با توجه به زندگي نامه مقام معظم رهبري و حضور ايشان در پست ها و صحنه هاي سياسي انقلاب آيا ايشان فرصت لازم براي تحصيل علوم ديني و فقهي در سطح يک مرجع تقليد را داشتند؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

با توجه به زندگي نامه مقام معظم رهبري  و حضور ايشان در پست ها و صحنه هاي سياسي انقلاب آيا ايشان فرصت لازم براي تحصيل علوم ديني و فقهي در سطح يک مرجع تقليد را داشتند؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

در پاسخ به اين سئوال لازم است براي ارائه شواهد بر اجتهاد و شرط علمي مرجعيت آيت الله خامنه اي به سيري از تحصيلات عاليه معظم له توجه داشته باشيم و براي روشن شدن موضوع آن را مرور نمائيم.

آيت الله خامنه اي از هيجده سالگي در مشهد درس خارج فقه و اصول را نزد مرجع بزرگ مرحوم آيت الله العظمي ميلاني شروع کردند. در سال 1336 به قصد زيارت عتبات عاليات، عازم نجف اشرف شدند و با مشاهده و شرکت در درس هاي خارج مجتهدان بزرگ حوزه نجف از جمله مرحوم سيد محسن حکيم، سيد محمود شاهرودي، ميرزا باقر زنجاني، سيد يحيي يزدي، و ميرزا حسن بجنوردي، اوضاع درس و تدريس و تحقيق آن حوزه علميه را پسنديدند و ايشان را از قصد خود آگاه ساختند. ولي پدر موافقت نکرد. پس از مدّتي ايشان به مشهد باز گشتند.

آيت الله خامنه اي از سال 1337 تا 1343 در حوزه علميه قم به تحصيلات عالي در فقه و اصول و فلسفه، مشغول شدند و از محضر بزرگان چون مرحوم آيت الله العظمي بروجردي، امام خميني، شيخ مرتضي حائري يزدي و علـّامه طباطبائي استفاده کردند. در سال 1343ش از مکاتباتي که رهبر انقلاب با پدرشان داشتند، متوجّه شدند که يک چشم پدر به علت «آب مرواريد» نابينا شده است، بسيار غمگين شدند و بين ماندن در قم و ادامه تحصيل در حوزه عظيم آن و رفتن به مشهد و مواظبت از پدر در ترديد ماندند. آيت الله خامنه اي به اين نتيجـه رسيدند که به خاطر خدا از قم به مشهد هجرت کنند و از پدرشان مواظبت نمايند. ايشان در اين مـورد مي گويند: «به مشهد رفتم و خداي متعال توفيقات زيادي به ما داد. به هر حال به دنبال کار و وظيفه خود رفتم. اگر بنده در زندگي توفيقي داشتم، اعتقادم اين است که ناشي از همان بّري «نيکي» است که به پدر، بلکه به پدر و مادر انجام داده ام». آيت الله خامنه اي بر سر اين دو راهي، راه درست را انتخاب کردند. بعضي از اساتيد و آشنايان افسوس مي خوردند که چرا ايشان به اين زودي حوزه علميه قم را ترک کردند، اگر مي ماندند در آينده چنين و چنان مي شدند!... امّا آينده نشان داد که انتخاب ايشان درست بوده و دست تقدير الهي براي ايشان سر نوشتي ديگر و بهتر و والاتر از محاسبات آنان، رقم زده بود. آيا کسي تصّور مي کرد که در آن روز جوان عالم پراستعداد 25 ساله، که براي رضاي خداوند و خدمت به پدر و مادرش از قم به مشهد مي رفت، 25 سال بعد، به مقام والاي ولايت امر مسلمين خواهد رسيد؟! ايشان در مشهد از ادامه درس دست برنداشتند و جز ايام تعطيل يا مبازره و زندان و مسافرت، به طور رسمي تحصيلات فقهي و اصول خود را تا سال 1347 در محضر اساتيد بزرگ حوزه مشهد بويژه آيت الله ميلاني ادامه دادند. همچنين از سال 1343 که در مشهد ماندگار شدند در کنار تحصيل و مراقبت از پدر پير و بيمار، به تدريس کتب فقه و اصول و معارف ديني به طلاب جوان و دانشجويان نيز مي پرداختند.

در مجموع بايد گفت ايشان علاوه بر نبوغي که در تحصيل علوم ديني داشته و در حين تحصيل سطوح عاليه را تدريس مي کردند همچنين ايشان سابقه حضور حداقل يک دهه درس اجتهادي (يعني خارج فقه و اصول) محضر آيات عظام را درک کرده اند لذا اجتهاد و صلاحيت ايشان براي افتاء و فتوي دادن که از شئون مرجعيت است توسط بزرگان ديني مورد تاييد قرار گرفته است و اجتهاد و مرجعيت معظم له، با استناد به شهادت اهل خبره و با ارائه نظرات چندين مرجع تقليد و مجتهد مسلّم كه شهادت به اجتهاد معظم له داده اند، بوده و آقايان حضرت آيت الله فاضل لنكراني(ره)، حضرت آيت الله جوادي آملي، حضرت آيت الله مشكيني(ره) حضرت آيت الله اميني، حضرت آيت الله مؤمن و حضرت آيت الله صانعي و... اَيَّدَهُمُ الله اجتهاد ايشان مورد تاييد قرار گرفته است. علاوه بر اين نظرات، جامعه محترم مدرسين كه اعضاي اين جامعه از اهل علم و اهل خبره و اهل اجتهاد هستند در تعيين مرجع تقليد اعلام كردند كه تقليد از مرجعيت ايشان مجزي مي باشد. نتيجه اين شد كه مرجعيت تقليد معظم له از طريق شرعي اثبات شده است.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
27 امرداد 01
بازدید
۵۳
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.