آيا سازمان ملل با قواعد اسلامي سازگاري دارد؟ چرا ما بايد مقيد به سازماني باشيم که قوانين ضد اسلامي دارد و در راستاي خدمت به استکبار مي باشد؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آيا سازمان ملل با قواعد اسلامي سازگاري دارد؟ چرا ما بايد مقيد به سازماني باشيم که قوانين ضد اسلامي دارد و در راستاي خدمت به استکبار مي باشد؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

در پاسخ به بخش اول سؤال شما، بايد ميان اهداف و اصول اوليه تشکيل سازمان ملل و ساختار و عملکرد آن تفکيک قايل شد زيرا اهداف و اصول اوليه تشکيل سازمان ملل ـ فارغ از مباني فکري حاکم بر آن ـ که در منشور اين سازمان آمده با قواعد اسلامي همخواني دارد. در ماده يک منشور، اهداف سازمان ملل متحد به قرار زير بيان شده است:

1. حفظ صلح و امنيت بين المللي؛

2. توسعه روابط دوستانه ميان ملت ها بر اساس احترام به اصل برابري حقوقي و خود مختاري دولت ها...؛

3. همکاري اقتصادي و اجتماعي و ترويج احترام به حقوق بشر و آزادي هاي اساسي براي همگان...؛

4. بودن مرکزي براي هماهنگ سازي اقدامات ملت ها براي نيل به اهداف مشترک.

و بر اساس ماده دوم منشور، سازمان ملل براي دستيابي به اهداف بالا، اصول زير را در سرلوحه اعمال خود قرار مي دهد؛

1. سازمان بر اساس اصل برابري براي حاکميت کليه اعضاي آن بنيان گذاشته شده است.

2. کليه اعضا بايد تعهداتي را که به موجب منشور قبول کرده اند با حسن نيت انجام دهند.

3. اختلافات بين المللي اعضا بايد از طرق مسالمت آميز حل و فصل شود.

4. اعضا بايد از هرگونه توسل به زور يا به کار گيري آن به هر نحوي که با مقاصد و اهداف سازمان ملل متحد مغايرت داشته باشد، خودداري کنند.

5. اعضا بايد به سازمان ملل متحد در هر اقدامي که طبق منشور به عمل مي آورد مساعدت کنند و از کمک و ياري کردن به هر کشوري که سازمان ملل متحد عليه آن اقدام تأميني يا قهري به عمل مي آورد، اجتناب ورزند.

6. سازمان ملل متحد بايد مراقبت کند که کشورهايي که عضو سازمان نيستند تا آنجا که حفظ صلح و امنيت بين المللي ايجاب مي کند، طبق اين اصول رفتار کنند.

7. سازمان نبايد در اموري که اساساً جزو صلاحيت داخلي کشورها ست دخالت کند.[1]

اين دو ماده از منشور با اصول کلي صلح و روابط مسالمت آميز و دوستانه ميان کشورها و ملتها و احترام متقابل و عمل به پيمان ها و تعهدات که در اسلام پذيرفته شده است همخواني دارد. البته بايد توجه داشت که منظور ما از اهداف و اصول اين سازمان، توجه به اهداف و اصول اين سازمان فارغ از مباني نظري و فکري حاکم بر آن است، زيرا مباني فکري حاکم بر اين سازمان برگرفته از مباني حاکم بر غرب و اصولي همچون سکولاريزم، اومانيسم و ليبراليسم است که در ضديت با مباني ديني است و به هيچوجه با آن همخواني ندارد.

 اما صرف نظر از اين اهداف و اصول، اين سازمان از نظر ساختار و عملکرد در مواردي با قواعد و موازين اسلامي و انساني نه تنها سازگار نبوده بلکه مخالف آن مي باشد که به طور مشخص مي توان به حق وتو و ترکيب ناعادلانه شوراي امنيت و نفوذ قدرت هاي بزرگ در آن و اقدام در راستاي منافع و اهداف قدرتهاي بزرگ و تبديل شدن آن به ابزاري در اين جهت و ناديده گرفتن حقوق مسلّم کشورها اشاره نمود که اصول انساني و اسلامي را ناديده گرفته و اين سازمان را به نهادي نا کارآمد در عرصه بين المللي در جهت حفظ صلح و امنيت عادلانه بين المللي تبديل نموده است. نمونه روشن و بارز اين امر که ناکارآمدي اين سازمان را در معرض نمايش جهانيان قرار داده، مسأله فلسطين و مقابله با اقدامات تجاوز کارانه و غير انساني رژيم غاصب صهيونيستي است که در سايه حمايت همه جانبه آمريکا و برخي قدرتهاي بزرگ حتي اين سازمان را از محکوميت اقدامات اين رژيم ناتوان ساخته است. برخوردها و موضع گيري هاي چند گانه اين سازمان با مشکلات بين المللي که تحت تأثير منافع قدرتهاي بزرگ مي باشد، جلوه ديگري از ابزاري بودن اين سازمان است.

در مورد بخش دوم سؤال شما بايد بگوييم هر چند سازمان ملل از نظر ساختاري و عملکردي در بسياري از موارد با قواعد انساني و اسلامي سازگار نبوده و به هيچ وجه همخواني ندارد اما در عين حال سازمان ملل و سازمان هاي بين المللي، فرصت حضور در عرصه بين المللي و جهاني را براي کشورها فراهم نموده و فضا و تريبون مناسبي را براي طرح ديدگاهها و نظرات مختلف در مسائل گوناگون در اختيار کشورها قرار مي دهند که در صورت عدم حضور در اين مراجع از چنين امکاني محروم خواهند بود. از اين رو اگر چه سازمان ملل با قواعد اسلامي سازگار نبوده و مخالف است و در عمل به ابزاري در جهت منافع قدرت هاي استکباري تبديل گرديده است اما شرکت نکردن کشور ما در مجامع بين المللي و به ويژه سازمان ملل نه تنها مشکلي را حل نکرده و دستاوردي را براي ما به همراه نخواهد داشت، که بر عکس اين امکان و فرصت محدود را در عرصه بين المللي براي طرح ديدگاهها و نظرات خود، از کشور ما سلب نموده و در عمل، فرصت و فضايي بي رقيب را در اختيار قدرتهاي استکباري جهان قرار خواهد داد تا بدون مزاحمت اهداف و مقاصد استعماري خويش را پيش ببرند.

بر اين اساس، حضور جمهوري اسلامي ايران در مجامع بين المللي به ويژه سازمان ملل با وجود معايب و کاستي هاي آنها، داراي فوايد و آثار زيادي است که حضور نيافتن در آنها فاقد آن است و عقل و منطق حکم مي کند که از ميان اين دو گزينه، گزينه اول انتخاب شود. البته ناگفته نماند که بايد از امکان موجود، به بهترين صورت در جهت طرح ديدگاههاي مورد نظر و انتقاد از ساختار و عملکرد سازمان ملل و تلاش براي اصلاح آن و مقابله با نظام استکباري استفاده کرد. همان روشي که جمهوري اسلامي به خوبي بکار گرفته است که ضمن حضور در سازمان ملل و سازمان بين المللي، ديدگاهها و نظرات خود را مطرح نموده و انتقاد خود را نسبت به ساختار و عملکرد سازمان ملل به گوش همگان رسانده و نظام حاکم بر جهان را به دليل مخالفت با اصول انساني و عدالت زير سؤال برده است و امروز نظام جمهوري اسلامي منادي تغيير در ساختار سازمان ملل و نظام جهاني است همانگونه که رييس جمهور محترم در نطقشان در سازمان ملل به اين مسأله اشاره نموده و اظهار داشتند «قابل قبول نيست که سازمان ملل و شوراي امنيت که بايد نماينده همه ملت ها و دولت ها باشند و تصميم گيري در آن بر اساس مردمي ترين و دموکراتيک ترين شيوه ها باشد تحت سلطه چند دولت و در خدمت منافع و خواست آنها باشد اصولاً در دنيايي که انديشه و فرهنگ و افکار عمومي عامل تعيين کننده است، ادامه اين وضع ناممکن و تحول اساسي يک ضرورت غير قابل اجتناب است. ما خواهان بر پايي يک نظام نوين در جهان هستيم، تغيير و تحول بايد هم در حيطه نظري و هم از حيث عملي در ساختارها و روش ها به صورتي اساسي و بنيادين صورت گيرد».[2]

البته روشن است که تحقق اين امر و دستيابي به چنين اهدافي در گرو پيگيري و مطالبه کشورهاي جهان است و اين موضوع بايد به مطالبه و خواست عمومي کشورها تبديل گردد و کشور ما به تنهايي قادر به تغيير وضعيت موجود نيست هر چند طرح اين مسأله در سازمان ملل آغاز گر بيداري و مطالبه آن از سوي ساير کشورها خواهد بود که اميدواريم با همراهي ساير کشورها شاهد تحقق اين اهداف و آرمان ها باشيم.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ سازمان هاي بين المللي، رضا موسي زاده، تهران، نشر ميزان، 1379ش، ص79 ـ 198.

2ـ سازمان ملل متحد، مسئوليت حفظ صلح و امنيت بين المللي، ناصر ثقفي عامري، تهران، دفتر مطالعات سياسي و بين المللي، 1370ش.

3ـ اسلام و حقوق بين الملل، محمدرضا ضيايي بيگدلي، تهران، گنج دانش، 1375ش.

 


1. موسي زاده، رضا، سازمان هاي بين المللي، تهران، نشر ميزان، 1379ش، ص 84 و 85.

2. خبرگزاري فارس، 2/7/88.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
27 امرداد 01
بازدید
۵۲
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.