چرا تراشيدن ريش حرام است؟
چرا تراشيدن ريش حرام است؟
پرسش
پاسخ
هر حكم شرعي از دو جهت قابل دليل يابي است:
الف) دليل شرعي؛ مقصود از آن، متون و نصوصي است كه حكم الهي را بيان ميكند. اين دليل ها ابزار اصلي فقيه و كارشناس ديني است كه از طريق آن، مي تواند حكم الهي را استنباط كند.
ب) فلسفه حكم؛ مقصود از آن اين است كه چرا خداوند بر موضوع مفروض، فلان حكم را داده است. چنين كاوشي تحقيق فقهي نيست مگر در مواردي كه «كشف فلسفه حكم» در «استنباط حكم» دخيل باشد. در اين رابطه بايد چند نكته را در نظر داشت: اولاً فلسفه همه احكام و جزئيات آنها به طور تفصيلي روشن نيست و آگاهي از آن دانشي فراتر از تنگناهاي معارف عادي بشري مي طلبد. ليكن به طور اجمال روشن است كه همه احكام الهي تابع مصالح و مفاسد واقعي در متعلق آنهاست. بنابر اين در صورتي كه فلسفه حكمي را بالخصوص ندانيم بنابر قاعده كلي فوق از آن بايد پيروي كرد. زيرا يقين به وجود مصلحتي در آن هست هر چند بر ما ناشناخته باشد. ثانياً در جست و جوي فلسفه احكام نبايد هميشه به دنبال علوم تجربي رفت و دليلي مادي و فيزيولوژيك برايش جست و جو نمود. اين فرايند كه هميشه در پي يافتن مصلحت يا مفسده اي طبي يا ... باشيم برخاسته از نگرشي مادي گرايانه است. در حالي كه بسياري از احكام، مصالحي معنوي دارند كه در حوزه هيچ يك از علوم بشري قابل تحقيق نيست و آنها با متد تجربي خود قادر به اثبات حكم يا نفي آن نيستند و يا اگر نظري بدهند بسيار سطحي است و چه بسا مسأله حكمتي برتر و بالاتر داشته باشد. چنانكه در مورد روزه علوم به خواص بهداشتي آن پرداخته اند ولي قرآن مجيد فلسفه اي بالاتر را بيان فرموده و آن «متقي شدن» است. در مورد تراشيدن صورت نيز از نظر طبي گفته اند: وجود محاسن براي محافظت از لثه ها و دندان ها و پوست صورت مفيد است. حتي امروز يكي از راههاي انتقال ويروس ايدز را تيغ زدن به صورت مي دانند. ليكن به نظر مي رسد فلسفه اصلي حكم اثري معنوي و روحي و نيز حفظ حالت طبيعي خلقت مرد باشد. (حكم شرعي درباره ريش از كتاب مسائل جديد از ديدگاه مراجع، ج1، ص74)
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 تیر 93
- بازدید
- ۳٬۸۲۰
چرا تراشيدن ريش حرام است؟
- نشان کردن
؟
متن کاربر
پرسش
چرا تراشيدن ريش حرام است؟
پاسخ کارشناسی
پاسخ
هر حكم شرعي از دو جهت قابل دليل يابي است:
الف) دليل شرعي؛ مقصود از آن، متون و نصوصي است كه حكم الهي را بيان ميكند. اين دليل ها ابزار اصلي فقيه و كارشناس ديني است كه از طريق آن، مي تواند حكم الهي را استنباط كند.
ب) فلسفه حكم؛ مقصود از آن اين است كه چرا خداوند بر موضوع مفروض، فلان حكم را داده است. چنين كاوشي تحقيق فقهي نيست مگر در مواردي كه «كشف فلسفه حكم» در «استنباط حكم» دخيل باشد. در اين رابطه بايد چند نكته را در نظر داشت: اولاً فلسفه همه احكام و جزئيات آنها به طور تفصيلي روشن نيست و آگاهي از آن دانشي فراتر از تنگناهاي معارف عادي بشري مي طلبد. ليكن به طور اجمال روشن است كه همه احكام الهي تابع مصالح و مفاسد واقعي در متعلق آنهاست. بنابر اين در صورتي كه فلسفه حكمي را بالخصوص ندانيم بنابر قاعده كلي فوق از آن بايد پيروي كرد. زيرا يقين به وجود مصلحتي در آن هست هر چند بر ما ناشناخته باشد. ثانياً در جست و جوي فلسفه احكام نبايد هميشه به دنبال علوم تجربي رفت و دليلي مادي و فيزيولوژيك برايش جست و جو نمود. اين فرايند كه هميشه در پي يافتن مصلحت يا مفسده اي طبي يا ... باشيم برخاسته از نگرشي مادي گرايانه است. در حالي كه بسياري از احكام، مصالحي معنوي دارند كه در حوزه هيچ يك از علوم بشري قابل تحقيق نيست و آنها با متد تجربي خود قادر به اثبات حكم يا نفي آن نيستند و يا اگر نظري بدهند بسيار سطحي است و چه بسا مسأله حكمتي برتر و بالاتر داشته باشد. چنانكه در مورد روزه علوم به خواص بهداشتي آن پرداخته اند ولي قرآن مجيد فلسفه اي بالاتر را بيان فرموده و آن «متقي شدن» است. در مورد تراشيدن صورت نيز از نظر طبي گفته اند: وجود محاسن براي محافظت از لثه ها و دندان ها و پوست صورت مفيد است. حتي امروز يكي از راههاي انتقال ويروس ايدز را تيغ زدن به صورت مي دانند. ليكن به نظر مي رسد فلسفه اصلي حكم اثري معنوي و روحي و نيز حفظ حالت طبيعي خلقت مرد باشد. (حكم شرعي درباره ريش از كتاب مسائل جديد از ديدگاه مراجع، ج1، ص74)
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 تیر 93
- بازدید
- ۳٬۸۲۰
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.