چرا امريکا و انگليس مي خواهند بين اقليت هاي ديني، مذهبي، نژادي و... اختلاف بيندازند؟
چرا امريکا و انگليس مي خواهند بين اقليت هاي ديني، مذهبي، نژادي و... اختلاف بيندازند؟
پرسش
پاسخ
آنچه مسلم است اينست که در چند قرن اخير سياست تفرقه بيانداز و حکومت کن يکي از مهمترين راهکارهاي استعمار انگليس به منظور استعمار ملت ها و تثبيت حاکميت ظالمانه خود بر سرزمين هاي ديگران بوده است. اين استعمار پير با توجه به اينکه خود هيچ محبوبيتي در دل ملت ها نداشت از بر هم زدن اتحاد صفوف مردمي براي تقويت و بسط حضور خود در منطقه استفاده مي کرد . در واقع استفاده از اين تاکتيک و با تضعيف نيروهايي که بالقوه توان ايستادگي در برابر استعمارگران را دارند ، سپري دفاعي براي استعمار ايجاد مي کرد تا از طريق آن نيروهاي استعماري بدون هيچ گونه مانعي به اهداف نامشروع خود دست يابند.
در دوران معاصر استعمار کهن و استعمار نو که به تعبير مقام معظم رهبري به شکل استعمار فرا نو ظهور پيدا کرده است, در واقع مهمترين سياست دولت هاي استعماري محسوب مي شود. بر اساس اين سياست, ملت هايي که مي توانند خطر بالقوه اي براي منافع نامشروع قدرت هاي سلطه گر محسوب شوند بايستي تجزيه شده و در درون واحدهاي جديد نيز ملاک هايي ساختگي براي تفاوت گذاري بين افراد به وجود آيد که همچون بشکه باروت جامعه را در آستانه انفجار قرار دهد تا هر زمان که منافع قدرت ها ايجاب کرد از اين مسائل براي انفجار بزرگ اين بشکه باروت و رسيدن به منافع نامشروع خود استفاده کنند.
شکل بندي مرزهاي سياسي و جغرافيايي دوران معاصر که عمدتاً حاصل طرح دولت هاي استعمارگر بوده است حاصل همين تفکر بوده است. زيرا دولت هاي بزرگ در دوران معاصر ابتدا با حضور مستقيم در اکثر کشورهاي دنيا آنها را به زير سلطه خود درآورده و در دوران جديد يعني زماني که ديگر سلطه مستقيم و هزينه هاي گزاف بر استعمار گران تحميل مي کرد شکل استعمار را از حالت مستقيم به غير مستقيم تبديل کردند. بنابر اين در دوران مدرن هم لازم بود براي کنترل اوضاع از اين سياست تفرقه افکني نهايت استفاده به عمل آيد ، در نتيجه مرزها به گونه اي ترسيم شد که همواره در ميان ملت هاي منطقه مسائلي همچون آب، مراتع، زبان، مذهب، قوميت و... به عنوان پيش زمينه هاي بالقوه تفرقه وجود داشته باشد.
آنان در راستاي تحقق اهداف نامشروع خود ابتدا کشورهاي بزرگ همچون ايران، عثماني و... را تجزيه کرده و به اين منظور با برجسته کردن ملاک هاي تصنعي و غير واقعي تمايز گذاري ميان ملت ها کشورهاي بزرگ را عملا به چندين کشور قابل کنترل تقسيم کردند. آنگاه در دوران ترسيم مرزهاي سياسي به نوعي مرزها تعيين گرديد که در اکثر کشورها نوعي تخاصم ميان دو طرف مرزها و ميان ملت هاي درون مرز جغرافيايي باقي مانده و عامل بالقوه درگيري هاي بعدي و ممانعت از اتحاد گردد.
اين مسئله در ميان کشورهاي اسلامي بيشتر از همه جا نمود پيدا مي کند و باعث شده است تا هر زمان اتحادي درون ملت اسلام ايجاد شده و آنان را به سوي حل مسائل عمده و اساسي خودشان متوجه مي کند با دسيسه هاي استعماري و بهانه هاي واهي حاصل از دوران حضور استعمار ، مسائل حاشيه اي پر رنگ شده و مسائل عمده همچنان لاينحل باقي بماند. تجزيه ملت هاي جهان سوم و حمايت از تجزيه طلبان به ويژه در عالم اسلام و تبليغ تمايزات بي اهميت همچون زبان، مذهب، رنگ و... در شرايطي صورت مي گيرد که جهان غرب خود قرنهاست در جهت همگرايي حرکت مي کند. در واقع جهان غرب در دوران قرون وسطي و اندکي پس از آن داراي نظام فئودالي بود يعني نظامي که در آن زمينداران بزرگ حاکمان اصلي بوده و براي خود تشکيلات شبه حکومتي داشتند و همواره بين واحدهاي مختلف جنگ و درگيري وجود داشت که مهمترين آنها جنگ هاي مذهبي سي ساله بود اما از زمان امضاي عهدنامه وستفالي در سال 1648م. به تدريج قدرت پراکنده در دست فئودال ها به سمت تمرکز در حکومت پيش رفت و با تشکيل دولت ملي مدرن نخستين گام در راه اتحاد ميان ملت هاي اروپايي برداشته شد. پس از آن تحولات مختلف جهان غرب ادامه داشت تا در دوران اخير و پس از جنگ جهاني اول که ايده تشکيل سازمان ملل متحد در قالب جامعه ملل متحد پي ريزي شد و پس از تشکيل رسمي سازمان ملل در سال 1945م. به تدريج ايده تشکيل کشورهايي با نظام برنامه ريزي واحد متشکل از کشورهاي اروپايي طراحي شد و ايده اتحاديه اروپا با هدف متحد ساختن کل اروپا در درون ساختار سياسي، اجتماعي، اقتصادي، نظامي واحد در راستاي عملي شدن گام برداشت و امروزه نوعي همگرايي بين کشورهاي غرب در زمينه بسياري از منافع استراتژيک به چشم مي خورد اين در حالي است که در عالم شرق و به ويژه جهان اسلام که مهمترين رقيب تمدن غربي محسوب مي شود هر روز بر طبل تفرقه افکني، تجزيه طلبي و تفاوت هاي نژادي، زباني، مذهبي و به طور کلي واگرايي ميان ملت ها بيش از پيش کوبيده مي شود. به ويژه در دوران اخير در جهان اسلام با پيدايش مذهب وهابيت در عربستان و اشاعه تفکرات سلفي گري در اقصي نقاط عالم اسلام با حمايت هاي آشکار و پنهان غرب و به ويژه انگليس و آمريکا بر اين جدايي ها به ويژه در بُعد مذهبي تاکيد بيشتري مي شود.
همه اين شواهد حاکي از اينست که نظام سلطه جهاني براي کسب منافع نامشروع خويش از سويي در جهت همگرايي با همفکران و همقطاران خود بوده و ايده تشکيل دهکده جهاني البته باسلطه تفکر غربي را مطرح مي کند و از سويي در جهان اسلام بر واگرايي ميان ملت هاي مسلمان دامن مي زند. نشانه هاي بارز دست داشتن قدرت هاي غرب در توطئه تفرقه افکني ميان مسلمانان به واسطه تفکرات سلفي گري در آن جايي مشهودتر مي شود که مشاهده مي کنيم که از ديدگاه رهبران اصلي تفرقه افکنان يعني علماي وهابي نزديکي و ارتباط با دشمنان عالم اسلام يعني ابر قدرت هاي غربي هيچ قبحي ندارد و هرگز اقدامي در جهت حمايت از منافع جهان اسلام و به ويژه مسئله فلسطين در برابر ابر قدرت ها صورت نمي گيرد اما هرگونه همراهي و پيوند با کشوري مثل ايران و مسلمانان همسو با تفکر اسلام ناب محمدي نفي شده و با انواع توطئه ها از قبيل برادر کشي، تکفير شيعيان و... بر طبل تفرقه کوبيده مي شود.
همه اينها در حالي است که طبق دستورات الهي همه مسلمانان موظفند تا با اقامه دين الهي از تفرقه در دين بپرهيزند: «شَرَعَ لَکم مِّنَ الدِّينِ مَا وَصَّي بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْک وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَي وَعِيسَي أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ...[1]» يعني شما را به همان سفارشي كه به نوح و انبياي گذشته كرديم توصيه مي كنيم و آن سفارش اين است: دين الهي را با هم اقامه كنيد و از تفرقه در دين بپرهيزيد.
همچنين در ديگر آيات، مسلمانان از هرگونه تفرقه پرهيز داده شده و به اتحاد و يگانگي فراخوانده شده اند: «وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ»،[2] «وَلاَ تَکونُواْ کالَّذِينَ تَفَرَّقُواْ وَاخْتَلَفُواْ[3]».
در تعاليم معصومين ـ عليهم السلام ـ و به ويژه امير المومنين علي ـ عليه السلام ـ نيز بر لزوم وحدت امت اسلامي و پرهيز از هرگونه تفرقه تاکيد شده است به عنوان مثال امير المومنين علي ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: «والزموا السواد الاعظم فان يدالله مع الجماعه و اياكم والفرقه فان الشاذ من الناس للشيطان كما ان الشاذ من الغنم للذئب».[4] به عبارتي يعني چون دست غيبي پروردگار با متحدان است بايد امت منسجم و هماهنگ اسلامي را حفظ نمود و چون گوسفند وامانده از رمه از حفاظت چوپان محروم است و طعمه گرگ قرار مي گيرد لازم است از صفوف به هم فشرده مسلمين فاصله نگرفت تا از آسيب وسوسه شيطان در امان بود.
از نظر امام علي ـ عليه السلام ـ خطر تفرقه افکني بين مسلمانان به اندازه اي خطر ناک است که آن حضرت دستور به نابودي تفرقه افکنان مي دهد حتي اگر وي در زير عمامه حضرت پناه گرفته باشد: «الا من دعا الي هذا الشعار فاقتلوه ولو كان تحت عمامتي هذه...».[5]
از ديدگاه حضرت علي ـ عليه السلام ـ استراتژي تفرقه افکنان حرکت گام به گام در جهت از بين بردن وحدت و سرانجام ايجاد فتنه در جامعه اسلام است. فتنه اي که امروزه از آب گل آلود آن فقط آمريکا، رژيم صهيونيستی، انگليس و ساير دشمنان نظام اسلامي ماهي گرفته و به منافع نامشروع خويش مي رسند.
نتيجه اينکه عمده کردن عوامل تمايز ميان انسان ها مثل زبان، مذهب، نژاد و... بر خلاف دين اسلام مي باشد که همه انسان ها را از يک پدر و مادر و يکسان مي داند و ملاک برتري را فقط و فقط تقوا مي داند. همچنين طبق ادله فراواني که گوينده شهادتين را مسلمان مي داند[6] همه مسلمانان اعم از شيعه و سني با هم برادر ديني بوده و بايد اختلافات مذهبي خود را در جوامع علمي حل و فصل نمايند و طرح عمومي اين اختلافات و آتش افروزي هاي ناشي از آن در راستاي خدمت به منافع دشمنان اسلام مي باشد و نقشه اصلي آن توسط قدرت هاي غربي سلطه گر ريخته شده است و هر کس به اين اختلافات دامن بزند خواسته يا ناخواسته عامل دست اين قدرت ها مي باشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ امام خميني، قوميت، مليت و انديشه فرا ملي از ديدگاه امام خميني، تبيان آثار موضوعي، دفتر سي و چهارم، تهران، موسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني(ره)، 1381.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 28 امرداد 01
- بازدید
- ۵۸
چرا امريکا و انگليس مي خواهند بين اقليت هاي ديني، مذهبي، نژادي و... اختلاف بيندازند؟
- نشان کردن
پرسش
چرا امريکا و انگليس مي خواهند بين اقليت هاي ديني، مذهبي، نژادي و... اختلاف بيندازند؟
پاسخ
آنچه مسلم است اينست که در چند قرن اخير سياست تفرقه بيانداز و حکومت کن يکي از مهمترين راهکارهاي استعمار انگليس به منظور استعمار ملت ها و تثبيت حاکميت ظالمانه خود بر سرزمين هاي ديگران بوده است. اين استعمار پير با توجه به اينکه خود هيچ محبوبيتي در دل ملت ها نداشت از بر هم زدن اتحاد صفوف مردمي براي تقويت و بسط حضور خود در منطقه استفاده مي کرد . در واقع استفاده از اين تاکتيک و با تضعيف نيروهايي که بالقوه توان ايستادگي در برابر استعمارگران را دارند ، سپري دفاعي براي استعمار ايجاد مي کرد تا از طريق آن نيروهاي استعماري بدون هيچ گونه مانعي به اهداف نامشروع خود دست يابند.
در دوران معاصر استعمار کهن و استعمار نو که به تعبير مقام معظم رهبري به شکل استعمار فرا نو ظهور پيدا کرده است, در واقع مهمترين سياست دولت هاي استعماري محسوب مي شود. بر اساس اين سياست, ملت هايي که مي توانند خطر بالقوه اي براي منافع نامشروع قدرت هاي سلطه گر محسوب شوند بايستي تجزيه شده و در درون واحدهاي جديد نيز ملاک هايي ساختگي براي تفاوت گذاري بين افراد به وجود آيد که همچون بشکه باروت جامعه را در آستانه انفجار قرار دهد تا هر زمان که منافع قدرت ها ايجاب کرد از اين مسائل براي انفجار بزرگ اين بشکه باروت و رسيدن به منافع نامشروع خود استفاده کنند.
شکل بندي مرزهاي سياسي و جغرافيايي دوران معاصر که عمدتاً حاصل طرح دولت هاي استعمارگر بوده است حاصل همين تفکر بوده است. زيرا دولت هاي بزرگ در دوران معاصر ابتدا با حضور مستقيم در اکثر کشورهاي دنيا آنها را به زير سلطه خود درآورده و در دوران جديد يعني زماني که ديگر سلطه مستقيم و هزينه هاي گزاف بر استعمار گران تحميل مي کرد شکل استعمار را از حالت مستقيم به غير مستقيم تبديل کردند. بنابر اين در دوران مدرن هم لازم بود براي کنترل اوضاع از اين سياست تفرقه افکني نهايت استفاده به عمل آيد ، در نتيجه مرزها به گونه اي ترسيم شد که همواره در ميان ملت هاي منطقه مسائلي همچون آب، مراتع، زبان، مذهب، قوميت و... به عنوان پيش زمينه هاي بالقوه تفرقه وجود داشته باشد.
آنان در راستاي تحقق اهداف نامشروع خود ابتدا کشورهاي بزرگ همچون ايران، عثماني و... را تجزيه کرده و به اين منظور با برجسته کردن ملاک هاي تصنعي و غير واقعي تمايز گذاري ميان ملت ها کشورهاي بزرگ را عملا به چندين کشور قابل کنترل تقسيم کردند. آنگاه در دوران ترسيم مرزهاي سياسي به نوعي مرزها تعيين گرديد که در اکثر کشورها نوعي تخاصم ميان دو طرف مرزها و ميان ملت هاي درون مرز جغرافيايي باقي مانده و عامل بالقوه درگيري هاي بعدي و ممانعت از اتحاد گردد.
اين مسئله در ميان کشورهاي اسلامي بيشتر از همه جا نمود پيدا مي کند و باعث شده است تا هر زمان اتحادي درون ملت اسلام ايجاد شده و آنان را به سوي حل مسائل عمده و اساسي خودشان متوجه مي کند با دسيسه هاي استعماري و بهانه هاي واهي حاصل از دوران حضور استعمار ، مسائل حاشيه اي پر رنگ شده و مسائل عمده همچنان لاينحل باقي بماند. تجزيه ملت هاي جهان سوم و حمايت از تجزيه طلبان به ويژه در عالم اسلام و تبليغ تمايزات بي اهميت همچون زبان، مذهب، رنگ و... در شرايطي صورت مي گيرد که جهان غرب خود قرنهاست در جهت همگرايي حرکت مي کند. در واقع جهان غرب در دوران قرون وسطي و اندکي پس از آن داراي نظام فئودالي بود يعني نظامي که در آن زمينداران بزرگ حاکمان اصلي بوده و براي خود تشکيلات شبه حکومتي داشتند و همواره بين واحدهاي مختلف جنگ و درگيري وجود داشت که مهمترين آنها جنگ هاي مذهبي سي ساله بود اما از زمان امضاي عهدنامه وستفالي در سال 1648م. به تدريج قدرت پراکنده در دست فئودال ها به سمت تمرکز در حکومت پيش رفت و با تشکيل دولت ملي مدرن نخستين گام در راه اتحاد ميان ملت هاي اروپايي برداشته شد. پس از آن تحولات مختلف جهان غرب ادامه داشت تا در دوران اخير و پس از جنگ جهاني اول که ايده تشکيل سازمان ملل متحد در قالب جامعه ملل متحد پي ريزي شد و پس از تشکيل رسمي سازمان ملل در سال 1945م. به تدريج ايده تشکيل کشورهايي با نظام برنامه ريزي واحد متشکل از کشورهاي اروپايي طراحي شد و ايده اتحاديه اروپا با هدف متحد ساختن کل اروپا در درون ساختار سياسي، اجتماعي، اقتصادي، نظامي واحد در راستاي عملي شدن گام برداشت و امروزه نوعي همگرايي بين کشورهاي غرب در زمينه بسياري از منافع استراتژيک به چشم مي خورد اين در حالي است که در عالم شرق و به ويژه جهان اسلام که مهمترين رقيب تمدن غربي محسوب مي شود هر روز بر طبل تفرقه افکني، تجزيه طلبي و تفاوت هاي نژادي، زباني، مذهبي و به طور کلي واگرايي ميان ملت ها بيش از پيش کوبيده مي شود. به ويژه در دوران اخير در جهان اسلام با پيدايش مذهب وهابيت در عربستان و اشاعه تفکرات سلفي گري در اقصي نقاط عالم اسلام با حمايت هاي آشکار و پنهان غرب و به ويژه انگليس و آمريکا بر اين جدايي ها به ويژه در بُعد مذهبي تاکيد بيشتري مي شود.
همه اين شواهد حاکي از اينست که نظام سلطه جهاني براي کسب منافع نامشروع خويش از سويي در جهت همگرايي با همفکران و همقطاران خود بوده و ايده تشکيل دهکده جهاني البته باسلطه تفکر غربي را مطرح مي کند و از سويي در جهان اسلام بر واگرايي ميان ملت هاي مسلمان دامن مي زند. نشانه هاي بارز دست داشتن قدرت هاي غرب در توطئه تفرقه افکني ميان مسلمانان به واسطه تفکرات سلفي گري در آن جايي مشهودتر مي شود که مشاهده مي کنيم که از ديدگاه رهبران اصلي تفرقه افکنان يعني علماي وهابي نزديکي و ارتباط با دشمنان عالم اسلام يعني ابر قدرت هاي غربي هيچ قبحي ندارد و هرگز اقدامي در جهت حمايت از منافع جهان اسلام و به ويژه مسئله فلسطين در برابر ابر قدرت ها صورت نمي گيرد اما هرگونه همراهي و پيوند با کشوري مثل ايران و مسلمانان همسو با تفکر اسلام ناب محمدي نفي شده و با انواع توطئه ها از قبيل برادر کشي، تکفير شيعيان و... بر طبل تفرقه کوبيده مي شود.
همه اينها در حالي است که طبق دستورات الهي همه مسلمانان موظفند تا با اقامه دين الهي از تفرقه در دين بپرهيزند: «شَرَعَ لَکم مِّنَ الدِّينِ مَا وَصَّي بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْک وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَي وَعِيسَي أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ...[1]» يعني شما را به همان سفارشي كه به نوح و انبياي گذشته كرديم توصيه مي كنيم و آن سفارش اين است: دين الهي را با هم اقامه كنيد و از تفرقه در دين بپرهيزيد.
همچنين در ديگر آيات، مسلمانان از هرگونه تفرقه پرهيز داده شده و به اتحاد و يگانگي فراخوانده شده اند: «وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ»،[2] «وَلاَ تَکونُواْ کالَّذِينَ تَفَرَّقُواْ وَاخْتَلَفُواْ[3]».
در تعاليم معصومين ـ عليهم السلام ـ و به ويژه امير المومنين علي ـ عليه السلام ـ نيز بر لزوم وحدت امت اسلامي و پرهيز از هرگونه تفرقه تاکيد شده است به عنوان مثال امير المومنين علي ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: «والزموا السواد الاعظم فان يدالله مع الجماعه و اياكم والفرقه فان الشاذ من الناس للشيطان كما ان الشاذ من الغنم للذئب».[4] به عبارتي يعني چون دست غيبي پروردگار با متحدان است بايد امت منسجم و هماهنگ اسلامي را حفظ نمود و چون گوسفند وامانده از رمه از حفاظت چوپان محروم است و طعمه گرگ قرار مي گيرد لازم است از صفوف به هم فشرده مسلمين فاصله نگرفت تا از آسيب وسوسه شيطان در امان بود.
از نظر امام علي ـ عليه السلام ـ خطر تفرقه افکني بين مسلمانان به اندازه اي خطر ناک است که آن حضرت دستور به نابودي تفرقه افکنان مي دهد حتي اگر وي در زير عمامه حضرت پناه گرفته باشد: «الا من دعا الي هذا الشعار فاقتلوه ولو كان تحت عمامتي هذه...».[5]
از ديدگاه حضرت علي ـ عليه السلام ـ استراتژي تفرقه افکنان حرکت گام به گام در جهت از بين بردن وحدت و سرانجام ايجاد فتنه در جامعه اسلام است. فتنه اي که امروزه از آب گل آلود آن فقط آمريکا، رژيم صهيونيستی، انگليس و ساير دشمنان نظام اسلامي ماهي گرفته و به منافع نامشروع خويش مي رسند.
نتيجه اينکه عمده کردن عوامل تمايز ميان انسان ها مثل زبان، مذهب، نژاد و... بر خلاف دين اسلام مي باشد که همه انسان ها را از يک پدر و مادر و يکسان مي داند و ملاک برتري را فقط و فقط تقوا مي داند. همچنين طبق ادله فراواني که گوينده شهادتين را مسلمان مي داند[6] همه مسلمانان اعم از شيعه و سني با هم برادر ديني بوده و بايد اختلافات مذهبي خود را در جوامع علمي حل و فصل نمايند و طرح عمومي اين اختلافات و آتش افروزي هاي ناشي از آن در راستاي خدمت به منافع دشمنان اسلام مي باشد و نقشه اصلي آن توسط قدرت هاي غربي سلطه گر ريخته شده است و هر کس به اين اختلافات دامن بزند خواسته يا ناخواسته عامل دست اين قدرت ها مي باشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ امام خميني، قوميت، مليت و انديشه فرا ملي از ديدگاه امام خميني، تبيان آثار موضوعي، دفتر سي و چهارم، تهران، موسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني(ره)، 1381.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 28 امرداد 01
- بازدید
- ۵۸
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.