آيا مقابله نظام اسلامي با فساد، آزادي در جامعه را زير سوال نمي برد؟
آيا مقابله نظام اسلامي با فساد، آزادي در جامعه را زير سوال نمي برد؟
پرسش
پاسخ
رمز و راز اهتمام درباره مقابله با فساد در اين نهفته است که انسان بالطبع اجتماعي است و سرنوشت افراد جامعه به هم پيوند دارد. زندگي در جمع، آثار و برکاتي براي افراد بشر دارد و شايد اين مزايا او را وادار کرده تا تن به زندگي اجتماعي بدهد؛ از سوي ديگر، لازمه زندگي در جمع، پذيرش محدوديت هايي است که انسان ها آگاهانه آن را قبول کرده اند.
از آن جا که در زندگي جمعي سرنوشت افراد به هم مربوط است و به قول معروف، افراد در سرنوشت يک ديگر اثر دارند، اعمال قانون و محدوديت ها در اعمال ديگران، حق طبيعي و از آثار زندگي اجتماعي است.
به بيان ديگر، در جامعه، هر ضرر فردي امکان اين را دارد که به صورت يک «زيان اجتماعي» در آيد؛ زيرا با توجه به پيوندهاي اجتماعي، هيچ گناه و انحراف در نقطه خاصّي محدود نخواهد ماند؛ بلکه هر چه باشد بسان آتشي ممکن است به نقاط ديگر سرايت کند؛ يعني انحراف يک فرد، علاوه بر اين که به خود وي ضرر مي زند، جامعه نيز از رفتار انحرافي او زيان مند مي شود. براي توضيح بهتر به اين نکته توجه کنيد: هنگامي که در جامعه فردي به مرض مسري همانند وبا و طاعون و ايدز گرفتار مي شود، براي پيش گيري از شيوع بيماري، فرد مبتلا را فورا از ديگران جدا مي کنند و تحت معالجه قرار مي دهند و اقدام به نابودي ميکروب هاي آن مرض مي نمايند و عقل نيز اين کار را مي ستايد و بر لزوم آن حکم مي کند. مرض هاي روحي و انحرافات اخلاقي نيز به همين منوال است؛ اگر جلوي آن گرفته نشود و اعمال قانون و مقابله با آن صورت نگيرد، به تدريج گسترش يافته و در نهايت سقوط و فساد جامعه را به دنبال خواهد داشت. به همين دليل، عقل و منطق به افراد جامعه اجازه مي دهد که در پاک نگه داشتن محيط زيست خود تلاش نمايند.
از پيامبر گرامي اسلام نقل شده که فرمودند: «فرد گنه کار در جامعه همانند کسي است که با جمعي سوار کشتي شود و به هنگامي که در وسط دريا قرار گيرد، تبري برداشته و به سوراخ کردن موضعي که در آن نشسته است بپردازد؛ هرگاه به او اعتراض کنند، در جواب بگويد من در سهم خودم تصرف مي کنم و اگر ديگران او را از اين عمل بازندارند، طولي نمي کشد که آب دريا به داخل کشتي نفوذ کرده و يک باره همگي در دريا غرق خواهند شد».[1]
پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه وآله و سلم ـ با اين تمثيل جالب، منطقي و عقلي بودن مقابله با فساد را مجسم ساخته و آن را حق طبيعي که ناشي از پيوند سرنوشت ها است مي داند؛ بنا بر اين مقابله با فساد نه تنها معارض و مزاحم آزادي هاي فردي نيست، بلکه وظيفه اي است که حکومت در برابر آن دارد. علاوه بر اين، اسلام چون استکمال معنوي انسان را جز از مسير اختيار قابل وصول نمي داند بيش از هر مکتب حقوقي ـ سياسي ديگر بر «آزادي هاي قانوني و حقوقي انسان ها» تأکيد مي ورزد و آن را يکي از مباني حقوق خود مي داند؛ امّا آزادي حد و حدودي دارد و اگر کسي بخواهد از آن سوء استفاده کند، طبعاً جامعه و حکومت اسلامي در برابر او مي ايستد.
به گفته يکي از بزرگان، «آن چه اين آزادي را محدود مي کند، فقط مصالح مادّي و معنوي جامعه است و اين بدان معناست که هر فرد، تا زماني که به مصالح جامعه زيان نرساند، از لحاظ حقوقي و قانوني آزاد است و اين آزادي حقوقي و قانوني، البته با مسئوليت الهي و اخروي منافات ندارد، اين اصل بايد در همه شئون جامعه (سياست، اقتصاد، تعليم و تربيت و...) رعايت شود»[2]
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 28 امرداد 01
- بازدید
- ۹۵
آيا مقابله نظام اسلامي با فساد، آزادي در جامعه را زير سوال نمي برد؟
- نشان کردن
پرسش
آيا مقابله نظام اسلامي با فساد، آزادي در جامعه را زير سوال نمي برد؟
پاسخ
رمز و راز اهتمام درباره مقابله با فساد در اين نهفته است که انسان بالطبع اجتماعي است و سرنوشت افراد جامعه به هم پيوند دارد. زندگي در جمع، آثار و برکاتي براي افراد بشر دارد و شايد اين مزايا او را وادار کرده تا تن به زندگي اجتماعي بدهد؛ از سوي ديگر، لازمه زندگي در جمع، پذيرش محدوديت هايي است که انسان ها آگاهانه آن را قبول کرده اند.
از آن جا که در زندگي جمعي سرنوشت افراد به هم مربوط است و به قول معروف، افراد در سرنوشت يک ديگر اثر دارند، اعمال قانون و محدوديت ها در اعمال ديگران، حق طبيعي و از آثار زندگي اجتماعي است.
به بيان ديگر، در جامعه، هر ضرر فردي امکان اين را دارد که به صورت يک «زيان اجتماعي» در آيد؛ زيرا با توجه به پيوندهاي اجتماعي، هيچ گناه و انحراف در نقطه خاصّي محدود نخواهد ماند؛ بلکه هر چه باشد بسان آتشي ممکن است به نقاط ديگر سرايت کند؛ يعني انحراف يک فرد، علاوه بر اين که به خود وي ضرر مي زند، جامعه نيز از رفتار انحرافي او زيان مند مي شود. براي توضيح بهتر به اين نکته توجه کنيد: هنگامي که در جامعه فردي به مرض مسري همانند وبا و طاعون و ايدز گرفتار مي شود، براي پيش گيري از شيوع بيماري، فرد مبتلا را فورا از ديگران جدا مي کنند و تحت معالجه قرار مي دهند و اقدام به نابودي ميکروب هاي آن مرض مي نمايند و عقل نيز اين کار را مي ستايد و بر لزوم آن حکم مي کند. مرض هاي روحي و انحرافات اخلاقي نيز به همين منوال است؛ اگر جلوي آن گرفته نشود و اعمال قانون و مقابله با آن صورت نگيرد، به تدريج گسترش يافته و در نهايت سقوط و فساد جامعه را به دنبال خواهد داشت. به همين دليل، عقل و منطق به افراد جامعه اجازه مي دهد که در پاک نگه داشتن محيط زيست خود تلاش نمايند.
از پيامبر گرامي اسلام نقل شده که فرمودند: «فرد گنه کار در جامعه همانند کسي است که با جمعي سوار کشتي شود و به هنگامي که در وسط دريا قرار گيرد، تبري برداشته و به سوراخ کردن موضعي که در آن نشسته است بپردازد؛ هرگاه به او اعتراض کنند، در جواب بگويد من در سهم خودم تصرف مي کنم و اگر ديگران او را از اين عمل بازندارند، طولي نمي کشد که آب دريا به داخل کشتي نفوذ کرده و يک باره همگي در دريا غرق خواهند شد».[1]
پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه وآله و سلم ـ با اين تمثيل جالب، منطقي و عقلي بودن مقابله با فساد را مجسم ساخته و آن را حق طبيعي که ناشي از پيوند سرنوشت ها است مي داند؛ بنا بر اين مقابله با فساد نه تنها معارض و مزاحم آزادي هاي فردي نيست، بلکه وظيفه اي است که حکومت در برابر آن دارد. علاوه بر اين، اسلام چون استکمال معنوي انسان را جز از مسير اختيار قابل وصول نمي داند بيش از هر مکتب حقوقي ـ سياسي ديگر بر «آزادي هاي قانوني و حقوقي انسان ها» تأکيد مي ورزد و آن را يکي از مباني حقوق خود مي داند؛ امّا آزادي حد و حدودي دارد و اگر کسي بخواهد از آن سوء استفاده کند، طبعاً جامعه و حکومت اسلامي در برابر او مي ايستد.
به گفته يکي از بزرگان، «آن چه اين آزادي را محدود مي کند، فقط مصالح مادّي و معنوي جامعه است و اين بدان معناست که هر فرد، تا زماني که به مصالح جامعه زيان نرساند، از لحاظ حقوقي و قانوني آزاد است و اين آزادي حقوقي و قانوني، البته با مسئوليت الهي و اخروي منافات ندارد، اين اصل بايد در همه شئون جامعه (سياست، اقتصاد، تعليم و تربيت و...) رعايت شود»[2]
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 28 امرداد 01
- بازدید
- ۹۵
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.