تحقق يافته به صورت عيني است و از اين جهت، هر موجودي دال بر ذات حق است. اسماء الهي هم جنبه فاعلي پيدايش و ظهور عالم کثرت را تأمين مي کنند و هم جنبه قابلي و استعدادي مظاهر را. از آنجا که ذات حق جز با وساطت اسماء ظهور نمي يابد، اسماء را مفاتيح غيب يعني کليدها يا مخازن غيبي عالم در قوس نزول گفته اند، همان طور که ابواب يا راه هاي وصول به قرب الهي در قوس صعودي مي باشند.
بر اساس همان ساختار دو گانه اسماء الهي، در حرکت دور شدن از مرکز، به سمت تنوع و تکثر (به ظهور رساندن مظاهر در عالم کثرت) مي روند و در حرکت رجوع به سمت مرکز، به سوي ذات واحد ارجاع دارند. پس عالم مظهر اسماء الهي است. با توجه به آنکه در نزد اهل عرفان، اسماء و صفات، اموري لفظي نيستند، بلکه حقايقي تکويني و تعينات خارجي مي باشند، سلسله وجود و مراتب و درجات آن، همگي اسماء الله مي باشند.
از منظر عرفا، همه موجودات و ذرات کائنات و عوالم غيب و شهادت، به تجلّي اسم جامع الهي که همان اسم اعظم است ظهور يافته اند. زيرا اسم اعظم واجد همه کمالات حق تعالي نسبت به ساير موجودات مي باشد و ساير موجودات به اندازه سعه وجودي خود واجد کمالاتند چه اينکه خداوند مي فرمايد: «تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَلَکن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ کانَ حَلِيمًا غَفُورًا[2]» ازاين رو، اسم اعظم به عنوان نشانه و علامت تجلّي فعلي حق، و مظهر و تجلي اتم آن انسان کامل است.
بنابراين از اين منظر، مجموعه عالم هستي اسماء الله هستند يا به تعبير ديگر نتيجه و مظهر تجليات اسمائي حق هستند، نسبت ميان اسماء الله با موجودات هستي اين گونه است که ممکنات، محل ها و قابليت ها و ظرفيت هايي هستند که اسماء و صفات الهي را در خود بروز و ظهور مي بخشند و در اين ميان انسان کامل محلي است براي همه اسماء و داراي ظرفيتي است که کسي در عالم داراي آن ظرفيت نيست.
نکته دوم: خداوند در قرآن مي فرمايد: «وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى[3]» اسماء حسني منحصرا از آن اوست، به اين معنا که آن که جميع اسماء حسني و هر اسمي هم به نحو احسن و اکمل و به طور غير متناهي بر او صادق است ذات پروردگار است. البته غير خدا هم اسم حسن دارد ولي فقط بعضي از اسم هاي حسن را، و آن اسمي را هم که دارد نه به حد اعلي و اکمل، ولي خداوند همه اسماء حسني را به نحو احسن دارد. اگر با يک نظر توحيدي عميق تر نگاه کنيم مي بينيم در آنجا که مي فرمايد: «وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى». همه چيز اسماء را منحصر به خدا مي کند. معنايش اين مي شود که غير خدا هم هر اسم حسني دارد باز از اوست يعني پرتو و جلوه اي از اوست. خيال نکن که خدا مقداري از علم را به اين انسان عالم داده، و العياذ بالله خودش ندارد، بلکه علم او هم مظهري است از علم حق، خود او و علمش هم به يک اعتبار اسمي از اسماء حسناي الهي است هر موجودي هر صفت کمالي که دارد، آن صفت به اعتبار اينکه مظهري از مظاهر اسماء الهي است مال خداست بلکه بيش از آنکه مال خود آن شيء باشد مال خداست.[4]
نتيجه گيري
از آنچه تا به اينجا گفته شد معلوم شد که عالم همگي اسماء خداوند و مظاهر تجليات او هستند و اينکه ائمه فرموده اند نحن اسماء الله حسني به اين معنا نيست که ما همان لفظ اسماء هستيم بلکه به معناي آن است که ما از آنچه حق تعالي به عنوان صفات و کمالاتي نيکو برخوردار است، دارا هستيم.
چنان که در دعاي ماه رجب مي خوانيم «لا فرق بينک و بينهم الا انهم عبادک» بين تو اي خدا و حضرات معصومين ـ عليهم السلام ـ فرقي نيست مگر آنکه آنان بنده و مخلوق تو هستند.[5] به اين معنا که خداوند از تمام اسماء خود به آنها اعطا فرموده است. بنابراين اگر گفته مي شود عالم مظهر اسماء الهي است به اين معنا نيست که خداوند نام هاي خود را به ديگران تفويض کرده است بلکه به اين معنا است که براي ظهور اسماء خود و اين که بندگان، بزرگي و عظمت او را درک کنند براي هر يک از اسماء خود در عالم محل ظهوري قرار داده است تا بدين وسيله خود را به ديگران بشناساند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ منشور جاويد، ج2، پيرامون توحيد و مراتب آن، جعفر سبحاني، موسسه امام صادق ـ عليه السلام ـ ، قم، ص217.
2ـ چهل حديث امام خميني، دفتر نشر آثار امام، 1381، ص605.
[1]. ابن منظور، لسان العرب، بيروت، دارالکتب العلميه، ذيل ماده سما.
[2]. اسراء / 44. آسمانهاى هفتگانه و زمين و كسانى كه در آنها هستند، همه تسبيح او مىگويند و هر موجودى، تسبيح و حمد او مىگويد ولى شما تسبيح آنها را نمىفهميد او بردبار و آمرزنده است.
[3]. اعراف / 180.
[4]. آشنائي با قرآن، انتشارات صدرا، 1377. ج6، ص205.
[5]. تفسير سوره حمد، امام خميني، موسسه تنظيم و نشر آثار امام، چاپ پنجم، ص121و 185.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 29 تیر 01
- بازدید
- ۱۵۶
لطفا توضيحي مبسوط درباره نقل نحن اسماء الحسني ارائه نماييد که روشن شود چگونه نام چيزي که بيانگر وجود اوست مي تواند به کسي ديگر تفويض شود؟
- نشان کردن
پرسش
لطفا توضيحي مبسوط درباره نقل نحن اسماء الحسني ارائه نماييد که روشن شود چگونه نام چيزي که بيانگر وجود اوست مي تواند به کسي ديگر تفويض شود؟ و اين کلام مختص اسم خاص است يا آن که معني نشانه هاي خدا را دارد؟ يا بر تاکيد به مملوک بودن ائمه از طرف خداوند دلالت دارد.(به اين معنا که ما تنها اسم هايي از خدا هستيم)؟
پاسخ
در پاسخ به اين سئوال به چند نکته و يک نتيجه گيري اشاره مي شود:
نکته اول: اسم در لغت از ماده «وسم، يسم، سم يا سما، به معني علامت آمده است و برخي هم آن را از ماده سمو به معناي رفعت گرفته اند.[1] و عالم مجموعه اي از اسماء الهي تحقق يافته به صورت عيني است و از اين جهت، هر موجودي دال بر ذات حق است. اسماء الهي هم جنبه فاعلي پيدايش و ظهور عالم کثرت را تأمين مي کنند و هم جنبه قابلي و استعدادي مظاهر را. از آنجا که ذات حق جز با وساطت اسماء ظهور نمي يابد، اسماء را مفاتيح غيب يعني کليدها يا مخازن غيبي عالم در قوس نزول گفته اند، همان طور که ابواب يا راه هاي وصول به قرب الهي در قوس صعودي مي باشند.
بر اساس همان ساختار دو گانه اسماء الهي، در حرکت دور شدن از مرکز، به سمت تنوع و تکثر (به ظهور رساندن مظاهر در عالم کثرت) مي روند و در حرکت رجوع به سمت مرکز، به سوي ذات واحد ارجاع دارند. پس عالم مظهر اسماء الهي است. با توجه به آنکه در نزد اهل عرفان، اسماء و صفات، اموري لفظي نيستند، بلکه حقايقي تکويني و تعينات خارجي مي باشند، سلسله وجود و مراتب و درجات آن، همگي اسماء الله مي باشند.
از منظر عرفا، همه موجودات و ذرات کائنات و عوالم غيب و شهادت، به تجلّي اسم جامع الهي که همان اسم اعظم است ظهور يافته اند. زيرا اسم اعظم واجد همه کمالات حق تعالي نسبت به ساير موجودات مي باشد و ساير موجودات به اندازه سعه وجودي خود واجد کمالاتند چه اينکه خداوند مي فرمايد: «تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَلَکن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ کانَ حَلِيمًا غَفُورًا[2]» ازاين رو، اسم اعظم به عنوان نشانه و علامت تجلّي فعلي حق، و مظهر و تجلي اتم آن انسان کامل است.
بنابراين از اين منظر، مجموعه عالم هستي اسماء الله هستند يا به تعبير ديگر نتيجه و مظهر تجليات اسمائي حق هستند، نسبت ميان اسماء الله با موجودات هستي اين گونه است که ممکنات، محل ها و قابليت ها و ظرفيت هايي هستند که اسماء و صفات الهي را در خود بروز و ظهور مي بخشند و در اين ميان انسان کامل محلي است براي همه اسماء و داراي ظرفيتي است که کسي در عالم داراي آن ظرفيت نيست.
نکته دوم: خداوند در قرآن مي فرمايد: «وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى[3]» اسماء حسني منحصرا از آن اوست، به اين معنا که آن که جميع اسماء حسني و هر اسمي هم به نحو احسن و اکمل و به طور غير متناهي بر او صادق است ذات پروردگار است. البته غير خدا هم اسم حسن دارد ولي فقط بعضي از اسم هاي حسن را، و آن اسمي را هم که دارد نه به حد اعلي و اکمل، ولي خداوند همه اسماء حسني را به نحو احسن دارد. اگر با يک نظر توحيدي عميق تر نگاه کنيم مي بينيم در آنجا که مي فرمايد: «وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى». همه چيز اسماء را منحصر به خدا مي کند. معنايش اين مي شود که غير خدا هم هر اسم حسني دارد باز از اوست يعني پرتو و جلوه اي از اوست. خيال نکن که خدا مقداري از علم را به اين انسان عالم داده، و العياذ بالله خودش ندارد، بلکه علم او هم مظهري است از علم حق، خود او و علمش هم به يک اعتبار اسمي از اسماء حسناي الهي است هر موجودي هر صفت کمالي که دارد، آن صفت به اعتبار اينکه مظهري از مظاهر اسماء الهي است مال خداست بلکه بيش از آنکه مال خود آن شيء باشد مال خداست.[4]
نتيجه گيري
از آنچه تا به اينجا گفته شد معلوم شد که عالم همگي اسماء خداوند و مظاهر تجليات او هستند و اينکه ائمه فرموده اند نحن اسماء الله حسني به اين معنا نيست که ما همان لفظ اسماء هستيم بلکه به معناي آن است که ما از آنچه حق تعالي به عنوان صفات و کمالاتي نيکو برخوردار است، دارا هستيم.
چنان که در دعاي ماه رجب مي خوانيم «لا فرق بينک و بينهم الا انهم عبادک» بين تو اي خدا و حضرات معصومين ـ عليهم السلام ـ فرقي نيست مگر آنکه آنان بنده و مخلوق تو هستند.[5] به اين معنا که خداوند از تمام اسماء خود به آنها اعطا فرموده است. بنابراين اگر گفته مي شود عالم مظهر اسماء الهي است به اين معنا نيست که خداوند نام هاي خود را به ديگران تفويض کرده است بلکه به اين معنا است که براي ظهور اسماء خود و اين که بندگان، بزرگي و عظمت او را درک کنند براي هر يک از اسماء خود در عالم محل ظهوري قرار داده است تا بدين وسيله خود را به ديگران بشناساند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ منشور جاويد، ج2، پيرامون توحيد و مراتب آن، جعفر سبحاني، موسسه امام صادق ـ عليه السلام ـ ، قم، ص217.
2ـ چهل حديث امام خميني، دفتر نشر آثار امام، 1381، ص605.
[1]. ابن منظور، لسان العرب، بيروت، دارالکتب العلميه، ذيل ماده سما.
[2]. اسراء / 44. آسمانهاى هفتگانه و زمين و كسانى كه در آنها هستند، همه تسبيح او مىگويند و هر موجودى، تسبيح و حمد او مىگويد ولى شما تسبيح آنها را نمىفهميد او بردبار و آمرزنده است.
[3]. اعراف / 180.
[4]. آشنائي با قرآن، انتشارات صدرا، 1377. ج6، ص205.
[5]. تفسير سوره حمد، امام خميني، موسسه تنظيم و نشر آثار امام، چاپ پنجم، ص121و 185.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 29 تیر 01
- بازدید
- ۱۵۶
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.