چرا ما حق انتخاب را از انسان مي گيريم آيا در اعتقاد به ولایت فقیه و رعایت حجاب و خواندن نماز اجبار صحیح است؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

چرا ما حق انتخاب را از انسان مي گيريم آيا در اعتقاد به ولایت فقیه و رعایت حجاب و خواندن نماز اجبار صحیح است؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

 هر چند انسانها داراي حق انتخاب و آزادي هستند امّا مسلم است که حق انتخاب و آزادي انسان ها نمي تواند مطلق باشد زيرا مطلق بودن حق انتخاب و آزادي افراد به هرج و مرج، اختلال و اختلاف خواهد انجاميد.

بنابراين , حق انتخاب و آزادي افراد به ناچار بايد مقيد و محدود به قوانين و مقرراتي باشد و هر نظام سياسي بر اساس مباني و اصول حاکم بر آن قوانيني را در نظر مي گيرد که حق انتخاب و آزادي افراد بر اساس آن محدود خواهد شد. در نظام اسلامي که مباني و اصول اسلامي حاکم است، قوانين و مقررات اسلامي محدوده حق انتخاب و آزادي افراد را مشخص مي سازد و افراد با گزينش و پذيرش نظام اسلامي آزادانه مي پذيرند که قوانين اسلامي بر آنها حاکم شود. در حقيقت مردم با انتخاب نظام اسلامي و پذيرش آن، پذيرفته اند که حق انتخاب و آزادي خويش را در چارچوب آن محدود سازند.در نظام اسلامي هيچ اجباري در اعتقاد به ولايت فقيه يا خواندن نماز و روزه گرفتن , نمي شود و کسي به خاطر اعتقاد نداشتن به ولايت فقيه يا نخواندن نماز و يا روزه نگرفتن تا وقتي که تظاهر به آن نکند از حقوق اجتماعي خويش محروم نمي گردد. علاوه بر اینکه اعتقاد اساساً قابل اجبار و اکراه نیست زیرا اعتقاد امری قلبی و دورنی است و ریشه در استدلال و پشتوانه منطقی آن دارد , اجبار و تحمیل در اعمال و حركات جسمانى ما مى‏تواند اثر بگذارد نه در افكار و اعتقادات ما و نمی توان به زور و اجبار کسی را به چیزی معتقد ساخت یا از اعتقاد به چیزی باز داشت .

اعتقاد نداشتن به ولايت فقيه تا مادامي که به مقابله با نظام اسلامي و اقدام عملي بر عليه نظام منجر نشود، موجب محروميت از حقوق اجتماعي نمي شود , بله در مسئوليت هاي مهمي مانند نمايندگي مجلس شوراي اسلامي و رياست جمهوري اعتقاد به مباني جمهوري اسلامي شرط شده تا از حضور افرادي که معتقد به مباني نظام نيستند در چنين پست هايي جلوگيري به عمل آيد و اين اختصاص به نظام جمهوري اسلامي نداشته و در همه نظام هاي سياسي کساني در چنين مسئوليت هايي قرار مي گيرند که مباني و اصول حاکم بر آن نظام را قبول داشته باشند.

در مورد نماز خواندن و روزه گرفتن و امثال اين عبادات نيز تا وقتي جنبه فردي داشته باشد هيچ اجبار و الزامي در کار نيست امّا اگر جنبه عمومي و اجتماعي پيدا کند مثل اين که شخصي تظاهر به روزه خواري کند با او برخورد خواهد شد.زیرا این عمل دیگر جنبه فردی نداشته و جنبه اجتماعی پیدا می کند و

کسي نبايد فضاي عمومي جامعه را آلوده نمايد و نظام اسلامي موظف است فضا و محيط مناسب را براي رشد فضايل و تحقق بندگي فراهم نمايد «الَّذِينَ إِن مَّکنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّکاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنکرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ.[1]»

«کساني که چون در زمين به آن ها توانايي دهيم، نماز را بر پا مي دارند و زکات مي دهند و به کارهاي پسنديده وا مي دارندو از زشتیها باز می دارند وبرای خداوند سرانجام کارهاست .»

الزام به رعايت حجاب نيز در اين راستا صورت مي گيرد. زيرا حجاب جنبه اجتماعي داشته و با توجه به پيامدها و نتايج مخرب بد حجابي و بي حجابي براي جامعه همچون از هم گسيختگي خانواده ها، افزايش مفاسد اخلاقي و اجتماعي و کاهش امنيت اجتماعي، مسأله اي فردي و حريم خصوصي نيست از اين رو نظام اسلامي با هر گونه بي حجابي برخورد مي کند و هيچ عقل سليمي نمي پذيرد که بخاطر آزادي هوسراني عده اي، امنيت اخلاقي، اجتماعي و رواني جامعه را نايده گرفت.

بنابر این , نظام جمهوري اسلامي به حريم فردي و خصوصي افراد احترام گذاشته و در اعتقاد و عمل آن را به رسميت شناخته است و مطابق قانون اساسي تفتيش عقايد ممنوع است و هيچ کس را نمي توان به صرف داشتن عقيده اي مورد تعرض و مؤاخذه قرار داد.[2]و حيثيت، جان،مال، حقوق، مسکن و شغل اشخاص از تعرض مصون است مگر در مواردي که قانون تجويز کند.[3] البته اگر مسأله اي از حريم خصوصي افراد خارج شده و جنبه عمومي و اجتماعي پيدا کند , نظام اسلامي وظيفه دارد سلامت حريم عمومي را تضمين کند. برخي از رفتارها مانند بي حجابي , حريم خصوصي افراد و حق فردي محسوب نمي شود بلکه جنبه عمومي و اجتماعي دارد و برخي موارد نيز داراي دو جنبه است که از لحاظ جنبه فردي نظام اسلامي متعرض آن نمي شود و در آن حريم وارد نمي شود و از نظر جنبه عمومي در آن دخالت مي کند، مانند روزه خواري در حريم خصوصي و روزه خواري در حريم عمومي که برخورد با آنها يکسان نيست و اعتقاد نداشتن به ولايت فقيه در فضاي فکر و عقيده فرد و اظهار مخالفت با ولايت فقيه در اجتماع که اينها دو مسأله اند و نوع برخورد با آنها متفاوت مي باشد.

 


[1]. حج / 41.

[2]. قانون اساسي، اصل 23.

[3]. قانون اساسي، اصل22.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
31 امرداد 01
بازدید
۶۵
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.