خداوند در قرآن فرموده «اقم الصلاة»«نماز را به پا دار» نفرموده «اقرأ الصلاة» «نماز را بخوان». بنابراین، به چه دلیل مراجع این قدر روی کیفیت خواندن نماز، عبارات، و اعمال آن تأکید می کنند؟
خداوند در قرآن فرموده «اقم الصلاة»«نماز را به پا دار» نفرموده «اقرأ الصلاة» «نماز را بخوان».
پرسش
پاسخ
در قرآن کريم 54 بار از ماده لغوي (ق و م) در اين هيأت استفاده شده است.
اقامه به معناي بر پاداشتن و برگزاري علني و به صورت تمام و کمال است. در بعضي از کتب لغوي آمده است که: «اقامه نماز يعني اداي همراه حقوق آن و همان طور که خداوند واجب فرموده است».[1]
تعبير اقامه، بسيار بلندتر و زيباتر از اداي نماز است؛ چه اينکه مطلوب دين، نمازي است که با شرايط و حقوق آن خوانده شود و در تمام شؤون زندگي نمازگزار و جامعه وي مؤثر باشد. به ديگر سخن، دين نمي خواهد که نماز فقط خوانده شود؛ بلکه نماز بايد در جامعه، نماد باشد و همان طور که برآمدگي هاي سطح زمين و ساختمان ها به چشم مي آيند، نماز هم استوار و ايستاده باشد تا در جامعه نمود داشته باشد و همين نماز است که انسان را از فحشا و منکر باز مي دارد.
از سوي ديگر، الفاظي مانند اقرأ، يقرأ و... از ماده «قراءة» مانند «تلاوة» به معناي خواندن چيزي از رو يا از حفظ است. در چنين واژه اي، مهم خواندن و بر زبان آوردن است و با صرف همين کار، آن امر محقق مي گردد. مانند خواندن قرآن که از تدبر در آن و عمل به آن جداست. در نتيجه کنار هم آمدن «اقرأ» و «الصلوة» از لحاظ لغوي چندان صحيح نيست چون نماز يک عمل است، نه يک متن مکتوب، ديگر آن که اسلام از خواندن نماز، اهداف بلند تري دارد که واژه «اقامه» آنها را بيان مي کند.
امّا اینکه مراجع به چه دلیل روی الفاظ و عبارات نماز تأکید می کنند، باید گفت که اولاً: بر پا داشتن نماز به هیچ عنوان منافاتی با درست خواندن الفاظ و عبارات آن ندارد، بلکه بر پا داشتن واقعی زمانی رخ می دهد که همانگونه که خواسته شده است به جای آورده شود. ثانياً: در قرآن کريم فقط اصل خواندن نماز بيان شده است امّا نحوه و أجزاي آن مانند بسياري از عبادات و دستورهاي ديني ديگر.بر گرفته شده از روايات است، در استنباط احکام فقهی همانگونه که قرآن به عنوان یک اصل اساسی اعتبار دارد، روایات نیز معتبر است. فقهاء اگر روی تک تک الفاظ نماز و جزئیات مناسک تأکید می کنند کاری از روی هوا و هوس یا برای سخت گیری بر مردم انجام نمی دهند، بلکه دقیقاً از روایاتی که به این کار دستور داده اند پیروی می کنند. روایات نیز در واقع چیز جدای از قرآن نیستند، بلکه مفسر و مبیّن احکام اجمالی قرآن اند.
حاصل سخن اينکه، روايات اهل بيت ـ عليهم السلام ـ مکمل و مبين الفاظ قرآن کريم هستند و اين سخن رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ در حديث ثقلين است و مستند فقها براي بيان احکام شرعي، هم آيات قرآن است و هم روايات معصومين ـ عليهم السلام ـ که جزئيات آنها را بيان کرده اند و ايشان چنين وظيفه اي را با اجتهاد خود انجام مي دهند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفاسير قرآن کريم از جمله الميزان و نمونه.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 امرداد 01
- بازدید
- ۲۵۹
خداوند در قرآن فرموده «اقم الصلاة»«نماز را به پا دار» نفرموده «اقرأ الصلاة» «نماز را بخوان».
- نشان کردن
پرسش
خداوند در قرآن فرموده «اقم الصلاة»«نماز را به پا دار» نفرموده «اقرأ الصلاة» «نماز را بخوان». بنابراین، به چه دلیل مراجع این قدر روی کیفیت خواندن نماز، عبارات، و اعمال آن تأکید می کنند؟
پاسخ
در قرآن کريم 54 بار از ماده لغوي (ق و م) در اين هيأت استفاده شده است.
اقامه به معناي بر پاداشتن و برگزاري علني و به صورت تمام و کمال است. در بعضي از کتب لغوي آمده است که: «اقامه نماز يعني اداي همراه حقوق آن و همان طور که خداوند واجب فرموده است».[1]
تعبير اقامه، بسيار بلندتر و زيباتر از اداي نماز است؛ چه اينکه مطلوب دين، نمازي است که با شرايط و حقوق آن خوانده شود و در تمام شؤون زندگي نمازگزار و جامعه وي مؤثر باشد. به ديگر سخن، دين نمي خواهد که نماز فقط خوانده شود؛ بلکه نماز بايد در جامعه، نماد باشد و همان طور که برآمدگي هاي سطح زمين و ساختمان ها به چشم مي آيند، نماز هم استوار و ايستاده باشد تا در جامعه نمود داشته باشد و همين نماز است که انسان را از فحشا و منکر باز مي دارد.
از سوي ديگر، الفاظي مانند اقرأ، يقرأ و... از ماده «قراءة» مانند «تلاوة» به معناي خواندن چيزي از رو يا از حفظ است. در چنين واژه اي، مهم خواندن و بر زبان آوردن است و با صرف همين کار، آن امر محقق مي گردد. مانند خواندن قرآن که از تدبر در آن و عمل به آن جداست. در نتيجه کنار هم آمدن «اقرأ» و «الصلوة» از لحاظ لغوي چندان صحيح نيست چون نماز يک عمل است، نه يک متن مکتوب، ديگر آن که اسلام از خواندن نماز، اهداف بلند تري دارد که واژه «اقامه» آنها را بيان مي کند.
امّا اینکه مراجع به چه دلیل روی الفاظ و عبارات نماز تأکید می کنند، باید گفت که اولاً: بر پا داشتن نماز به هیچ عنوان منافاتی با درست خواندن الفاظ و عبارات آن ندارد، بلکه بر پا داشتن واقعی زمانی رخ می دهد که همانگونه که خواسته شده است به جای آورده شود. ثانياً: در قرآن کريم فقط اصل خواندن نماز بيان شده است امّا نحوه و أجزاي آن مانند بسياري از عبادات و دستورهاي ديني ديگر.بر گرفته شده از روايات است، در استنباط احکام فقهی همانگونه که قرآن به عنوان یک اصل اساسی اعتبار دارد، روایات نیز معتبر است. فقهاء اگر روی تک تک الفاظ نماز و جزئیات مناسک تأکید می کنند کاری از روی هوا و هوس یا برای سخت گیری بر مردم انجام نمی دهند، بلکه دقیقاً از روایاتی که به این کار دستور داده اند پیروی می کنند. روایات نیز در واقع چیز جدای از قرآن نیستند، بلکه مفسر و مبیّن احکام اجمالی قرآن اند.
حاصل سخن اينکه، روايات اهل بيت ـ عليهم السلام ـ مکمل و مبين الفاظ قرآن کريم هستند و اين سخن رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ در حديث ثقلين است و مستند فقها براي بيان احکام شرعي، هم آيات قرآن است و هم روايات معصومين ـ عليهم السلام ـ که جزئيات آنها را بيان کرده اند و ايشان چنين وظيفه اي را با اجتهاد خود انجام مي دهند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفاسير قرآن کريم از جمله الميزان و نمونه.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 امرداد 01
- بازدید
- ۲۵۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.