چرا هر کاري را با «بسم الله الرحمن الرحيم» شروع مي کنيم؟
چرا هر کاري را با «بسم الله الرحمن الرحيم» شروع مي کنيم؟

پرسش
پاسخ
ذكر و ياد از خداي رحمان در هر كاري، توجه به اين امر مهم است كه همه چيز تحت يد قدرت لايزال الهي است. هيچ ذرهاي در اين ميانه (بين مبدأ و معاد) توانايي و قدرتي بر انجام كاري را ندارد، مگر به فيض و عنايت حضرت دوست.
علت ذكر و يادآوري از خداي رحيم، اين است كه انسان در امورات روزمرة خويش دچار نسيان و فراموشي شده و در حساب و كتابهاي مادي غرق در غفلت ميشود، براي خروج از فراموشي و غفلت، نفس خويشتن را با ياد خدا هوشيار كرده و سعي در بيداري آن، هنگام انجام كارهاي خويش دارد. چرا كه «هركاري با ياد خدا نباشد، به اتمام نميرسد»[1] حتي نوشتن يك بيت شعر.
در هنگام قرآن خواندن و قرائت هر سورهاي، بايد با «بسم الله الرّحمن الرّّحيم» شروع كنيم لذا اين ذكر بسم الله مخصوص حالت نماز هم نيست. امام صادق ـ عليه السّلام ـ فرمود: «بسم الله، تاج سورههاست»[2] و نشانة ايمان و رحمت است و در اول سورة برائت «بسم الله» نيامده، چون برائت و بيزاري از كفّار، نبايد همراه با رحمت باشد.[3] و در نماز ما بايد يك حمد و يك سوره از قرآن را بخوانيم و هر روز چند بار رو به قبله الهي آوريم و همچون يك آهن ربا در ميدان مغناطيسي، مولكولهاي جاذبه و دافعهاي خويش را سمت و سو دهيم و عليرغم اينكه نماز را به ياد خدا برپا ميكنيم، باز هم براي هوشياري نفس خويش سورة حمد را با بسم الله شروع ميكنيم كه در هرلحظه و هر كاري كه انجام ميدهيم به ياد حضرت دوست باشيم.
«در كتاب توحيد روايت شده كه از حضرت رضا ـ عليه السّلام ـ از تفسير «بسم الله» سؤال شد، حضرت فرمود: معناي سخن كسي كه ميگويد «بسم الله» يعني خود را به نشانه و علامتي از نشانههاي خداوند كه عبادت او باشد علامتگذاري نمودم»[4] آن كس كه نفسش را به نشانههاي بندگي كه همان جهات فقر وغنا باشد، علامت بزند در حقيقت به آنچه كه از تأثير ربوبيت اراده نموده، دست يافته است و كسي كه خود را با نشانههاي نفساني خود علامت بزند يعني براي خود، حول و قوه و قدرتي قائل باشد و ببيند، خود حجاب خود گشته، و نفس او حجاب بين او و پروردگارش شده است...»[5]
انسان به خاطر به وديعه نهاده شدن اراده در وجود او و داشتن قدرت بر انجام يكسري اعمال، ممكن است دچار غرور و خود بزرگ بيني شود، مثل اينكه بخاطر فلان تواناييام توانستم موفق شوم يا من اين كار را انجام دادهام، بدون اينكه در نظر بياورد كه ما از خود هيچ قدرت و توانايي نداريم، هر چه هست در ساية توجه و عنايت حضرت حق است به ما، و آن توانايي را بدون ارادةالهي كه در طول ارادة ماست، نخواهيم داشت. چرا كه اگر لحظهاي عنايت و توجه خويش را از ما و جهان پيرامون ما بردارند، چيزي باقي نخواهد ماند. و ما براي اينكه به اين جنبه از احتياج و نيازمندي خود به خداوند اشاره كرده باشيم و از ياد نبريم كه آفريده خداوند كريم هستيم هر كاري را با بسم الله شروع ميكنيم. حتي در نماز هنگام شروع سورههايي كه ميخوانيم.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. تفسير الميزان، ج1.
2. اسرار الصلوه، ميرزا جواد ملکي تبريزي.
[1] . قرائتي، محسن، اسرار نماز، چاپ سازمان تبليغات اسلامي، چاپ دوم، 1370، ص 154.
[2] . همان.
[3] . همان.
[4] . نقل از: جوادي آملي، عبدالله، اسرار الصلاه، نشر اسراء، چاپ دوم، 1376.
[5] . همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 تیر 93
- بازدید
- ۱٬۰۱۲
چرا هر کاري را با «بسم الله الرحمن الرحيم» شروع مي کنيم؟
- نشان کردن
؟
متن کاربر
پرسش
چرا هر کاري را با «بسم الله الرحمن الرحيم» شروع مي کنيم؟
پاسخ کارشناسی
پاسخ
ذكر و ياد از خداي رحمان در هر كاري، توجه به اين امر مهم است كه همه چيز تحت يد قدرت لايزال الهي است. هيچ ذرهاي در اين ميانه (بين مبدأ و معاد) توانايي و قدرتي بر انجام كاري را ندارد، مگر به فيض و عنايت حضرت دوست.
علت ذكر و يادآوري از خداي رحيم، اين است كه انسان در امورات روزمرة خويش دچار نسيان و فراموشي شده و در حساب و كتابهاي مادي غرق در غفلت ميشود، براي خروج از فراموشي و غفلت، نفس خويشتن را با ياد خدا هوشيار كرده و سعي در بيداري آن، هنگام انجام كارهاي خويش دارد. چرا كه «هركاري با ياد خدا نباشد، به اتمام نميرسد»[1] حتي نوشتن يك بيت شعر.
در هنگام قرآن خواندن و قرائت هر سورهاي، بايد با «بسم الله الرّحمن الرّّحيم» شروع كنيم لذا اين ذكر بسم الله مخصوص حالت نماز هم نيست. امام صادق ـ عليه السّلام ـ فرمود: «بسم الله، تاج سورههاست»[2] و نشانة ايمان و رحمت است و در اول سورة برائت «بسم الله» نيامده، چون برائت و بيزاري از كفّار، نبايد همراه با رحمت باشد.[3] و در نماز ما بايد يك حمد و يك سوره از قرآن را بخوانيم و هر روز چند بار رو به قبله الهي آوريم و همچون يك آهن ربا در ميدان مغناطيسي، مولكولهاي جاذبه و دافعهاي خويش را سمت و سو دهيم و عليرغم اينكه نماز را به ياد خدا برپا ميكنيم، باز هم براي هوشياري نفس خويش سورة حمد را با بسم الله شروع ميكنيم كه در هرلحظه و هر كاري كه انجام ميدهيم به ياد حضرت دوست باشيم.
«در كتاب توحيد روايت شده كه از حضرت رضا ـ عليه السّلام ـ از تفسير «بسم الله» سؤال شد، حضرت فرمود: معناي سخن كسي كه ميگويد «بسم الله» يعني خود را به نشانه و علامتي از نشانههاي خداوند كه عبادت او باشد علامتگذاري نمودم»[4] آن كس كه نفسش را به نشانههاي بندگي كه همان جهات فقر وغنا باشد، علامت بزند در حقيقت به آنچه كه از تأثير ربوبيت اراده نموده، دست يافته است و كسي كه خود را با نشانههاي نفساني خود علامت بزند يعني براي خود، حول و قوه و قدرتي قائل باشد و ببيند، خود حجاب خود گشته، و نفس او حجاب بين او و پروردگارش شده است...»[5]
انسان به خاطر به وديعه نهاده شدن اراده در وجود او و داشتن قدرت بر انجام يكسري اعمال، ممكن است دچار غرور و خود بزرگ بيني شود، مثل اينكه بخاطر فلان تواناييام توانستم موفق شوم يا من اين كار را انجام دادهام، بدون اينكه در نظر بياورد كه ما از خود هيچ قدرت و توانايي نداريم، هر چه هست در ساية توجه و عنايت حضرت حق است به ما، و آن توانايي را بدون ارادةالهي كه در طول ارادة ماست، نخواهيم داشت. چرا كه اگر لحظهاي عنايت و توجه خويش را از ما و جهان پيرامون ما بردارند، چيزي باقي نخواهد ماند. و ما براي اينكه به اين جنبه از احتياج و نيازمندي خود به خداوند اشاره كرده باشيم و از ياد نبريم كه آفريده خداوند كريم هستيم هر كاري را با بسم الله شروع ميكنيم. حتي در نماز هنگام شروع سورههايي كه ميخوانيم.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. تفسير الميزان، ج1.
2. اسرار الصلوه، ميرزا جواد ملکي تبريزي.
[1] . قرائتي، محسن، اسرار نماز، چاپ سازمان تبليغات اسلامي، چاپ دوم، 1370، ص 154.
[2] . همان.
[3] . همان.
[4] . نقل از: جوادي آملي، عبدالله، اسرار الصلاه، نشر اسراء، چاپ دوم، 1376.
[5] . همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 تیر 93
- بازدید
- ۱٬۰۱۲
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.