ما در خيلي از روايات شنيده ايم كه در مسجد فقط ذكر خداوند باش...

پرسش
پاسخ
يكي از واجبات دين ما كه در فروع دهگانه دين وارد شده است «تبري» برائت جوئي از مشركين و ظالمان مي باشد، تولي و تبرّي آنقدر مورد تأكيد اسلام است كه در حديث آمده است «امام صادق: هر كه به خاطر دين حبّ و بغض نداشته باشد دين ندارد.»[1]
مسجد از همان زمان تأسيس توسط پيامبر گرامي اسلامي تنها جايگاه عباداتي چون نماز و ذكر زباني نبوده است بلكه پايگاه اجتماعي، فرهنگي، آموزشي و سياسي مسلمانان بوده است.
مسجد پايگاه اجتماعي و سياسي اسلام:
پيامبر در مسجد و در اجتماع سپاهيان و مسلمانان كه براي بدرقه آنان حاضر مي شدند فرماندهان سپاه را معرفي مي كرد و بر لزوم تقويت و اطاعت از آنان تأكيد مي كرد مثلاً در جنگ موته رسول خدا در حالي كه بر شانه هاي علي و عباس تكيه داده بود در مسجد حاضر شد و براي مردم خطبه خواند و آنان را به جهاد ترغيب نمود و در همان جا اسامه را به عنوان فرمانده لشكر به مردم معرفي نمود.[2]
علي ـ عليه السلام ـ در مسجد از معاويه و ياران او بيزاري مي جست و مردم را ترغيب به جهاد با معاويه مي نمود كه نمونه هاي آن در نهج البلاغه فراوان است.
در تاريخ آمده است كه گفتگوهاي علمي و سياسي پيامبر با هيئت هاي نمايندگي قبايل مختلف در مسجد برگزار مي شده است پيامبر در كنار يكي از ستونهاي مسجد كه تا به امروز به نام «اسطوانة الوفود» شناخته مي شود اين هيئت ها را به حضور مي پذيرفت و با آنان به مذاكرات ديني و سياسي مي پرداخت.[3]
هنگامي كه گروهي از امويان در مسجد سرگرم اظهار شادماني از پيروزي معاويه بودند آنان را اندرز داد و از پيامدهاي زيانبار تلاش و فعاليتشان در حزب شيطان بر حذر داشت.[4]
روزي معاويه در سفري به مدينه وارد مسجد النبي شد و در سخنانش به اميرالمؤمنين(ع) اهانت نمود، امام حسن به پا خاست و چنان به معاويه پاسخ گفت كه او مجبور شد ياوه گويي هايش را نا تمام رها كند و از منبر فرود آيد.[5]
امام محمد تقي(ع)پس از شهادت پدر گرامي اش با حضور بر منبر جد خويش در مسجد النبي به معرفي مقام خود پرداخت.[6] كه تلاش در جهت تقويت جايگاه اجتماعي امامت به حساب آيد با توجه به مطالب بالا روشن است كه مسجد پايگاه مبارزات فرهنگي و سياسي پيامبر و ائمه بر عليه مشركان و ظالمان بوده است.
انجام اين گونه تلاش هاي فرهنگي، سياسي و اجتماعي در مسجد سبب مي شود كه اين مكان مقدس به عضوي فعال از پيكره جامعه اسلامي تبديل شود و مسجد با حياتي ترين مسائل مسلمانان پيوندي استوار داشته باشد و نه تنها مغاير با قداست مسجد نيست بلكه مايه عظمت و قداست بيشتر مسجد مي شود.
عبدالله بن ابي سر كرده منافقان در جنگ احد بدون عذري قابل قبول از ميانه راه به مدينه برگشت و يك سوم سپاه پيامبر را نيز كه همدست او بودند با وي برگشتند در اولين نماز جمعه بعد از جنگ مسلمانان در مقابل چشم پيامبر او را از مسجد بيرون كردند.[7] با توجه به سيره پيامبر و ائمه در استفاده از پايگاه مسجد جهت مبارزات فرهنگي و سياسي و اجتماعي ما نيز بايد با تأسي از آن بزرگان مسجد را پايگاه مبارزه با مستكبران و ظالمان زمانه قرار دهيم كه شيطان بزرگ آمريكا و اسرائيل از سركردگان آن مي باشند همان طور كه شهيد مطهري مي فرمايند: اگر حسين بن علي امروز بود مي گفت: اگر مي خواهي براي من عزاداري كني براي من سينه و زنجير بزني شعار امروز تو بايد فلسطين باشد شمر امروز موشه دايان (نخست وزير وقت اسرائيل) است شمر هزار و سيصد سال پيش مرد شمر امروز را بشناس.[8]
لذا فرياد برائت از مشركين و ظالمان زمان جزء بزرگترين عبادتها و اطاعت از خدا و بالاترين ذكرها در مساجد مي باشد حسن ختام اين پاسخ را با كلامي از امام خميني به پايان مي بريم:
در صدر اسلام مساجد، محافل و نمازها جنبه سياسي داشته اند از مسجد راه مي انداختند لشكر را به جنگي كه بايد بكنند و به آن جايي كه بايد بفرستد از مسجد مسائل سياسي طرح ريزي مي شد، مسجد محل اين بود كه مسائل سياسي در آن طرح بشود مع الأسف مساجد را ما كاري كرديم كه به كلي از مصالح مسلمين دور باشد و با دست ما آن طرح هايي را كه براي ما ريخته بودند با دست خود ما پياده شد.[9]
معرفي منبع جهت مطالعه بيشتر:
1. نقش مساجد در پيروزي انقلاب اسلامي،تهران : مركز اسناد انقلاب اسلامي.
پي نوشت ها:
[1] . محمدي ري شهري، محمد، ميزان الحكمه، ج4، ص 1807.
[2] . كتاب احتجاج احمد بن ابوطالب طبرسي ص70.
[3] . كوي دوست، ص 162.
[4] . كوي دوست، ص177.
[5] . همان.
[6] . مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج49، ص 108.
[7] . مغازي، محمد بن عمر واقدي، ترچمه محمود مهدوي، ص 424.
[8] . مطهري، مرتضي، حماسه حسيني، انتشارات صدرا، چاپ سي ام، ص 291.
[9] . صحيفه نور، ج18، ص 276.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 9 دی 93
- بازدید
- ۱٬۲۵۶
ما در خيلي از روايات شنيده ايم كه در مسجد فقط ذكر خداوند باش...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
يكي از واجبات دين ما كه در فروع دهگانه دين وارد شده است «تبري» برائت جوئي از مشركين و ظالمان مي باشد، تولي و تبرّي آنقدر مورد تأكيد اسلام است كه در حديث آمده است «امام صادق: هر كه به خاطر دين حبّ و بغض نداشته باشد دين ندارد.»[1]
مسجد از همان زمان تأسيس توسط پيامبر گرامي اسلامي تنها جايگاه عباداتي چون نماز و ذكر زباني نبوده است بلكه پايگاه اجتماعي، فرهنگي، آموزشي و سياسي مسلمانان بوده است.
مسجد پايگاه اجتماعي و سياسي اسلام:
پيامبر در مسجد و در اجتماع سپاهيان و مسلمانان كه براي بدرقه آنان حاضر مي شدند فرماندهان سپاه را معرفي مي كرد و بر لزوم تقويت و اطاعت از آنان تأكيد مي كرد مثلاً در جنگ موته رسول خدا در حالي كه بر شانه هاي علي و عباس تكيه داده بود در مسجد حاضر شد و براي مردم خطبه خواند و آنان را به جهاد ترغيب نمود و در همان جا اسامه را به عنوان فرمانده لشكر به مردم معرفي نمود.[2]
علي ـ عليه السلام ـ در مسجد از معاويه و ياران او بيزاري مي جست و مردم را ترغيب به جهاد با معاويه مي نمود كه نمونه هاي آن در نهج البلاغه فراوان است.
در تاريخ آمده است كه گفتگوهاي علمي و سياسي پيامبر با هيئت هاي نمايندگي قبايل مختلف در مسجد برگزار مي شده است پيامبر در كنار يكي از ستونهاي مسجد كه تا به امروز به نام «اسطوانة الوفود» شناخته مي شود اين هيئت ها را به حضور مي پذيرفت و با آنان به مذاكرات ديني و سياسي مي پرداخت.[3]
هنگامي كه گروهي از امويان در مسجد سرگرم اظهار شادماني از پيروزي معاويه بودند آنان را اندرز داد و از پيامدهاي زيانبار تلاش و فعاليتشان در حزب شيطان بر حذر داشت.[4]
روزي معاويه در سفري به مدينه وارد مسجد النبي شد و در سخنانش به اميرالمؤمنين(ع) اهانت نمود، امام حسن به پا خاست و چنان به معاويه پاسخ گفت كه او مجبور شد ياوه گويي هايش را نا تمام رها كند و از منبر فرود آيد.[5]
امام محمد تقي(ع)پس از شهادت پدر گرامي اش با حضور بر منبر جد خويش در مسجد النبي به معرفي مقام خود پرداخت.[6] كه تلاش در جهت تقويت جايگاه اجتماعي امامت به حساب آيد با توجه به مطالب بالا روشن است كه مسجد پايگاه مبارزات فرهنگي و سياسي پيامبر و ائمه بر عليه مشركان و ظالمان بوده است.
انجام اين گونه تلاش هاي فرهنگي، سياسي و اجتماعي در مسجد سبب مي شود كه اين مكان مقدس به عضوي فعال از پيكره جامعه اسلامي تبديل شود و مسجد با حياتي ترين مسائل مسلمانان پيوندي استوار داشته باشد و نه تنها مغاير با قداست مسجد نيست بلكه مايه عظمت و قداست بيشتر مسجد مي شود.
عبدالله بن ابي سر كرده منافقان در جنگ احد بدون عذري قابل قبول از ميانه راه به مدينه برگشت و يك سوم سپاه پيامبر را نيز كه همدست او بودند با وي برگشتند در اولين نماز جمعه بعد از جنگ مسلمانان در مقابل چشم پيامبر او را از مسجد بيرون كردند.[7] با توجه به سيره پيامبر و ائمه در استفاده از پايگاه مسجد جهت مبارزات فرهنگي و سياسي و اجتماعي ما نيز بايد با تأسي از آن بزرگان مسجد را پايگاه مبارزه با مستكبران و ظالمان زمانه قرار دهيم كه شيطان بزرگ آمريكا و اسرائيل از سركردگان آن مي باشند همان طور كه شهيد مطهري مي فرمايند: اگر حسين بن علي امروز بود مي گفت: اگر مي خواهي براي من عزاداري كني براي من سينه و زنجير بزني شعار امروز تو بايد فلسطين باشد شمر امروز موشه دايان (نخست وزير وقت اسرائيل) است شمر هزار و سيصد سال پيش مرد شمر امروز را بشناس.[8]
لذا فرياد برائت از مشركين و ظالمان زمان جزء بزرگترين عبادتها و اطاعت از خدا و بالاترين ذكرها در مساجد مي باشد حسن ختام اين پاسخ را با كلامي از امام خميني به پايان مي بريم:
در صدر اسلام مساجد، محافل و نمازها جنبه سياسي داشته اند از مسجد راه مي انداختند لشكر را به جنگي كه بايد بكنند و به آن جايي كه بايد بفرستد از مسجد مسائل سياسي طرح ريزي مي شد، مسجد محل اين بود كه مسائل سياسي در آن طرح بشود مع الأسف مساجد را ما كاري كرديم كه به كلي از مصالح مسلمين دور باشد و با دست ما آن طرح هايي را كه براي ما ريخته بودند با دست خود ما پياده شد.[9]
معرفي منبع جهت مطالعه بيشتر:
1. نقش مساجد در پيروزي انقلاب اسلامي،تهران : مركز اسناد انقلاب اسلامي.
پي نوشت ها:
[1] . محمدي ري شهري، محمد، ميزان الحكمه، ج4، ص 1807.
[2] . كتاب احتجاج احمد بن ابوطالب طبرسي ص70.
[3] . كوي دوست، ص 162.
[4] . كوي دوست، ص177.
[5] . همان.
[6] . مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج49، ص 108.
[7] . مغازي، محمد بن عمر واقدي، ترچمه محمود مهدوي، ص 424.
[8] . مطهري، مرتضي، حماسه حسيني، انتشارات صدرا، چاپ سي ام، ص 291.
[9] . صحيفه نور، ج18، ص 276.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 9 دی 93
- بازدید
- ۱٬۲۵۶
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.