چرا به امام حسین ـ علیه السلام ـ قتیل العبرات می گویند؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

چرا به امام حسین ـ علیه السلام ـ قتیل العبرات می گویند؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

امام حسین ـ علیه السلام ـ با قیام و شهادت تاریخی و جاودان خود آتش عشقی را در دل های عاشقان فروزان نمودکه هرگز آن شعله آتش به سردی و خاموشی نمی گراید. این معنا در روایتی از پیامبر اعظم (ص) وارد شده است:«إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ حَرَارَةً فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً؛ براى شهادت حسين عليه السلام حرارت و گرمايى در دلهاى مؤمنان است كه هرگز سرد و خاموش نمى‏شود».[1]

در حقیقت معنی قتیل العبرات همان فرمایشات امام حسین ـ علیه السلام ـ در حق خویش است که فرمود: «أنَا قتیلُ العَبَرَةِ قُتِلتُ مکروباً و حقیقٌ علیَّ أن لا ياتِیَنی مکروبٌ قطُّ....؛ [2]من کشتة اشکهایم، با سختی و اندوه کشته می شوم و بر خدا شایسته است که هیچ اندوهگینی نزد من نیاید مگر آن که اندوهش را بزداید و او را شادمان به اهل خود برگرداند.» و نیز آن حضرت در فرازی دیگر فرمود: أنا قتیلُ العَبرة لا یذکرونی مؤمن الا استعبر؛[3] من کشتة اشک هایم، هیچ مؤمنی مرا ياد نمي کند، مگر آن که از سوز دل اشک مي ريزد، اين بيانات بدين معني است که شهادت امام حسين ـ عليه السلام ـ در صحرای کربلا، آن قدر مظلومانه و جانسوز بود که اگر هر شخص با ایمانی وقتی به یاد نحوه شهادت، مظلومیت، تنهایی، تشنگی و... آن حضرت بیفتد، بی اختیار از سوز دل، اشک هایش جاری خواهد شد. بدان معنی که گفته شد. کلام امام علی ـ علیه السلام ـ نیز دلالت دارد که، امیر المؤمنین علی ـ علیه السلام ـ به امام حسین ـ علیه السلام ـ نگاه کرد و فرمود: ای اشک (بی صدای برخاسته، از سوز دلِ) هر با ایمان! امام حسین ـ علیه السلام ـ عرض کرد: پدر جان! مرا می گویی؟ فرمود: آری، فرزندم![4]

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ فرهنگ جامع سخنان امام حسین ـ علیه السلام ـ، تدوین: گروه حدیث پژوهشکده باقر العلوم، ترجمه علی مؤیدی.

 


[1]. مقرّم عبد الرزاق‏، مقتل الحسين، بیروت، مؤسسة الخرسان للمطبوعات، 1426ق، ص123.

[2] .  ابوالقاسم جعفر بن محمد بن قولویه، کامل الزیارات، النجف، مکتبة المرتضویة، 1356هـ.ق، ص 109؛ و شیخ صدوق، ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، تهران، کتاب فروشی الصدوق، 1361هـ.ش، ص 219، حدیث 52؛ علامه مجلسی، بحار الانوار، تهران، مکتبة الاسلامیه، 1363ش، ج44، ص 279، حدیث6.

[3] . شیخ صدوق، الامالی، بیروت، مؤسسه الاعلمی، 1400هـ.ق، ص 118؛ و ابن شهر آشوب، المناقب، قم، انتشارات علامه، ج4، ص 87.

[4] .  ابوالقاسم جعفر بن محمد بن قولویه، پیشین، ص 108؛ وعلامه مجلسی، پیشین، ج44، ص 280.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
4 امرداد 01
بازدید
۹۰۵
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.