سرّ وضو گرفتن براي نماز چيست؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

سرّ وضو گرفتن براي نماز چيست؟
پاسخ کارشناسی

پاسخ

ما معتقديم که خداوند متعال حکيم است و بر اساس حکمت واسعه خود دستوراتي اعم از واجب و حرام بر ما مقرر فرموده است علت اين دستورات گاهي بيان شده است و در برخي موارد مورد اشاره قرار نگرفته است. آن جا که در آيات و روايات علت ذکر نشده است ما بر اساس همان اعتقاد به حکيم بودن پروردگار آن را مي پذيريم و نام آن را تعبد مي­گذاريم، البته علاوه بر علت که دليل اصلي براي وجوب حکم است، حکمت هايي نيز براي احکام در نظر گرفته شده است که در مورد وضو به برخي از آن ها اشاره مي کنيم: الف: کسي که در شبانه روز موظف به سه يا پنج بار وضو گرفتن است ناچار مي شود که حد اقل پنج بار آلودگي هاي ظاهري را از دست و صورت خود دور کند و با استنشاق مستحب مجراي تنفسي خود را از گرد و غبار و ميکرب ها شستشو بدهد. ب: شخص در تعامل روزانه با مشکلات و احيانا ناپسندي هاي روحي مواجه مي گردد و هنگامي که مي خواهد به نماز بايستد و به دربار خالق بي نياز قدم بگذارد لازم است خود را از آلودگي ها پاک کند و وضو مي تواند علاوه بر پاکيزگي ظاهري، حالت طهارت روحي نيز براي شخص ايجاد کند و او را براي يک تماس معنوي آماده سازد و اين معنا را مي‎رساند كه خدايا من از تمام گناهان كه به دست و صورت يا پا انجام مي‎شود دست برداشته و دست شستم. و خدايا مي‎خواهم با بدني پاك و روحي پاكيزه به تو نزديك شوم. به تعبير امام رضا ـ عليه السّلام ـ كه مي‎فرمايد: «وضو يك ادب در برابر خدا است تا بنده هنگام نماز، وقتي در برابر خداوند مي‎ايستد، پاك باشد. و از آلودگي و پليدي، پاكيزه باشد، به علاوه در وضو، از بين رفتن كسالت و طرد خواب‎آلودگي (ايجاد نشاط) است و دل و روح را آماده ايستادن در برابر پروردگار مي‎سازد.[1] پس دانسته شد كه سرّ در وضو گرفتن، حاصل شدن طهارت است اعم از طهارت ظاهري و طهارت باطني و قلبي از جميع گناهان و پليدي‎ها و كثافات دروني چرا كه حديث شريف آمده كه امام علي ـ عليه السّلام ـ مي‎فرمايند: «الطهور نصف الايمان» طهارت نصف ايمان است.[2] از طرفي انسان عابدي كه مي‎خواهد نماز بخواند و در اين سير و سفر ملكوتي با مولاي حقيقي خود راز و نياز كند و با معشوق حقيقي خود به صحبت بنشيند و در مجلس انس ملائكه به عشق ورزي و طنازي مشغول باشد ناچار است در اين معراج كه محفل انس وصف است و همه چيز و همه كس در طهارت و پاكي محض است، مقام ادب را رعايت كند با پاكي قلب و درون و چهره‎اي پاك به سوي خدا برود و با زباني پاك سخن بگويد و با دستي پاك درخواست و طلب كند چرا كه شايسته نيست آدمي با دروني ناپاك و كثيف در آن مقام رفيع وارد شود زيرا در روايت است خداوند به درون و قلب انسان‎ها مي‎نگرد نه چهرة ظاهر آنها. در روايت است (حاصل ترجمة روايت) كه يهوديان از حضرت رسول اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ سؤال كردند كه به چه علت وضو مختص به اين چهار موضع شد، با آن كه اينها از همه اعضاء بدن شريف‎ترند فرمود: چون شيطان وسوسه كرد آدم را و او نزديك آن درخت رفت نظر به سوي آن كرد، آبرويش ريخت، پس برخاست و به سوي آن درخت روان شد و آن اوّل قدمي بود كه براي گناه برداشته شد، پس از آن با دست خويش آنچه در آن درخت بود چيد و خورد پس زينت و زيور جسمش پرواز نمود و آدم دست خود را بالاي سرش گذاشت و گريه نمود. پس چون خداوند توبة او را قبول فرموده واجب نمود بر او و بر ذريّه‎اش پاكيزه نمودن اين چهار عضو را، پس امر فرمود خداي عزوجل به شستن روي، براي آن كه نظر نمود به شجره، و امر فرمود به شستن دست‎ها تامرفق، چون با آنها تناول نمود و امر فرمود به مسح سر، چون دست خود را به سر گذاشت و امر نمود به مسح قدم‎ها چون كه با آنها به سوي گناه رفته بود.[3] در روايتي شريف در بيان كيفيت وضو در معراج آمده است: «... به وي وحي شد كه اي محمد نزديك اين چشمه شو و آن آبي است كه از ساق راست عرش جاري است پس رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ آب را به دست راست برگرفت و بدين خاطر است كه وضو با دست راست شروع مي‎شود، پس وحي شد كه صورتت را بشوي چرا كه تو مي‎خواهي به عظمت من بنگري پس دست راست و چپ را بشوي چرا كه با اين دست‎ها كلام مرا مي‎گيري و بعد با همان رطوبتي كه در دست‎ها است سر و پايت را مسح نما تا من بر تو مبارك گردانم و تو را به جايي برسانم كه احدي غير از تو گام بر آنجا ننهاده است.»[4] در حديثي از امام صادق ـ عليه السّلام ـ در مورد ثواب وضو آمده است كه به يكي از ياران خود فرمود: اي ابامحمد هر كس با اسم خدا وضو بگيرد همة بدنش پاك مي‎گردد. و وضو گرفتن دوباره (بعد از فاصله‎اي كه بين وضوي اوّلي افتاده و هنوز هم باطل نشده) اين كفارة تمام گناهان مي‎باشد و هر كس وضو بگيرد و نام خدا را نبرد بدنش پاك نمي‎شود مگر به مقداري كه آب به آن رسيده است.[5] نورانيت و صفاي باطني كه در سايه وضو پديد مي‎آيد، بسيار ارزشمند است، ازاين رو در روايات تأكيد شده كه انسان همواره با وضو باشد. وضو به نور تشبيه شده[6] و خوابيدن با وضو همچون احياء‌و شب‎زنده‎داراي به حساب آمده است.[7] معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر: 1. پرتوي از اسرار نماز، محسن قرائتي، ناشر: سازمان تبليغات اسلامي، چاپ دوم، شهريور 70، ص 105 ـ 95. 2. حكمت عبادات، آيت الله جوادي آملي، عبدالله، نشر مؤسسه اسراء. 3. آداب نماز، امام خميني(ره)، ناشر: مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني(ره)، چاپ اول، بهار 70. [1] . حر عاملي، وسائل الشيعه، چاپ المكتبة الاسلاميه، 1403 ق، ج 1، ص 266 و ج 4، باب وضو. [2] . محدث نوري، مستدرك الوسائل، قم، مؤسسه آل البيت، چاپ اوّل، 1408 هـ ، ق، ج 1، ص 357. [3] . صدوق، علل الشرايع، قم، انتشارات مكتبة الداوري، 1386، ج 1، ص 280، به نقل از: موسوي خميني، سيد روح الله، آداب الصلوة، چاپ هفتم، 1378، مؤسسه تنظيم آثار امام خميني، ص 70 و 71. [4] . صدوق، علل الشرائع، قم، انتشارات مكتبة الداوري، ج 2، ص 314 و 315، به نقل از: ملكي تبريزي، اسرار الصلوة، مترجم: رضا رجب‎زاده، انتشارات پيام آزادي، چاپ هشتم، 1378، ص 443. [5] . علل الشرايع، ج 1، ص 289. [6] . حر عاملي، وسائل الشيعه، ج 1، ص 377، باب 8، ح 8. [7] . همان، ص 266، باب 9، ح 3.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
1 تیر 93
بازدید
۳٬۰۷۳
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.