عاقبت و سرانجام کسي که در اعتقادات شيعه شک کند، چگونه است؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

عاقبت و سرانجام کسي که در اعتقادات شيعه شک کند، چگونه است؟
پاسخ کارشناسی

پاسخ

يكي از احاديثي كه به صورت متعدد در كتب روايي نقل شده است، اين حديث پيامبر(ص) است كه مي فرمايد: «امت من به هفتاد و سه فرقه مختلف منشعب مي شوند»[1] اكثر روايات نقل شده به نجات تنها يك فرقه و هلاكت ساير فرقه ها، تصريح دارد.[2] با توجه به اين دسته روايات،‌ بحث مفصلي دركتب ملل و نحل درباره شناخت فرقه ناجيه (اهل نجات) مطرح شده است و هر يك از مذاهب اسلامي كوشيده است كه خود را به عنوان مصداق آن معرفي نمايد با توجه به ادلة فراواني كه در جاي خود و در كتب مفصل كه در اين باره نگاشته شده است، تشيع تنها مصداق فرقة اهل نجات است كه مطالعه اين كتب و ادله ي مطرح شده در آنها را به خواننده گرامي وامي گذاريم.[3] اهميت و جايگاه سرنوشت ساز شناخت فرقه ناجيه، هر مسلماني را بر آن مي دارد كه با تحقيق علمي و به دور از تعصبات فكري و فرهنگي و اقليمي در صدد شناخت واقعيت و حقيقت برآيد و از وادي شك و ترديد به سرعت گذر كند، چرا كه باقي ماندن در اين كوير سرگرداني چيزي جز خسارت و نابودي و به ويژه زيان اُخروي را در برنخواهد داشت. قرآن كريم افرادي را که دچار شک و ترديد شده اند به دو دسته كلي معاندان و مستضعفان، تقسيم مي كند كه هر يك سرنوشت متفاوتي خواهند داشت. معاندان كساني هستند كه امكانات شناخت راه صواب و حق را داشته، ولي پس از وصول به آن بخاطر دلبستگي ها و حجاب هاي تعصبات فكري، فرهنگي و قومي خويش، حق را قبول نكرده و همچنان بر عقايد باطل خويش پاي فشرده اند اين دسته از مخالفان، طبق آيات قرآن مستحق عقابند. اما گروه دوم يعني مستضعفان، كساني هستند كه هيچ گونه عنادي با حق نداشته اند، اما به دليل عدم دسترسي به منابع صحيح و يا پائين بودن سطح فكري، از نيل به حق بازمانده اند[4] آيات قرآن اين دسته را از عذاب حتمي مستثنا داشته و مي فرمايد:«إِلاَّ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ لا يَسْتَطِيعُونَ حِيلَةً وَ لا يَهْتَدُونَ سَبِيلاً فَأُولئِكَ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَعْفُوَ عَنْهُمْ وَ كانَ اللَّهُ عَفُوًّا غَفُوراً»[5]؛ مگر آن دسته از مردان و زنان و كودكاني كه به راستي تحت فشار قرار گرفته اند و حقيقتاً مستضعفند؛ نه چاره اي دارند و نه راهي(براي نجات از آن محيط آلوده) مي يابند، ممكن است خداوند آنها را مورد عفو قرار دهد و خداوند عفو كننده و آمرزنده است. همين بيان را مي توان در روايات نيز فراوان مشاهده كرد. سليم بن قيس هلالي كوفي روايتي از اميرالمؤمنين (ع) نقل مي كند كه آن حضرت، اكثر جمعيت مخالفان را از مستضعفين مي شمرند. وي مي گويد: شنيدم اميرالمؤمنين مي فرمود: اين امت هفتاد و سه فرقه مي شوند، يك فرقه داخل در بهشت و اهل نجاتند و هفتاد و دو فرقه در آتش و بعد حضرت، با بيان مفصل و مشروحي فقط فرقه ناجيه را منحصر به كساني مي داند كه امام خود را به حق المعرفه شناخته و بدون حساب و كتاب داخل بهشت مي شوند و اما اصحاب حساب و موازين و اعراف و جهنمي ها كه مورد شفاعت انبياء، فرشتگان و مومنين واقع مي شوند و بالاخره از جهنم نجات پيدا مي كنند، جزء آن هفتاد و دو دسته ي ديگرند تا آنكه مي فرمايد:«و اما كساني كه خدا را به وحدانيت قبول دارند و ايمان به رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ آورده اند و ولايت ما را نشناخته اند و لكن متمسك به گمراهي دشمنان ما نيز نشده اند و با ما دشمني ننموده اند و حلالي را حرام و حرامي را حلال نشمرده اند ........ اين افراد اهل نجاتند و اين طبقه از مردم بين مسلمانان و بين مشركان اكثريت افراد را تشكيل مي دهند.»[6] هم چنين حضرت علي ـ عليه السّلام ـ در پاسخ به اشعث بن قيس كه به آن حضرت اعتراض كرد و گفت:«سوگند به خدا اگر حقيقت امر اين است كه تو مي گويي، پس تمام امت غير از تو و غير از شيعيان تو بايد اهل دوزخ باشند، حضرت در پاسخ فرمودند:«سوگند به خدا، اي فرزند قيس همين طور كه گفتم حق با من است، اما از امت هلاك نمي شوند، مگر دشمنان، مكابران، معاندان، منكران، اما آن كساني كه تمسك به توحيد خدا نموده و به محمد ـ صلّي الله عليه و آله ـ و اسلام اقرار كرده اند و از امت اسلام خارج نشده اند و دشمنان و ستمگران را بر عليه ما تحريك ننموده اند و با ما بناي عداوت و دشمني نگذارده اند، لكن در حقانيت خلافت ما شك نموده و اهل خلافت و ولايت را نشناخته اند، نه به ولايت ما اقرار نموده و نه به عداوت با ما برخاسته اند، اين گروه مسلمانان مستضعفند كه بايد رحمت خدا را درباره آنان اميد داشت و از گناهان آنان ترسيد.»[7] نتيجه: كساني كه جاهل قاصرند؛ نه مقصر و به خاطر عدم دسترسي به حق چه بخاطر تبليغات فراوان محيطي و يا غيره، حق را نشناخته باشند و نسبت به عقايد تشيع شک کنند اما عناد نورزند و نسبت به ائمه، دشمني ننمايند، اميد است كه مورد عفو و رحمت خدا قرار گيرد. منبع جهت مطالعه بيشتر: ـ مطهري، مرتضي، عدل الهي، ص 352 تا 364. [1] . مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، بيروت، موسسة الوفاء، 1404، ج 28، ص 4. [2] . رك: همان، باب اول از ص 3 ـ 38. [3] . رك: حسيني تهراني، سيد محمد حسين، دوره امام شناسي، انتشارات حكمت، چاپ دوم، 1408. [4] . رك: همان، ‌ج سوم، ص 75. [5] . نساء/ 98 و 99. [6] . ابوصادق، سليم بن قيس هلالي، كتاب سليم بن قيس، قم، انتشارات الهادي، چاپ اول، 1415، ص 605. [7] . حسن بن ابي الحسن ديلمي، ارشاد القلوب، انتشارات شريف رضي، چاپ اول، 1412، ج 2، ص 397.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
1 تیر 93
بازدید
۱٬۶۱۶
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.