چرا با اين كه مي دانيم سران وهابی عربستان دوستداران قاتلين اهل بيت هستند و مخالفين سرسخت اهل بيت، باز علما و دولت مردان ما با آنها سر يك ميز مي نشينند؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

چرا با اين كه مي دانيم سران وهابی عربستان  دوستداران قاتلين اهل بيت هستند و مخالفين سرسخت اهل بيت، باز علما و دولت مردان ما با آنها سر يك ميز مي نشينند؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

براي پاسخ به این سؤال بيان چند مقدمه لازم مي نمايد:

1. سيره ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ سيره ائمه معصومين جزء متن اسلام است و تمسك به آن موجب تشخيص رفتار صحيح در موارد شبهه ناك و پيچيده، به ويژه مسائل اجتماعي سياسي امروز، مي باشد. با تحقيق و دقت در سيره عملي ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ بويژه امام علي ـ عليه السلام ـ در مي يابيم، كه آنان بر وحدت امت اسلامي و حفظ شاكله جهان اسلام در مقابل دشمنان اهتمام فراواني داشته اند و از بسياري از حقوق حقه خود به خاطر اين مصلحت مهم، چشم پوشي كرده اند.

گفتار و رفتار امير المؤمنين در دوران خلافت خلفاء و تأني و صبر آن حضرت در زمان حكومتش با مخالفين سر سختي مثل معاويه،گواه اين مطلب است. امام آن قدر در برخورد و شروع جنگ با معاويه تأني و كندي به خرج داد و با آن ها گفتگو مي كرد كه حتي ياران او گفتند: علي ـ عليه السلام ـ يا از مرگ ترسيده است و يا در حقانيت خود ترديد كرده است و امام مجبور شد طي خطبه اي[1]به آن ها پاسخ دهد و ياران خود را نسبت به شرايط و اوضاع توجيه كند. از جمله علل تأني امام در مقابل معاويه و ارسال نامه هاي متعدد و ارائه پيشنهاد هاي مختلف اين بود كه خلق كثيري از امت اسلامي در سيطره او بودند و هدايت آن ها براي امام مهم بود و مراعات حال آن ها را مي كرد و گرنه دشمني و كينه شديد معاويه نسبت به امام براي آن حضرت روشن بود. امام خميني (ره) به عنوان اسلام شناسي كه آشنايي عميقي از سيره ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ دارد، منادي و مظهر بيداري و وحدت امت اسلامي در عصر حاضر است. ايجاد اتحاد بين مسلمين، تقريب مذاهب اسلامي و اتخاذ موضع واحد عملي در مقابل دشمنان اسلام از عمده ترين مؤلفه هاي انديشه امام راحل (ره ) و مقام معظم رهبري در سطح بين الملل مي باشد. بر همين اساس از اولويت هاي سياست خارجي جمهوري اسلامي برقراري روابط نزديك با كشورهاي اسلامي بويژه همسايگان بر اساس حكمت، عزت و مصلحت مي باشد. همچنين تلاش براي وحدت جهان اسلام يكي از مهم ترين راه ها براي مقابله با دشمني هاي غرب و آمريكا است که موجب كاهش نفوذ آن ها در سطح كشور هاي اسلامي مي شود. غربي ها با درك اين مطلب با شيوه ها و حيله هاي پيچيده مانع از گسترش و استحكام چنين وحدتي مي شوند  ، البته نقش خائنانه برخي از سران كشورهاي اسلامي در اين ميان قابل انكار نيست.

2. اهميت عربستان: عربستان در جهان اسلام و در منطقه حساس خليج فارس به دلايل متعددي از اهميت ويژه اي برخوردار است كه عمده اين دلايل عبارت اند از:

الف) ظهور اسلام در اين مكان جغرافيايي و وجود حرمين شريفين، در حقيقت اين كشور را به عنوان قطب اسلام در آورده است.[2] سالانه ميليون ها مسلمان از سراسر جهان به اين مكان مي آيند و كنگره عظيم حج را تشكيل مي دهند كه بهترين فرصت جهت تبادل نظر مسلمانان حول مسائل اسلامي و بيان مشكلات جهان اسلام است.

ب) عربستان سعودي بخش بزرگي از شبه جزيره عربستان است و نقش آن در اين شبه جزيره و جهان اسلام غير قابل انكار است.[3]

ج) از عواملي كه موجب افزايش قدرت كشور عربستان گرديد، ذخاير عظيم و قدرت توليد نفت تا حدود 7 ميليون بشكه در روز است. اين قدرت توليد در سطح منطقه اي و جهاني، به اين كشور امكان داده است كه در قيمت گذاري نفت و به طور كلي توليد، توزيع و مصرف آن نقش خاصي را ايفا كند.[4] و هم چنين نقش عمده اي را در داخل و خارج اوپك ايفا نمايد.

3. شيعيان در عربستان: استان هاي شرقي عربستان محل تمركز شيعيان اثني عشري است كه از نظر جمعيتي ادامه اكثريت هاي شيعه در ايران و عراق به حساب مي آيند و جمعيت قابل توجهي را تشكيل مي دهند. از زمان تصرف شرق عربستان توسط ملك عبد العزيز در 1913م، شيعيان بومي گاه به گاه با حكومت سعودي به مخالفت برخاسته اند.[5] بنا به نظر تحليل گران اين حوزه، نحوه برخورد دولت سعودي با شيعيان با دو دلي همراه است و تا حدی به مناسبات ايران ـ سعودي بستگي دارد.[6]ايران مي تواند در بهبود وضعيت صدها هزار شيعه عربستان نقش مهمي را ايفا كند.

بعد از بيان اين مقدمات به كيفيت برخورد علماء و دولت مردان ما با وهابيت و سران كشور عربستان مي پردازيم. از لحاظ ديني و مباحث علمي، مراجع و علماي شيعه چه در قالب گفتار و چه نوشتار و چاپ كتاب هميشه با شبهات و فتاواي ضد شيعي، مفتيان وهابي مقابله كرده اند و هيچ گونه قصور و سستي در اين زمينه را جايز ندانسته اند. شركت علماء در مناظرات علمي و تلاش براي اثبات حقانيت شيعه چه با وهابي ها و چه با ديگر فرق اسلامي در موسم حج، نشستهاي علمي كنگره ها و در فرصت هاي ديگر، كاري ضروري و شايسته و موجب خشنودي حضرت زهرا ـ سلام الله عليها ـ و امام زمان (عج) و ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ مي گردد. اما به لحاظ رابطه عملي و رسمي با كشور عربستان، سه حالت متصور است: 1ـ قطع كامل هر گونه رابطه با اين كشور؛ 2ـ برقراري رابطه همراه با تأييد و يا عدم مخالفت با تفكرات و فتاواي ضد شيعي وهابيت؛ 3ـ برقراري رابطه همراه با مقابله با وهابيت.

با توجه به مطالب گفته شده: حالت اول موجب خدشه به وحدت جهان اسلام، افزايش فشارها بر شيعيان عربستان، اختلال در انجام فريضه حج و از دست دادن بهترين فرصت تبيين حقايق اسلام، ايجاد و تشديد اختلافات با همسايگان عرب مسلمان جنوب كشور، خالي كردن عرصه براي نفوذ بيش تر غرب و آمريكا در حوزه استراتژيك خليج فارس و ضربه به امنيت ملي كشور و... مي شود. حالت دوم از نظر موازين مكتب تشيع و آرمان هاي انقلابي اسلامي به هيچ وجه قابل قبول نيست و پذيرش ذلت و قصور در مقابل فرقه اي است كه حتي در نزد بسياري اهل سنت هم جايگاهي ندارد. به نظر مي رسد حالت سوم بهترين و عقلايي ترين راه باشد زيرا اهميت رابطه و نزديكي به سران كشوري كه وهابي يا متأثر از وهابيت هستند به خاطر خود آن ها نيست بلكه به خاطر جايگاه مهمي است كه آنها در آن قرار گرفته اند و اين رابطه به مصلحت جهان اسلام و موجب افزايش و گسترش وحدت مسلمين و كسب فوايد و مصالح ديگري، مي شود.

اين رابطه موجب استفاده فراوان از فرصت طلايي موسم حج و معرفي مكتب تشيع و اهل بيت ـ عليهم السلام ـ به ديگر مسلمين مي شود. از ديگر فوايد اين رابطه كاهش فشار بر صدها هزار شيعه ي مظلوم عربستان مي باشد. مسئله مهم ديگر اهميت سياسي، اقتصادي و امنيتي عربستان و كشورهاي حاشيه خليج فارس براي جمهوري اسلامي ايران است. منطقه استراتژيك خليج فارس و آبراه تنگه هرمز اهميت بسزايي در معادلات بين المللي و خاور ميانه دارد قدرت هاي بزرگ هميشه چشم طمع به آن دوخته اند، ايران براي حفظ مصالح و منافع خود بايد اقتدار و نفوذ خود را در اين حوزه افزايش دهد و اين به طور كامل ميسر نيست مگر با ايجاد و گسترش رابطه حسنه با كشورهاي حاشيه خليج فارس و كاهش نفوذ بيگانگان در اين منطقهو اين در حالي است كه اعتراض مقامات مسئول ايراني به حرف هاي نامعقول وهابي ها حتي موجب برخورد سران كشور عربستان با برخي از مفتيان وهابي و خلع آن ها از امامت جماعت حرمين شده است.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ همبستگي مذاهب اسلامي، بي آزار شيرازي، انتشارات سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي.

 


[1]. نهج البلاغه، ترجمه دشتي، قم، نشر الهادي، 1379ش، خطبه 55، ص106.

[2]. عزتي، عزت الله، جغرافيايي جهان اسلام، قم، واحد تدوين كتب درسي، 1378ش، ص96.

[3]. همان، ص99.

[4]. همان، ص97.

[5]. هراير دكمجيان، جنبش هاي اسلامي معاصر در جهان عرب، مترجم احمدي، حميد، تهران، انتشارات كيهان، چاپ سوم، 1377ش، ص255.

[6]. همان، ص285.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
28 امرداد 01
بازدید
۶۸
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.