علت اين که بعضي از مردم با روحانيت مشکل دارند واقعا چيست؟ و چگونه مي توان بعضي از مردم را به سوي روحانيت دعوت کرد؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

علت اين که بعضي از مردم با روحانيت مشکل دارند واقعا چيست؟ و چگونه مي توان بعضي از مردم را به سوي روحانيت دعوت کرد؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

قبل از پرداختن به اصل پاسخ بيان دو نکته به عنوان مقدمه، سودمند مي باشد. نکته اول اينکه، نمي توان افرادي را که با روحانيون بر خورد نامناسبي دارند يکسان شمرد و آنها را از يک گروه محسوب کرد. بايد بين عناد و مخالفت و موافق نبودن تفاوت قائل شد. چه بسا افرادي رفتاري را از روي عناد اما همان رفتار يا شبيه آن را افرادي ديگر از روي ناداني يا سوء تفاهم انجام دهند، بديهي است که اين دو رفتار يکسان نيستند.

نکته دوم: اينکه بين مخالفت با کليت روحانيت و مخالفت با برخي از روحانيون تفاوت است.

مخالفت با کليت نهاد  روحانيت منجر به اسلام منهاي روحانيت و از بين رفتن دين مردم مي شود.

اما مخالفت با برخي از افراد روحاني به علل مختلف به معناي مخالفت با کليت روحانيت نمي باشد.

براي برخورد مناسب با اشخاصي که گفتار و رفتار نامناسبي با روحانيون دارند، ملاحظه اين نکات ضروري مي باشد.

همان طور که در سئوال هم اشاره نموده ايد،مردم گستره وسيعي از برخوردها را با قشر روحانيت دارند و اين بخاطر اهميت جايگاه روحانيت در اسلام و جامعه مي باشد. از ارادت و احترام خيل عظيمي از مردم به روحانيت اصيل و مردمي که بگذريم، مخالفت برخي از مردم با اين قشر قابل انکار نيست، اين مخالفت ها در برخي مواقع منجر به رفتارها و سخنان نامناسبي مي شود. به نظر مي رسد براي بررسي علل اين ناهنجاري ها و زدودن يا تقليل آنها و هم چنين دعوت آنان به روابط مناسب و پسنديده با روحانيت، بهتر است که يک تقسيم بندي را داشته باشيم و اين اشخاص به دو دسته، تقسيم شوند و در مورد هر کدام به طور جداگانه به اختصار بحث شود:

الف: مخالفت همراه با عناد: اين دسته، اشخاصي هستند که برخوردي برخاسته از عناد و دشمني با روحانيت دارند و معمولا به اندک بهانه اي با روحانيت مخالفت مي کنند.

اين افراد اگر چه از تعداد قابل توجه اي برخوردار نيستند اما مي توانند بر ديگران تأثير بگذارند و يا در جاهايي که زمينه مناسب باشد جو عمومي جامعه را در راستاي تمايلات خود تحت تأثير قرار دهند. رفتار چنين اشخاصي علل مختلفي دارد، يک دسته از علل، ريشه در شبهات فکري و تأثير پذيري از فرهنگ و تبليغات ضد ديني دارند. راه اصلي مقابله با آنها مباحثات علمي و فکري و افزايش تبليغات ديني در جامعه مي باشد. دسته ديگر از علل، ريشه در مسائل تربيتي و تمايلات نفساني دارد، که از جمله آنها مي توان به: تأثير پذيري از شايعات و تبليغات ضد روحانيت، اثرات منفي خانواده و اطرافيان، بزرگ نمايي عيوب برخي از روحانيون و تسري آن به کل روحانيت، حفظ منافع مادي و ترويج ماديگرايي و... اشاره نمود. امام خميني(ره) در وصيت نامه سياسي الهي خود در رابطه با استفاده از ابزارهاي تبليغي و رسانه اي براي تخريب چهره اسلام و روحانيت مي فرمايد: «در اين صد سال اخير به ويژه نيمه دوم آن، چه نقشه هاي بزرگي از اين ابزار (راديو، تلويزيون، مطبوعات، سينماها و...) چه در تبليغ ضد اسلام و ضد روحانيت خدمتگزار و چه در تبليغ استعمارگران غرب و شرق، کشيده شد».[1] قطعا اين نقشه هاي بزرگ و پيچيده تأثير خود را بر بخشي از مردم جامعه ما به جا گذاشته است. خنثي نمودن اين تبليغات منفي و جذب اشخاص با ويژگي هاي فوق الذکر به روحانيت، کاري بسيار مشکل است و تلاش هاي طاقت فرسايي را مي طلبد.

اما به هر حال بهترين شيوه مقابله با اين دسته افراد در واقع افزايش امور فکري و تبليغي و حضور مستمر روحانيون هوشمند و خوش برخورد به بهانه هاي مختلف در حيطه تحت نفوذ اين افراد و جمع هاي آنها مي باشد.

ب: مخالفان   مقطعي و ناراضايان : اين دسته افرادي هستند که عناد و دشمني با روحانيت ندارند امّا ممکن است در برخي مواقع به عللي روابط و برخورد پسنديده اي نسبت به برخي از روحانيون نداشته باشند، فشار مشکلات اقتصادي در جمهوري اسلامي، دنيا زدگي و عملکرد ناصواب برخي روحانيون در عرصه سياسي و اجتماعي، متأثر شدن از گروه اول و... از جمله علل رفتار و گفتار نامناسب اين دسته نسبت به برخي از روحانيون مي باشد. اکثريت مخالفين روحانيت را اين گروه تشکيل مي دهند. در واقع عمده اين اشخاص از برخي مسائل و افراد روحاني نما ناراضي هستند و نسبت به اصل نهاد روحانيت مشکلي ندارند، از جمله راه هاي جذب و دعوت آنها به روحانيت عبارتند از: تلاش براي رفع مشکلات مادي و معنوي آنها، ايجاد ارتباط روحانيون فعال و خوش فکر با آنان، بيان واقعيت ها و خنثي نمودن تبليغات افراد معاند، ارائه تحليل صحيح و اقناعي از اوضاع سياسي و اجتماعي و... .

مقام معظم رهبري در اين رابطه مي فرمايد: «... تلاش تبليغاتي دشمن متوجه اين هدف است که ايمان، قبول و باور توده انبوه و عظيم مردم از اسلام، انقلاب و روحانيت، سلب کند و اين در حالي است که روحانيت اسلام مي تواند با بهترين زبان، گزينش برترين سخن، استفاده از شيوه مناسب و به ويژه اخلاق خوب و اثبات بي اعتنايي به زخارف دنيا و تشريفات و جاه و مقام، افکار عمومي، تمايل و محبت مردم را همچنان در جهت توجه به دين، روحانيت و نظام اسلامي حفظ و تقويت کند...».[2]

به طور خلاصه در پاسخ به سئوال شما مي توان گفت: همان طور که رفتار و گفتار نابهنجار عده اي نسبت به روحانيون علل و انگيزه هاي مختلفي دارد، بايد واکنش به آنها هم نسبت به افراد با در نظر گرفتن انگيزه و شرايط آنها،متفاوت و متناسب باشد. حضور روحانيون بي اعتنا به دنيا و خوش فکر و خوش اخلاق در ميان مردم ناراضي، گسترش امور فرهنگي و تبليغي مرتبط و... ازجمله راه هاي گرايش به روحانيت مي باشد.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ کتاب روحانيت و حوزه هاي علميه از ديدگاه امام خميني، نشر آثار امام (ره)، تبيان دهم.

 


[1]. وصيت نامه سياسي الهي امام خميني (ره)، بند ميم.

[2]. راهبردهاي ولايت (4)، سياسي نمايندگي ولي فقيه در نيروي زميني سپاه، تهران، 1380ش، ص261.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
31 امرداد 01
بازدید
۱۷۲
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.