با توجه به حساسيت شغلي بعضاً دانشجويان خواهر با پاي برهنه بدون جوراب در سطح دانشگاه تردد مينمايند و اينجانب تذكر ميدهم خواهشمند است در اين خصوص ارائه طريق نمائيد كه اين حقير مجاز هستم يا خير؟
با توجه به حساسيت شغلي بعضاً دانشجويان خواهر با پاي برهنه بدون جوراب در سطح دانشگاه تردد مينمايند ...
پرسش
پاسخ
دعوت به معروف،هدايت و تبليغ، از وظايف تك تك افراد مسلمان و مؤمن است. هر فردي به اندازة توان، ميزان قدرت و مسئوليت خود، لازم است در اين زمينه، قدم بردارد. پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ : «هر كس، مردم را به كارهاي نيك دعوت نموده و از كارهاي زشت باز دارد، او در روي زمين، خليفه و جانشين خداوند، پيامبر و قرآن مجيد است.»[1]
و در حديث ديگري ميفرمايد: «هر كس در مسئوليت تبليغياش، ديگران را به كارهاي شايسته، دعوت نمايد و از كارهاي بد باز دارد، و يا كارهاي نيك را به آنان نشان داده و يا به آن اشاره كند، در پاداش اعمال همة آنان شريك خواهد بود.»[2]
در پاسخ به این سؤال ابتدا شرائط و مراتب امر به معروف و نهي از منكر و همچنين حكم پوشش اسلامي بيان ميشود چرا كه اولين قدم در اين راه توجه به اين مسائل ميباشد:
شرايط وجوب امر و نهي
1. قدم اول در امر هدايت ديني افراد اين است كه در ابتدا، امور شايسته، مطلوب و معروف شرعي و منكرات، به درستي شناخته شده و با دقت، حوصله و بردباري به ديگران شناسانده شود. علم و آگاهي و شناخت، رابطة مستقيم با نوع رفتارهاي افراد دارد، تغيير در نگاه و بعد شناختي افراد، باعث تغيير در ابعاد رفتاري خواهد شد.
2. احتمال تأثير و پذيرش در ناحية مخاطب وجود داشته باشد. در حديث آمده است كه اين وظيفه شرعي اجتماعي، بر كسي واجب است كه قدرت دارد و مردم از او اطاعت ميكنند و احتمال تأثير وجود دارد.[3]
3. اصرار بر گناه از شرايط ديگر آن است. فرد گنهكار بايد مصرّ بر آن منكر باشد. لذا اگر احتمال داده شود كه او، بنابر تكرار ندارد، وجوب نهي از منكر، مورد ترديد است.
4. نداشتن مفسده در اين امر و نهي. مفسده و ضرر اعم از ضرر جاني، مالي، آبرو و...[4]
بنابراين قبل از هر اقدامي بايد ببينيد شرائط وجوب خصوصاً احتمال تأثير محقق شده است يا نه، سپس تصميم به عمل بگيريد.
مراتب اجراي اين وظيفه اجتماعي :
1. مرحلة قلبي. اولين مرتبه آن اين است كه فرد،در قلب خود از منكر،متنفر باشد. و راضي به عمل و رفتار نابهنجار و زشت نباشد.
2. تذكر غير مستقيم: به شكل غير مستقيم، طوري برخورد شود كه او بفهمد، به خاطر عمل خلافش، اينگونه برخورد ميشود.
3. تبليغ زباني: در اين مرحله، بايد دعوت با نرمي، دلسوزي و محبت و نصايح سودمند باشد.
4. برخورد عملي: در مرحلةآخر لازم است در محدودة قوانين و توسط افراد مسئول به طوري جدي در روشهاي شايسته و به دور از بياحترامي و هتك حرمت افراد، نهي از منكر انجام شود.
حكم پوشش اسلامي
بر زنان واجب است تمام بدن خود را به استثناي صورت و دستان تا مچ، از نامحرم بپوشانند.
مشروط به آن كه، صورت و دو دست آنها زينت نداشته باشد و كسي به قصد لذت و ريبه به صورت و دستان آنان نظر نكند. بنابراين اگر صورت و دستان، زينت شده باشد و يا در معرض نگاههاي آلوده قرار داشته باشند، پوشش صورت و دست نيز لازم است. بانوان و دختران بالغ، نميتوانند با پاي بدون پوشش (جوراب) در مقابل نامحرم، رفت و آمد كنند.[5]
بعد از توضيحات فوق، مواردي به عنوان راه كارهاي عملي،بيان ميشود:
اگر شما در دانشگاه به عنوان يكي از مسئولان فرهنگي هستيد كه مسئوليت خطير و مهمي بر عهده شما ميباشد. بايد با احساس مسئوليت بيشتري به هدايت فكري و معنوي دانشجويان بپردازيد. اما اگر كارمند بخش ديگري ميباشيد، در اين صورت بايد به وظايف فردي خود، در حد توان و انجام تكليف شرعي خود، عمل كنيد. اگر اين موردي كه گفتهايد (بدون جوراب بودن دانشجويان دختر) در محيط دانشگاه از طرف بيشتر خواهران رعايت نميشود، هر چند تذكر فردي از باب وظيفة شرعي با همان شرايط و مراتب نهي از منكر كه گفته شد، لازم و داري تأثير است، ولي نياز به همكاري و همدلي ساير افراد مسئول و ديگر دانشجويان دارد.
وظايف مسئولان دانشگاه:
1. داشتن برنامههاي مدون، مشخص، علمي و تربيتي كه همراه با كار كارشناسي تهيه شده باشد.
2. وجود قوانين و ضوابط مشخص و بدور از برخوردهاي شخصي و سليقهاي.
3. اسلامي نگه داشتن فضاي عمومي حاكم بر محيط دانشگاه، اين امر ميتواند به شكلهاي مختلفي انجام شود.
الف) قدم اول، داشتن پوشش مناسب از طرف اساتيد و كارمندان خواهر در محيط دانشگاه است زيرا دانشجويان به نحوة پوشش آنان توجه خاصي دارند.
ب) القاء غير مستقيم حفظ و رعايت پوشش اسلامي از طريق بر پايي نمايشگاه و عرضة پوشاك بانوان، تهيه بروشور در زمينة احكام پوشش.
4. تشكيل ميزگردهاي گفتگو و بحث دانشجويي در زمينة پوشش مناسب اسلامي با حضور كارشناسان مجرب.
5. كنترل و نظارت مستمر، البته به صورت منطقي و معقول و بدور از برخوردهاي افراطي و تند.
تشكيل هستههاي فرهنگي و ديني
وجود چنين گروهها و جمعهاي دانشجويي از بين برادران و خواهران مذهبي و متدين كه به صورت خودجوش، تشكيل شده باشد، اقدام مناسبي در اين زمينه است. اوّلاً رفتارهاي ديني آنان را حفظ و تقويت ميكند.
ثانياً: باعث ايجاد الگوهاي رفتاري براي سايرين ميشود.
ثالثاً: عامل بازدارندهاي در مقابل رفتارهاي غير مذهبي ديگران است.
تذكرات فردي و خصوصي
شما ميتوانيد زمينهسازي كنيد تا دانشجويان متدين زيرك همراه با دلسوزي، محبت و اخلاص، افراد را به صورت فردي و غير مستقيم، هدايت و راهنمايي كنند. اين گفتگوهاي صميمانه همراه با منطق و عقلانيت باشد. نصايح و پندها نبايد خشك و آمرانه باشد. در اين امر، زيادهروي و افراط نشود كه نتيجه عكس خواهد داد. زيرا زيادهروي در مقام نصيحت، نصيحت در حضور ديگران و يا سرزنش مردم، باعث تقويت و تحريك لجاجت آنان ميشود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. مجموعه پرسشها و پاسخهاي دانشجويي، نهاد نمايندگي ولي فقيه در دانشگاهها.
2. احكام روابط زن و مرد در بعد اجتماعي، سيد مسعود معصومي، بوستان كتاب قم.
3. جوانان و روابط، ابوالقاسم مقيمي حاجي، مركز مطالعات فرهنگي حوزه، چاپ دوم، 84.
4. شيوههاي تعليم و تبليغ، علي اكبر بابازاده، نشر دانش و ادب.
5. تبليغ در قرآن و حديث، محمدي ري شهري، دارالحديث، چاپ دوم، 82.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 14 امرداد 01
- بازدید
- ۵۶
با توجه به حساسيت شغلي بعضاً دانشجويان خواهر با پاي برهنه بدون جوراب در سطح دانشگاه تردد مينمايند ...
- نشان کردن
پرسش
با توجه به حساسيت شغلي بعضاً دانشجويان خواهر با پاي برهنه بدون جوراب در سطح دانشگاه تردد مينمايند و اينجانب تذكر ميدهم خواهشمند است در اين خصوص ارائه طريق نمائيد كه اين حقير مجاز هستم يا خير؟
پاسخ
دعوت به معروف،هدايت و تبليغ، از وظايف تك تك افراد مسلمان و مؤمن است. هر فردي به اندازة توان، ميزان قدرت و مسئوليت خود، لازم است در اين زمينه، قدم بردارد. پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ : «هر كس، مردم را به كارهاي نيك دعوت نموده و از كارهاي زشت باز دارد، او در روي زمين، خليفه و جانشين خداوند، پيامبر و قرآن مجيد است.»[1]
و در حديث ديگري ميفرمايد: «هر كس در مسئوليت تبليغياش، ديگران را به كارهاي شايسته، دعوت نمايد و از كارهاي بد باز دارد، و يا كارهاي نيك را به آنان نشان داده و يا به آن اشاره كند، در پاداش اعمال همة آنان شريك خواهد بود.»[2]
در پاسخ به این سؤال ابتدا شرائط و مراتب امر به معروف و نهي از منكر و همچنين حكم پوشش اسلامي بيان ميشود چرا كه اولين قدم در اين راه توجه به اين مسائل ميباشد:
شرايط وجوب امر و نهي
1. قدم اول در امر هدايت ديني افراد اين است كه در ابتدا، امور شايسته، مطلوب و معروف شرعي و منكرات، به درستي شناخته شده و با دقت، حوصله و بردباري به ديگران شناسانده شود. علم و آگاهي و شناخت، رابطة مستقيم با نوع رفتارهاي افراد دارد، تغيير در نگاه و بعد شناختي افراد، باعث تغيير در ابعاد رفتاري خواهد شد.
2. احتمال تأثير و پذيرش در ناحية مخاطب وجود داشته باشد. در حديث آمده است كه اين وظيفه شرعي اجتماعي، بر كسي واجب است كه قدرت دارد و مردم از او اطاعت ميكنند و احتمال تأثير وجود دارد.[3]
3. اصرار بر گناه از شرايط ديگر آن است. فرد گنهكار بايد مصرّ بر آن منكر باشد. لذا اگر احتمال داده شود كه او، بنابر تكرار ندارد، وجوب نهي از منكر، مورد ترديد است.
4. نداشتن مفسده در اين امر و نهي. مفسده و ضرر اعم از ضرر جاني، مالي، آبرو و...[4]
بنابراين قبل از هر اقدامي بايد ببينيد شرائط وجوب خصوصاً احتمال تأثير محقق شده است يا نه، سپس تصميم به عمل بگيريد.
مراتب اجراي اين وظيفه اجتماعي :
1. مرحلة قلبي. اولين مرتبه آن اين است كه فرد،در قلب خود از منكر،متنفر باشد. و راضي به عمل و رفتار نابهنجار و زشت نباشد.
2. تذكر غير مستقيم: به شكل غير مستقيم، طوري برخورد شود كه او بفهمد، به خاطر عمل خلافش، اينگونه برخورد ميشود.
3. تبليغ زباني: در اين مرحله، بايد دعوت با نرمي، دلسوزي و محبت و نصايح سودمند باشد.
4. برخورد عملي: در مرحلةآخر لازم است در محدودة قوانين و توسط افراد مسئول به طوري جدي در روشهاي شايسته و به دور از بياحترامي و هتك حرمت افراد، نهي از منكر انجام شود.
حكم پوشش اسلامي
بر زنان واجب است تمام بدن خود را به استثناي صورت و دستان تا مچ، از نامحرم بپوشانند.
مشروط به آن كه، صورت و دو دست آنها زينت نداشته باشد و كسي به قصد لذت و ريبه به صورت و دستان آنان نظر نكند. بنابراين اگر صورت و دستان، زينت شده باشد و يا در معرض نگاههاي آلوده قرار داشته باشند، پوشش صورت و دست نيز لازم است. بانوان و دختران بالغ، نميتوانند با پاي بدون پوشش (جوراب) در مقابل نامحرم، رفت و آمد كنند.[5]
بعد از توضيحات فوق، مواردي به عنوان راه كارهاي عملي،بيان ميشود:
اگر شما در دانشگاه به عنوان يكي از مسئولان فرهنگي هستيد كه مسئوليت خطير و مهمي بر عهده شما ميباشد. بايد با احساس مسئوليت بيشتري به هدايت فكري و معنوي دانشجويان بپردازيد. اما اگر كارمند بخش ديگري ميباشيد، در اين صورت بايد به وظايف فردي خود، در حد توان و انجام تكليف شرعي خود، عمل كنيد. اگر اين موردي كه گفتهايد (بدون جوراب بودن دانشجويان دختر) در محيط دانشگاه از طرف بيشتر خواهران رعايت نميشود، هر چند تذكر فردي از باب وظيفة شرعي با همان شرايط و مراتب نهي از منكر كه گفته شد، لازم و داري تأثير است، ولي نياز به همكاري و همدلي ساير افراد مسئول و ديگر دانشجويان دارد.
وظايف مسئولان دانشگاه:
1. داشتن برنامههاي مدون، مشخص، علمي و تربيتي كه همراه با كار كارشناسي تهيه شده باشد.
2. وجود قوانين و ضوابط مشخص و بدور از برخوردهاي شخصي و سليقهاي.
3. اسلامي نگه داشتن فضاي عمومي حاكم بر محيط دانشگاه، اين امر ميتواند به شكلهاي مختلفي انجام شود.
الف) قدم اول، داشتن پوشش مناسب از طرف اساتيد و كارمندان خواهر در محيط دانشگاه است زيرا دانشجويان به نحوة پوشش آنان توجه خاصي دارند.
ب) القاء غير مستقيم حفظ و رعايت پوشش اسلامي از طريق بر پايي نمايشگاه و عرضة پوشاك بانوان، تهيه بروشور در زمينة احكام پوشش.
4. تشكيل ميزگردهاي گفتگو و بحث دانشجويي در زمينة پوشش مناسب اسلامي با حضور كارشناسان مجرب.
5. كنترل و نظارت مستمر، البته به صورت منطقي و معقول و بدور از برخوردهاي افراطي و تند.
تشكيل هستههاي فرهنگي و ديني
وجود چنين گروهها و جمعهاي دانشجويي از بين برادران و خواهران مذهبي و متدين كه به صورت خودجوش، تشكيل شده باشد، اقدام مناسبي در اين زمينه است. اوّلاً رفتارهاي ديني آنان را حفظ و تقويت ميكند.
ثانياً: باعث ايجاد الگوهاي رفتاري براي سايرين ميشود.
ثالثاً: عامل بازدارندهاي در مقابل رفتارهاي غير مذهبي ديگران است.
تذكرات فردي و خصوصي
شما ميتوانيد زمينهسازي كنيد تا دانشجويان متدين زيرك همراه با دلسوزي، محبت و اخلاص، افراد را به صورت فردي و غير مستقيم، هدايت و راهنمايي كنند. اين گفتگوهاي صميمانه همراه با منطق و عقلانيت باشد. نصايح و پندها نبايد خشك و آمرانه باشد. در اين امر، زيادهروي و افراط نشود كه نتيجه عكس خواهد داد. زيرا زيادهروي در مقام نصيحت، نصيحت در حضور ديگران و يا سرزنش مردم، باعث تقويت و تحريك لجاجت آنان ميشود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. مجموعه پرسشها و پاسخهاي دانشجويي، نهاد نمايندگي ولي فقيه در دانشگاهها.
2. احكام روابط زن و مرد در بعد اجتماعي، سيد مسعود معصومي، بوستان كتاب قم.
3. جوانان و روابط، ابوالقاسم مقيمي حاجي، مركز مطالعات فرهنگي حوزه، چاپ دوم، 84.
4. شيوههاي تعليم و تبليغ، علي اكبر بابازاده، نشر دانش و ادب.
5. تبليغ در قرآن و حديث، محمدي ري شهري، دارالحديث، چاپ دوم، 82.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 14 امرداد 01
- بازدید
- ۵۶
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.