چرا اصلاً باید شیعه و سنی وحدت داشته باشند ؟
چرا اصلاً باید شیعه و سنی وحدت داشته باشند ؟
پرسش
پاسخ
ضمن اشاره به این که امروزه وحدت اسلامی و انسجام ملّت مسلمان و تشکیل امّت واحده در دنیا و در مقابل توطئه دشمنان اسلام و قرآن که تقریباً جهان اسلام را محاصره و در صفوف مسلمانان رخنه کرده اند یک ضرورت عقلی است، اشاره ای گذرا به پیشینه و اهمیّت مسأله وحدت در زمان پیامبر اسلام ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ به امیر مؤمنان علي ـ علیه السلام ـ می کنیم.
1ـ ایجاد وحدت مذهبی و ملّي در زمان پیامبر اکرم
پیامبر اسلام(ص) پس از هجرت به مدینه ، با ایجاد پیمان هایي بین قبایل مدینه که سالیانی با یکدیگر نزاع داشتند، ( آن ها را در مقابل یهودیان ساکن مدینه که با سوء استفاده از این اختلافات بر آن ها سلطه سیاسی داشتند) همبستگی و الفت برقرار نمودند که بعداً زمینه ساز تشکیل یک وحدت سياسي و حکومتي را فراهم آورد. از جمله مفاد قرارداد بين مسلمين اين بود که مسلمانان امت واحده ای، جدای از مردم دیگر هستند و نباید بین آن ها تفرقه باشد و مسلمین در برابر ظلم و تجاوز و توطئه و فساد با هم متحد خواهند بود. و این همان چیزی است که در جهان معاصر در جوامع اسلامی ضرورت آن قویاً احساس می شود تا در برابر توطئه گران و متجاوزان به مسلمانان و جوامع اسلامی یک صف واحد تشکیل گردد.
حضرت علی ـ علیه السلام ـ با یک صبر انقلابی در مقابل غصب ولایت وحدتی بین مسلمانان بوجود آورد که مسلمانان بجای جنگ و اختلافات داخلی به صدور اسلام و گسترش آن پرداختند. چون هدف حضرت حفظ اسلام و پایه اساسی آن یعنی وحدت بود از این روی با اين خلفاءدر مواقع و مواضع بسیاری هم مشورت و هم ارشاد و همکاری نمود.
2ـ روایاتی پیرامون وحدت و پرهیز از تفرقه و پراکندگی
علاوه بر آیه کریمه و اعتصمو بحبل الله جميعاً ولا تفرقوا (آل عمران / 103) که خطاب به مسلمان می گوید: همگی به ریسمان الهی چنگ بزنید و پراکنده نشوید. روایاتی مسلمانان را دعوت و ترغیب به وحدت و اتحاد می کند که به چند نمونه اشاره می کنیم.
الف) پیامبر اسلام(ص) فرموده اند: کسی که یک وجب از جماعت خارج شود، قلاده اسلام را از گردن خود باز کرده، مگر آن که دو باره به جماعت برگردد و کسی که از دنیا برود در حالی که در تحت رهبری کسی که جامعه را رهبری می کند نباشد به مرگ جاهلیت مرده است.[1]
ب) پیامبر اکرم(ص) فرموده اند: المؤمنون کالنفس الواحده، مومنان هم چون یک روحند.[2]
ج) هم چنين فرمودند: افراد با ایمان نسبت به یکدیگر همانند اجزای یک ساختمان هستند که هر جزئي از آن جزء دیگر را محکم نگه می دارد.[3]
د) امیر المؤمنین ـ علیه السلام ـ فرمودند: همیشه همراه جمعیت های بزرگ باشید که دست خدا با جماعت است و از پراکندگی بپرهیزید که انسان تک و تنها بهره شیطان است چونان که گوسفند تنها طعمه گرگ است.[4]
هـ) هم چنین آن حضرت فرمودند: امت های پیشین تا مادامی که با هم یکی بوده اند، همواره در حال پیشرفت و شکوفایی بوده و به عزت و اقتدار خلافت و وراثت زمین نائل گشته، رهبر و زمامدار جهانیان شده اند و از آن هنگام که خدا را فراموش کرده و به مادیگری روی آورده، دچار خود برتر بینی و تعصبات قومی و فرقه ای و پراکندگی گشته با هم به نبرد پرداخته اند، خداوند لباس کرامت و عزّت و خلافت را از تنشان بیرون آورده و خیر و برکت و وفور نعمت را از آنان سلب و به ذلّت و استعمار مبتلا کرده است.[5]
همه این روایات، توصیه به وحدت و همبستگی و پرهیز از تفرقه دارند، وحدت در صورتی محقق می گردد که در بین افراد اعتقادات مشترک لحاظ گردد و بر روی آن ها پا فشاری شود و البته اعتقادات غیر مشترک را فرمواش نکنند بلکه به مرور زمان مورد بحث قرار گیرند تا حقیقت روشن گردد. شیعه و اهل سنّت غیر متعصب چنین اند. برای ایجاد وحدت باید روی مشترکات و مقبولات عمومی (قرآن و پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ ) همت گماشته شود و سپس در مورد غیر مشترکات بحث شود تا حقیقت روشن گردد.
در پایان این قسمت از بحث به فرمایشات رهبر کبیر و فقید انقلاب حضرت امام خمینی ـ رحمه الله علیه ـ اشاره می کنیم که در وصیت نامه سیاسی الهی خود آورده اند. «علما و خطبای محترم کشورهای اسلامی دولت ها را دعوت کنند که از وابستگی به قدرت های بزرگ خارجی خود را رها کنند. و با ملّت خود تفاهم کنند در این صورت پیروزی را در آغوش خواهند کشید و نیز ملّت ها را به وحدت دعوت کنند و از نژاد پرستی که مخالف دستور اسلام است بپرهیزند و با برادران ایمانی خود در هر کشوری و با هر نژادی که هستند دست برادری دهند که اسلام بزرگ آنان را برادر خوانده و اگر این برادری ایمانی با همّت دولت ها وحدت و با تایید خداوند متعال روزی تحقق یابد خواهید دید که بزرگترین قدرت جهان را تشکیل می دهند... .
توصیه اینجانب به مسلمین و خصوصاً ایرانیان به ویژه در عصر حاضر آن است که در مقابل این توطئه ها (استعمارگران) عکس العمل نشان دهند و با انسجام و وحدت خود و به هر راه ممکن افزایش داده و کفار و منافقان را مأيوس کنند.[6]
حاصل آن که ضرورت وحدت مسلمین اعمّ از شیعه و سنی امروزه به عنوان یک اصل است و یک استراتژی است در مقابل استعمارگران غرب که خواستار رویارویی تمدن غرب با تمدن اسلامی هستند و جهت غلبه تمدن غرب علاوه بر پروژهایی مانند جهانی سازی، استحاله کشورهای اسلامی از درون را نیز جزو برنامه های خود قرار داده و شاخه نظامی وهابیّت که یک فرقه انحرافی و افراطی است یعنی همان طالبان را در همین راستا بوجود آوردهکه در واقع با دامن زدن به اختلافات مذهبی و تقویت وهابیّون در کشورهای اسلامی جهت تشدید این اختلافات است، آن چه لازم به ذکر است این است که همه اهل سنّت وهابی نیستند بلکه این فرقه افراطی و انحرافی بخش کوچکی از اهل سنت از پیروان امام حنبل هستند که در کشور عربستان و امارات و کشورهای حوزه خلیج فارس بوجود آمدند و رشد کردند ولی الآن از طرف سعودی ها و اماراتی ها بیشتر تقویت می شوند.
البته همانطوریکه می دانيد اهل سنت به چهار شعبه مهم تقسیم شده اند که عبارتند از: حنفی ها، مالکی ها، شافعی ها و حنبلی ها.
حنبلی ها یکی از مذاهب اصلی سنّی ها به شمار می رود که روشی مستقل و مبادی مخصوص در اصول و فروع دین دارد: در قرن دوازدهم هجری محمد بن عبدالوهاب با بینش به اصطلاح اصلاحی خود موجب انتشار این مذهب (حنبلي) در گردید. و در اثر پیروزی وهابیان، خصوصاً در زمان عبد العزیز آل سعود، شیوع بیشتری یافت.
به عقیده وهابیّت اکثر فرق اسلامی اعم از شیعه و سنّی، مشرک و کافر و در زمره بت پرستان هستند. تعظیم قبر پیامبر و قبور ائمه را بدعت و توسل و شفاعت را شرک می کنند.
بنابر این در میان بیش از یک میلیارد و نیم مسلمان جهان وهابیون شاید جمعیّت شان به 50 میلیون هم نرسد و به خاطر همین تعداد نباید همه مسلمانان را طرد کرد یا تفرقه را پذیرفت. بلکه باید با درایت اختلافات را حل و بر مشترکات اصرار ورزید و جاهلان را بیدار و هوشیار و خطر انحرافات و افراط گری ها را گوشزد کرد. مسائل فقهی مورد اختلاف بین اهل سنّت و تشیع ناشی از منابع و مدارک آن هاست و برای هر کدام از خودشان حجّیت دارند ، به چندین روایت در این خصوص اشاره می گردد.
روایت اول ـ یک قاعده فقهی است بنام قاعده الزام که فرموده است: الزموهم من ذلک ما الزموه انفسهم[7]. یعنی در این مورد آن چه را که خود را ملزم می دانند شما نیز به آن ملزمشان کنید: فقها بر اساس این قاعده این حکم را به تمام ادیان و مذاهب اعم از اهل سنت و غیر مسلمانان تعمیم داده اند روایت دوم: امام صادق ـ علیه السلام ـ فرمود: «انّه من دان بدین قوم لزمته احکامهم.»[8]
یعنی هر کس به دین قومی بگرود احکامش بر او لازم می شود.
حدیث سوم: امام باقر ـ علیه السلام ـ تجوز علی اهل کل ذوی دین ما یستحلون.[9]
یعنی جایز است بر اهل هر دینی بر آن چه خود اهل آن دین آن را حلال می دانند.
حدیث چهارم: انّ کل قوم دانوا بشی یلزمهم حکمة[10] امام صادق ـ علیه السلام ـ.
یعنی هر قومی اگر به چیزی دین داشتند حکمش بر آن ها لازم می گردد.
حدیث پنجم: راوی گوید از امام پرسیدم: سزاوار است رفاقت میان خود و آنان که معاشرت داریم چگونه باشد در حالی که «لیسوا علی امرنا» یعنی بر اعتقاد ما شیعیان نیستند. فرمود: ببینید ائمه چگونه رفتار می کنند از آن ها پیروی کنید و آن چه آنها انجام می دهند، انجام دهید. به خدا قسم آنان (ائمه) مریضان آنان را عیادت می کنند، جنازه های آنان را تشییع می کنند و به سود و زیان آن ها شهادت می دهند و امانت های آن ها را ادا می کنند.[11]
بنابر این درست است که اهل سنّت بر اساس منابع و احکام خود متعه در حج را حرام یا طواف نساء را واجب نمی دانند و بر اساس مذهب خود عمل می نمايند.
حضرت آیت الله العظمی(ره) خوئی در مورد معاشرت و اتحاد با اهل سنّت می فرمایند: «حکمت در تشریع این حکم مدارا و هماهنگی و وحدت کلمه میان مسلمانان است و این که شیعه خود را با اهل سنّت (در اهتمام به مسأله اتحاد) آشکار کند و این ملاک و حکمت امروزه هم وجود دارد پس مستحب است حضور در مساجد اهل سنّت و نماز خواندن با آنان برای این که این عظمت شیعه آشکار شودو میان مسلمانان اتحاد کلمه بوجود آید.» [12]
بنابر این اتحاد یک اصل باید باشد و اختلافات فرع و مسلمانان همدیگر را جذب کنند نه دفع. ثانیاً افراطی های هر مذهب ارشاد و راهنمایی گردد. و خطرات ایجاد شکاف و تفرقه گوشزد شود، تا اتحاد و وحدت کلمه بین مسلمانان بیش از پیش بوجود آید در پایان اشاره می کنیم که دستور تخریب قبور ائمه یا حرم امام حسين ـ عليه السلام ـ با سایر عتبات عالیات و حرم امامزادگان دستور وهابیت است و این جزو عقاید خرافی و انحرافی آن هاست باید با افکار باطل آن ها مبارزه کرد و ارشاد علمی و عملی نمود و توجیه شان کرد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ همبستگی مذاهب اسلامی، دکتر بی آزار شیرازی، انتشارات سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی.
[1] . طباطبایی، محمد حسین، المیزان، دارالکتب الاسلامیه، تهران، 1397 قمری، ج3، ص406.
[2] . مکارم، ناصر و دیگران، تفسیر نمونه، دار الکتب الاسلامیه، تهران، 1373، ج3، ص 33.
[3] . همان، ص 33.
[4] . نهج البلاغه، خطبه 127.
[5] . نهج البلاغه، خطبه 5.
[6] . وصیت نامه موضوعی امام خمینی ـ رحمه الله علیه ـ، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، تهران 1378، ص 102 ـ 104.
[7] . حرّ العاملی، وسایل الشیعه، کتاب طلاق، باب مقدماته و شروط، ج15، باب 30، ح 6.
[8] . همان، ج 15، باب 30، ح 11.
[9] . همان، ج17، ابواب میراث، باب 4، ح4..
[10] . همان، ج 17، باب 1، ح 3.
[11] . همان، ج 8، کتاب الحج، باب اول از ابواب العشره، ح3، ص 399.
[12] . خویی، ابو القاسم، التنقيح، ج 4، ص 319.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 28 امرداد 01
- بازدید
- ۱۶۸
چرا اصلاً باید شیعه و سنی وحدت داشته باشند ؟
- نشان کردن
پرسش
چرا اصلاً باید شیعه و سنی وحدت داشته باشند ؟
پاسخ
ضمن اشاره به این که امروزه وحدت اسلامی و انسجام ملّت مسلمان و تشکیل امّت واحده در دنیا و در مقابل توطئه دشمنان اسلام و قرآن که تقریباً جهان اسلام را محاصره و در صفوف مسلمانان رخنه کرده اند یک ضرورت عقلی است، اشاره ای گذرا به پیشینه و اهمیّت مسأله وحدت در زمان پیامبر اسلام ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ به امیر مؤمنان علي ـ علیه السلام ـ می کنیم.
1ـ ایجاد وحدت مذهبی و ملّي در زمان پیامبر اکرم
پیامبر اسلام(ص) پس از هجرت به مدینه ، با ایجاد پیمان هایي بین قبایل مدینه که سالیانی با یکدیگر نزاع داشتند، ( آن ها را در مقابل یهودیان ساکن مدینه که با سوء استفاده از این اختلافات بر آن ها سلطه سیاسی داشتند) همبستگی و الفت برقرار نمودند که بعداً زمینه ساز تشکیل یک وحدت سياسي و حکومتي را فراهم آورد. از جمله مفاد قرارداد بين مسلمين اين بود که مسلمانان امت واحده ای، جدای از مردم دیگر هستند و نباید بین آن ها تفرقه باشد و مسلمین در برابر ظلم و تجاوز و توطئه و فساد با هم متحد خواهند بود. و این همان چیزی است که در جهان معاصر در جوامع اسلامی ضرورت آن قویاً احساس می شود تا در برابر توطئه گران و متجاوزان به مسلمانان و جوامع اسلامی یک صف واحد تشکیل گردد.
حضرت علی ـ علیه السلام ـ با یک صبر انقلابی در مقابل غصب ولایت وحدتی بین مسلمانان بوجود آورد که مسلمانان بجای جنگ و اختلافات داخلی به صدور اسلام و گسترش آن پرداختند. چون هدف حضرت حفظ اسلام و پایه اساسی آن یعنی وحدت بود از این روی با اين خلفاءدر مواقع و مواضع بسیاری هم مشورت و هم ارشاد و همکاری نمود.
2ـ روایاتی پیرامون وحدت و پرهیز از تفرقه و پراکندگی
علاوه بر آیه کریمه و اعتصمو بحبل الله جميعاً ولا تفرقوا (آل عمران / 103) که خطاب به مسلمان می گوید: همگی به ریسمان الهی چنگ بزنید و پراکنده نشوید. روایاتی مسلمانان را دعوت و ترغیب به وحدت و اتحاد می کند که به چند نمونه اشاره می کنیم.
الف) پیامبر اسلام(ص) فرموده اند: کسی که یک وجب از جماعت خارج شود، قلاده اسلام را از گردن خود باز کرده، مگر آن که دو باره به جماعت برگردد و کسی که از دنیا برود در حالی که در تحت رهبری کسی که جامعه را رهبری می کند نباشد به مرگ جاهلیت مرده است.[1]
ب) پیامبر اکرم(ص) فرموده اند: المؤمنون کالنفس الواحده، مومنان هم چون یک روحند.[2]
ج) هم چنين فرمودند: افراد با ایمان نسبت به یکدیگر همانند اجزای یک ساختمان هستند که هر جزئي از آن جزء دیگر را محکم نگه می دارد.[3]
د) امیر المؤمنین ـ علیه السلام ـ فرمودند: همیشه همراه جمعیت های بزرگ باشید که دست خدا با جماعت است و از پراکندگی بپرهیزید که انسان تک و تنها بهره شیطان است چونان که گوسفند تنها طعمه گرگ است.[4]
هـ) هم چنین آن حضرت فرمودند: امت های پیشین تا مادامی که با هم یکی بوده اند، همواره در حال پیشرفت و شکوفایی بوده و به عزت و اقتدار خلافت و وراثت زمین نائل گشته، رهبر و زمامدار جهانیان شده اند و از آن هنگام که خدا را فراموش کرده و به مادیگری روی آورده، دچار خود برتر بینی و تعصبات قومی و فرقه ای و پراکندگی گشته با هم به نبرد پرداخته اند، خداوند لباس کرامت و عزّت و خلافت را از تنشان بیرون آورده و خیر و برکت و وفور نعمت را از آنان سلب و به ذلّت و استعمار مبتلا کرده است.[5]
همه این روایات، توصیه به وحدت و همبستگی و پرهیز از تفرقه دارند، وحدت در صورتی محقق می گردد که در بین افراد اعتقادات مشترک لحاظ گردد و بر روی آن ها پا فشاری شود و البته اعتقادات غیر مشترک را فرمواش نکنند بلکه به مرور زمان مورد بحث قرار گیرند تا حقیقت روشن گردد. شیعه و اهل سنّت غیر متعصب چنین اند. برای ایجاد وحدت باید روی مشترکات و مقبولات عمومی (قرآن و پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ ) همت گماشته شود و سپس در مورد غیر مشترکات بحث شود تا حقیقت روشن گردد.
در پایان این قسمت از بحث به فرمایشات رهبر کبیر و فقید انقلاب حضرت امام خمینی ـ رحمه الله علیه ـ اشاره می کنیم که در وصیت نامه سیاسی الهی خود آورده اند. «علما و خطبای محترم کشورهای اسلامی دولت ها را دعوت کنند که از وابستگی به قدرت های بزرگ خارجی خود را رها کنند. و با ملّت خود تفاهم کنند در این صورت پیروزی را در آغوش خواهند کشید و نیز ملّت ها را به وحدت دعوت کنند و از نژاد پرستی که مخالف دستور اسلام است بپرهیزند و با برادران ایمانی خود در هر کشوری و با هر نژادی که هستند دست برادری دهند که اسلام بزرگ آنان را برادر خوانده و اگر این برادری ایمانی با همّت دولت ها وحدت و با تایید خداوند متعال روزی تحقق یابد خواهید دید که بزرگترین قدرت جهان را تشکیل می دهند... .
توصیه اینجانب به مسلمین و خصوصاً ایرانیان به ویژه در عصر حاضر آن است که در مقابل این توطئه ها (استعمارگران) عکس العمل نشان دهند و با انسجام و وحدت خود و به هر راه ممکن افزایش داده و کفار و منافقان را مأيوس کنند.[6]
حاصل آن که ضرورت وحدت مسلمین اعمّ از شیعه و سنی امروزه به عنوان یک اصل است و یک استراتژی است در مقابل استعمارگران غرب که خواستار رویارویی تمدن غرب با تمدن اسلامی هستند و جهت غلبه تمدن غرب علاوه بر پروژهایی مانند جهانی سازی، استحاله کشورهای اسلامی از درون را نیز جزو برنامه های خود قرار داده و شاخه نظامی وهابیّت که یک فرقه انحرافی و افراطی است یعنی همان طالبان را در همین راستا بوجود آوردهکه در واقع با دامن زدن به اختلافات مذهبی و تقویت وهابیّون در کشورهای اسلامی جهت تشدید این اختلافات است، آن چه لازم به ذکر است این است که همه اهل سنّت وهابی نیستند بلکه این فرقه افراطی و انحرافی بخش کوچکی از اهل سنت از پیروان امام حنبل هستند که در کشور عربستان و امارات و کشورهای حوزه خلیج فارس بوجود آمدند و رشد کردند ولی الآن از طرف سعودی ها و اماراتی ها بیشتر تقویت می شوند.
البته همانطوریکه می دانيد اهل سنت به چهار شعبه مهم تقسیم شده اند که عبارتند از: حنفی ها، مالکی ها، شافعی ها و حنبلی ها.
حنبلی ها یکی از مذاهب اصلی سنّی ها به شمار می رود که روشی مستقل و مبادی مخصوص در اصول و فروع دین دارد: در قرن دوازدهم هجری محمد بن عبدالوهاب با بینش به اصطلاح اصلاحی خود موجب انتشار این مذهب (حنبلي) در گردید. و در اثر پیروزی وهابیان، خصوصاً در زمان عبد العزیز آل سعود، شیوع بیشتری یافت.
به عقیده وهابیّت اکثر فرق اسلامی اعم از شیعه و سنّی، مشرک و کافر و در زمره بت پرستان هستند. تعظیم قبر پیامبر و قبور ائمه را بدعت و توسل و شفاعت را شرک می کنند.
بنابر این در میان بیش از یک میلیارد و نیم مسلمان جهان وهابیون شاید جمعیّت شان به 50 میلیون هم نرسد و به خاطر همین تعداد نباید همه مسلمانان را طرد کرد یا تفرقه را پذیرفت. بلکه باید با درایت اختلافات را حل و بر مشترکات اصرار ورزید و جاهلان را بیدار و هوشیار و خطر انحرافات و افراط گری ها را گوشزد کرد. مسائل فقهی مورد اختلاف بین اهل سنّت و تشیع ناشی از منابع و مدارک آن هاست و برای هر کدام از خودشان حجّیت دارند ، به چندین روایت در این خصوص اشاره می گردد.
روایت اول ـ یک قاعده فقهی است بنام قاعده الزام که فرموده است: الزموهم من ذلک ما الزموه انفسهم[7]. یعنی در این مورد آن چه را که خود را ملزم می دانند شما نیز به آن ملزمشان کنید: فقها بر اساس این قاعده این حکم را به تمام ادیان و مذاهب اعم از اهل سنت و غیر مسلمانان تعمیم داده اند روایت دوم: امام صادق ـ علیه السلام ـ فرمود: «انّه من دان بدین قوم لزمته احکامهم.»[8]
یعنی هر کس به دین قومی بگرود احکامش بر او لازم می شود.
حدیث سوم: امام باقر ـ علیه السلام ـ تجوز علی اهل کل ذوی دین ما یستحلون.[9]
یعنی جایز است بر اهل هر دینی بر آن چه خود اهل آن دین آن را حلال می دانند.
حدیث چهارم: انّ کل قوم دانوا بشی یلزمهم حکمة[10] امام صادق ـ علیه السلام ـ.
یعنی هر قومی اگر به چیزی دین داشتند حکمش بر آن ها لازم می گردد.
حدیث پنجم: راوی گوید از امام پرسیدم: سزاوار است رفاقت میان خود و آنان که معاشرت داریم چگونه باشد در حالی که «لیسوا علی امرنا» یعنی بر اعتقاد ما شیعیان نیستند. فرمود: ببینید ائمه چگونه رفتار می کنند از آن ها پیروی کنید و آن چه آنها انجام می دهند، انجام دهید. به خدا قسم آنان (ائمه) مریضان آنان را عیادت می کنند، جنازه های آنان را تشییع می کنند و به سود و زیان آن ها شهادت می دهند و امانت های آن ها را ادا می کنند.[11]
بنابر این درست است که اهل سنّت بر اساس منابع و احکام خود متعه در حج را حرام یا طواف نساء را واجب نمی دانند و بر اساس مذهب خود عمل می نمايند.
حضرت آیت الله العظمی(ره) خوئی در مورد معاشرت و اتحاد با اهل سنّت می فرمایند: «حکمت در تشریع این حکم مدارا و هماهنگی و وحدت کلمه میان مسلمانان است و این که شیعه خود را با اهل سنّت (در اهتمام به مسأله اتحاد) آشکار کند و این ملاک و حکمت امروزه هم وجود دارد پس مستحب است حضور در مساجد اهل سنّت و نماز خواندن با آنان برای این که این عظمت شیعه آشکار شودو میان مسلمانان اتحاد کلمه بوجود آید.» [12]
بنابر این اتحاد یک اصل باید باشد و اختلافات فرع و مسلمانان همدیگر را جذب کنند نه دفع. ثانیاً افراطی های هر مذهب ارشاد و راهنمایی گردد. و خطرات ایجاد شکاف و تفرقه گوشزد شود، تا اتحاد و وحدت کلمه بین مسلمانان بیش از پیش بوجود آید در پایان اشاره می کنیم که دستور تخریب قبور ائمه یا حرم امام حسين ـ عليه السلام ـ با سایر عتبات عالیات و حرم امامزادگان دستور وهابیت است و این جزو عقاید خرافی و انحرافی آن هاست باید با افکار باطل آن ها مبارزه کرد و ارشاد علمی و عملی نمود و توجیه شان کرد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ همبستگی مذاهب اسلامی، دکتر بی آزار شیرازی، انتشارات سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی.
[1] . طباطبایی، محمد حسین، المیزان، دارالکتب الاسلامیه، تهران، 1397 قمری، ج3، ص406.
[2] . مکارم، ناصر و دیگران، تفسیر نمونه، دار الکتب الاسلامیه، تهران، 1373، ج3، ص 33.
[3] . همان، ص 33.
[4] . نهج البلاغه، خطبه 127.
[5] . نهج البلاغه، خطبه 5.
[6] . وصیت نامه موضوعی امام خمینی ـ رحمه الله علیه ـ، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، تهران 1378، ص 102 ـ 104.
[7] . حرّ العاملی، وسایل الشیعه، کتاب طلاق، باب مقدماته و شروط، ج15، باب 30، ح 6.
[8] . همان، ج 15، باب 30، ح 11.
[9] . همان، ج17، ابواب میراث، باب 4، ح4..
[10] . همان، ج 17، باب 1، ح 3.
[11] . همان، ج 8، کتاب الحج، باب اول از ابواب العشره، ح3، ص 399.
[12] . خویی، ابو القاسم، التنقيح، ج 4، ص 319.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 28 امرداد 01
- بازدید
- ۱۶۸
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.