چرا تسبیحات اربعه در نماز مغرب و عشا بايد آرام خوانده شود؟
چرا تسبیحات اربعه در نماز مغرب و عشا بايد آرام خوانده شود؟
پرسش
پاسخ
تشریع احکام دینی از سوی خداوند متعال بر اساس مصالحی است که در آن احکام وجود دارد گر چه مصالح آن احکام برای ما مخفی باشند و فلسفه عمل به آن حکم برای ما روشن نباشد، صرفاً از روی تعبد به آن عمل می کنیم؛ چون در روایات وارده از سوی ائمه اطهار ـ علیهم السلام ـ چنین به ما دستور داده شده است. از آن نمونه، از امام صادق ـ علیه السلام ـ سوال شده است که چگونه بعضی موارد جهر و در بعضی دیگر اخفات است؟
حضرت فرموده: «أن الجهر و الاخفات فی مواضعهما مأمور بها....»[1]یعنی بلند و آهسته (خواندن)، هر کدام در جای خود استوار است.
علاّمه طباطبائی ـ رحمه الله علیه ـ در باب عبادت و عبودیت چنین می گوید: کلمه «عبد» به معنای انسان است که ملک غیر بوده و از خود هیچ گونه اختیاری نداشته باشد. کلمه «عبادت» از «عبد» گرفته شده است. علی القاعده باید همان معنا را بدهد. یعنی انسان که ملک غیر خود هست و اختیار از خود ندارد، وقتی که چنین شد، در مقام عبادت و پرستش او نیز تسلیم محض است (و نسبت به دستور او به دنبال هیچ علّت نمی باشد) کوتاه سخن در باب عبادت و پرستش این که، عبادت نشان دادن مملوکیت خویش برای پروردگار است. بنده وقتی که می گوید: «ایّاک نعبد و ....» این بنده خدا را مالک علی الاطلاق دانسته و در نتیجه معنایش این می شود که ما غیر از بندگی تو شأنی نداریم. و شأن بندگی هم این است، هر فرمانی که از سوی مولا باشد در برابر آن تسلیم بدون قید و شرط خواهد بود. منتهی یک فرقی میان مملوکیت عرفی و خداوند هست و آن این که، در مملوکیت در بعضی افعال عبد اختیار دارد، امّا در مملوکیت خداوند، همان گونه که عبد مخلوق اوست و شأن او شأن عبد محض هست، در عبادت نیز بدون قید و شرط عبد اوییم و بدون قید و شرط او را عبادت می کنیم.[2]
بنابر این قاعده اولیه بندگی در مقام عبادت، همان تسلیم دستور و فرمان است. اگر در مواردی حکمت تشریع احکام الهی بر ما پوشیده بود، دلیل بر این نمی شودکه آن احکام مصلحت و حکمتی ندارد. بلکه هیچ حکمی از احکام الهی، بدون مصلحت و حکمت نمی باشد. ولی بسیاری از آن ها بر ما پوشیده و مخفی است. از آن جمله، حکمت آرام خواندن تسبیحات اربعه است که در واقع بدون دلیل و حکمت نمی باشد. این حکمت را یا ما نیافتیم، و در منابع و متون دینی شاید وجود داشته و یا این که بر مبنای حکمت دیگری اصلاً بیان نشده و نزد شارع مخفی می باشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ حکمت عبادات، آیت الله جوادی آملی.
2ـ ترجمه اسرار الصلوه، آیت الله ملکی تبریزی.
3ـ سرّ الصلاة، امام خمینی ـ رحمه الله علیه ـ.
4ـ رازهای نماز، آیت الله جوادی آملی.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 امرداد 01
- بازدید
- ۸۷
چرا تسبیحات اربعه در نماز مغرب و عشا بايد آرام خوانده شود؟
- نشان کردن
پرسش
چرا تسبیحات اربعه در نماز مغرب و عشا بايد آرام خوانده شود؟
پاسخ
تشریع احکام دینی از سوی خداوند متعال بر اساس مصالحی است که در آن احکام وجود دارد گر چه مصالح آن احکام برای ما مخفی باشند و فلسفه عمل به آن حکم برای ما روشن نباشد، صرفاً از روی تعبد به آن عمل می کنیم؛ چون در روایات وارده از سوی ائمه اطهار ـ علیهم السلام ـ چنین به ما دستور داده شده است. از آن نمونه، از امام صادق ـ علیه السلام ـ سوال شده است که چگونه بعضی موارد جهر و در بعضی دیگر اخفات است؟
حضرت فرموده: «أن الجهر و الاخفات فی مواضعهما مأمور بها....»[1]یعنی بلند و آهسته (خواندن)، هر کدام در جای خود استوار است.
علاّمه طباطبائی ـ رحمه الله علیه ـ در باب عبادت و عبودیت چنین می گوید: کلمه «عبد» به معنای انسان است که ملک غیر بوده و از خود هیچ گونه اختیاری نداشته باشد. کلمه «عبادت» از «عبد» گرفته شده است. علی القاعده باید همان معنا را بدهد. یعنی انسان که ملک غیر خود هست و اختیار از خود ندارد، وقتی که چنین شد، در مقام عبادت و پرستش او نیز تسلیم محض است (و نسبت به دستور او به دنبال هیچ علّت نمی باشد) کوتاه سخن در باب عبادت و پرستش این که، عبادت نشان دادن مملوکیت خویش برای پروردگار است. بنده وقتی که می گوید: «ایّاک نعبد و ....» این بنده خدا را مالک علی الاطلاق دانسته و در نتیجه معنایش این می شود که ما غیر از بندگی تو شأنی نداریم. و شأن بندگی هم این است، هر فرمانی که از سوی مولا باشد در برابر آن تسلیم بدون قید و شرط خواهد بود. منتهی یک فرقی میان مملوکیت عرفی و خداوند هست و آن این که، در مملوکیت در بعضی افعال عبد اختیار دارد، امّا در مملوکیت خداوند، همان گونه که عبد مخلوق اوست و شأن او شأن عبد محض هست، در عبادت نیز بدون قید و شرط عبد اوییم و بدون قید و شرط او را عبادت می کنیم.[2]
بنابر این قاعده اولیه بندگی در مقام عبادت، همان تسلیم دستور و فرمان است. اگر در مواردی حکمت تشریع احکام الهی بر ما پوشیده بود، دلیل بر این نمی شودکه آن احکام مصلحت و حکمتی ندارد. بلکه هیچ حکمی از احکام الهی، بدون مصلحت و حکمت نمی باشد. ولی بسیاری از آن ها بر ما پوشیده و مخفی است. از آن جمله، حکمت آرام خواندن تسبیحات اربعه است که در واقع بدون دلیل و حکمت نمی باشد. این حکمت را یا ما نیافتیم، و در منابع و متون دینی شاید وجود داشته و یا این که بر مبنای حکمت دیگری اصلاً بیان نشده و نزد شارع مخفی می باشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ حکمت عبادات، آیت الله جوادی آملی.
2ـ ترجمه اسرار الصلوه، آیت الله ملکی تبریزی.
3ـ سرّ الصلاة، امام خمینی ـ رحمه الله علیه ـ.
4ـ رازهای نماز، آیت الله جوادی آملی.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 امرداد 01
- بازدید
- ۸۷
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.