نقش دين در پيش گيري از فساد در دستگاه هاي دولتي را بيان فرمائيد.
نقش دين در پيش گيري از فساد در دستگاه هاي دولتي را بيان فرمائيد.
پرسش
پاسخ
مي توان گفت که دين براي پيش گيري و درمان فساد در جامعه، راهکارهاي دروني و بيروني را مطرح مي کند. بديهي است که دستگاه هاي دولتي به عنوان نهادها و مراکز مديريتي و تصميم گيري جامعه نقشي فراتر از افراد را در اصلاح و افساد جامعه ايفا مي کنند. با نظر به همين اهميت است که دين بر صلاح متوليان و مديران جامعه اسلامي تأکيد مي ورزد و براي حفظ صلاح آنها و پيشگيري و يا درمان از فسادشان کنترل دروني و بيروني را ارائه مي نمايد. در اينجا براي تبيين نقش دين در پيشگيري از فساد در دستگاه ها و مراکز مديريتي و دولتي جامعه اسلامي، به برخي از مؤلفه هاي کنترل دروني و بيروني اشاره مي گردد:
سيستم کنترل دروني
يکي از مؤثرترين راه هايي که مي تواند اشخاص به ويژه افراد مدير و شاغل در سازمان ها و ادارات دولتي را از آغشته شدن به فساد حفظ نمايد، کنترل دروني مي باشد. کنترل دروني عمدتا مانند واکسيناسيون عمل مي کند و زمينه هاي فساد در فرد را از بين مي برد و او را در مقابل وسوسه هاي فريبنده مصون مي سازد لذا در آموزه هاي ديني ونظام اجتماعي و سياسي اسلام بر اين مقوله تأکيد فراواني شده است.
حتي برخي از جامعه شناسان و متخصصين علوم اجتماعي بر اين کارکرد اجتماعي دين معترفند و در نوشته هاي خود آورده اند که: اگر اعتقادات مذهبي اعضاء يک جامعه رو به سستي بگذارد و در آن حد کاهش يابد که عده زيادي از اعضاء آن جامعه دليلي براي کنترل خود و پرهيز از گناه نبينند و يا کارهاي خلاف را گناه و نامشروع نپندارند، در آن صورت آن جامعه به طور جدي با خطر انهدام رو به روست. مشابه نگرش فوق در مورد کارکرد دين را جامعه شناسان و ديگر دانشمندان نيز ابراز داشته اند. بدين معني که آنها براي دين کارکردهاي گوناگون و مهمي در جامعه قائلند يکي از اين کارکردها، ايجاد يک سيستم کنترل دروني قوي در انسان ها است، که آنها را از انجام کارهاي خلاف و نامشروع باز مي دارد.[1]
برخي از مؤلفه هاي کنترل دروني به طور مختصر عبارتند از:
1. ايمان و تقواي الهي: در اسلام توصيه به رعايت تقوا از يک طرف وجهي همگاني دارد و از طرف ديگر وجهي خاص دارد که مربوط به مديران و کارگزاران جامعه است. افزايش تقوا و ايمان متصديان و کارگزاران دولتي، کاهش فساد در ادارات و دستگاه هاي دولتي را به دنبال دارد. کارمندي که مؤمن و خدا ترس باشد به هيچ وجه تن به گرفتن رشوه، پارتي بازي، کم کاري، ظلم به مردم و مفاسدي از اين دست، نمي دهد.
امام علي ـ عليه السلام ـ در نامه 53 از نهج البلاغه، خطاب به مالک اشتر در مورد شيوه حکومت داري و ويژگي هاي کارگزاران و کارمندانش، مي فرمايد: «سپس در امور کارمندانت بينديش، و پس از آزمايش به کارشان بگمار... کارگزاران دولتي را از ميان مردمي باتجربه و باحيا از خاندان پاکيزه و باتقوي، که در مسلماني، سابقه درخشاني دارند انتخاب کن، زيرا اخلاق آنان گرامي تر، و آبرويشان محفوظ تر، و طمع ورزي شان کمتر و آينده نگري آنان بيشتر است».[2]
2. قناعت و پرهيز از مال اندوزي: دروني شدن صفت قناعت موجب پرهيز از طمع ورزي ها و مال اندوزي مي شود. که اين خود يکي از عوامل اصلي در کاهش کلاهبرداري ها در معاملات و خيانت ها در مسائل مالي و هم چنين موجب کاهش سوء استفاده هاي مالي و اختلاس و چنگ اندازي به بيت المال در ادارات و دستگاه هاي دولتي مي شود. تعاليم اسلامي در اين زمينه، توصيه هاي مؤکدي دارد. با مراجعه به روايات ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ انبوهي از فرمايشات آنها در حسن قناعت، مذمت طمع، مدح زندگي کم هزينه و سرزنش مال اندوزي و اسراف کاري، يافت مي شود، به عنوان نمونه،امام صادق ـ عليه السلام ـ در رابطه با زندگي کم خرج و مؤمنانه مي فرمايد: «المؤمن حسن المعونة خفيف المؤونة»، مؤمن ياوري خوب و کم خرج و زحمت است».[3] امير المؤمنين علي ـ عليه السلام ـ در سخني گوهر بار درباره روش بهره برداري از دنيا و قناعت مي فرمايد: «از دنيا آن مقدار که به تو مي رسد بردار و از آنچه پشت کند، روي گردان، و اگر نتواني، در جستجوي دنيا، نيکو تلاش کن».[4] رهبر معظم انقلاب اسلامي در اين باره مي گويند: «بعضي ها در دوران مسئوليت در صدد بر بيايند از اين فرصت استفاده کنند چون مي دانند مدت مسئوليت ها طولاني نيست و کوتاه است ـ و براي خود زر اندوزي کنند و به فکر تأمين آتيه خود بيفتند... همه اين ها خطاها و لغزش هايي است که بايد از آن به شدت پرهيز کرد. ما بايد مراقب باشيم».[5] مقام معظم رهبري از آن روي، مسئولين و مديران را مورد خطاب قرار مي دهد که صلاح و فساد آنها بر افراد زير مجموعه و عملکرد دستگاه يا اداره شان تأثير مي گذارد.
سيستم کنترل بيروني
مي توان گفت به طور عمده فساد در دستگاه هاي دولتي ريشه در جاه طلبي و يا مال دوستي دارد، که اينها موجب بروز مفاسدي همچون ارتشاء، اختلاس و دست اندازي به بيت المال، ناديده گرفتن قوانين و مقررات به نفع اغنياء و خويشان، ظلم به مردم و فقراء و... مي شود. دين مبين اسلام در نظام اجتماعي خود براي پيش گيري و يا مبارزه با اين مفاسد علاوه بر کنترل دروني، بر کنترل بيروني نيز تأکيد مي کند و راهکارهايي را براي تحقق و اعمال آن ارائه مي نمايد. به طور مختصر برخي از اين راهکارها عبارتند از:
1. نظارت همگاني و امر به معروف و نهي از منکر: در آموزه هاي ديني و کتب روايي براي امر به معروف و نهي از منکر اهميت زيادي قائل شده اند، به طوري که بي توجهي به اين دو واجب باعث تسلط اشرار و مردمان بد بر جامعه اسلامي مي شود و آنها جامعه را به سوي فساد و تباهي سوق مي دهند. در واقع امر به معروف و نهي از منکر يک نظارت همگاني است که توسط همگان يعني تک تک افراد جامعه اسلامي صورت مي گيرد اين نظارت هم شامل روابط بين فردي مي شود و هم روابط اجتماعي و تعاملات مردم و کارگزاران جامعه را در بر مي گيرد، امر به معروف و نهي از منکر زباني، براي اصلاح جامعه و نهادها و سازمان هاي آن بسيار مؤثر است. اگر خطا يا فساد يک کارمند يا مدير سازماني توسط افراد متعددي با حفظ شرايط و اخلاق اسلامي تذکر داده شود، قطعا در اصلاح فساد يا توقف و يا حداقل کاهش آن تأثير دارد. مقام معظم رهبري در اين رابطه مي فرمايند: «اگر معناي امر به معروف و نهي از منکر و حدود آن براي مردم روشن بشود معلوم خواهد شد يکي از نوترين، شيرين ترين، کارآمدترين و کارسازترين شيوه هاي تعامل اجتماعي، همين امر به معروف و نهي از منکر است... (اين) نظارت عمومي است. اين کمک به شيوع خير است، اين کمک به محدود کردن بدي و شر است... البته امر به معروف و نهي از منکر حوزه هاي گوناگون دارد که مهمترينش باز حوزه مسئولين است، مردم بايد از مسئولين بخواهند کار خوب را، آن هم نه به صورت خواهش و تقاضا، بايد بخواهند از آن ها، اين مهم ترين حوزه است البته فقط اين حوزه نيست، حوزه هاي گوناگوني وجود دارد.[6]
2. تأمين نيازهاي مادي کارگزاران دولتي: دادن حقوق کافي به کارگزاران و کارمندان دولتي چند فايده دارد. اولا: آنها از وسوسه ها و اضطراب ها و يا وابستگي به افراد توانگر، که اميد رفع نيازمندي هايشان را از آنها دارند، رهايي مي يابند لذا کار مردم را بهتر انجام مي دهند.
دوم اين که از خيانت نسبت به بيت المال به علت بي نيازي در امان مي مانند. و سوم اين که در صورت تخلف و خيانت، هيچ بهانه اي نخواهند داشت. امام علي ـ عليه السلام ـ در نامه خود به مالک اشتر در رابطه با شيوه حکومت داري اسلامي و راه هاي جلوگيري از فساد و خيانت کارگزاران و مسئولين جامعه اسلامي مي فرمايند: «سپس روزي فراوان بر آنان (کارگزاران و کارمندان) ارزاني دار، که با گرفتن حقوق کافي در اصلاح خود بيشتر مي کوشند، و با بي نيازي، دست به اموال بيت المال نمي زنند و اتمام حجتي است بر آنان اگر فرمانت را نپذيرند يا در امانت تو خيانت کنند».[7]
يا در جاي ديگري در همين نامه (53 نهج البلاغه) در مورد قضات مي فرمايند: «... پس از انتخاب قاضي، هر چه بيشتر در قضاوت هاي او بينديش و آنقدر به او ببخش که نيازهاي او بر طرف گردد و به مردم نيازمند نباشد».[8]
3. تنبيه شديد مفسدين: يکي از راه هاي پيشگيري از مفاسد ادارات دولتي، تنبيه و برخورد قاطع با خطا کاران و مفسدين توسط مسئولين بالاتر يا قوه قضائيه مي باشد. به يقين برخورد بدون اغماض با عاملين و مباشرين مفاسد در ادارات و سازمان هاي دولتي، تأثير چشم گيري بر کاهش فساد در سطح ارگان هاي دولتي و در سطح جامعه دارد. چون دين مبين اسلام براي حقوق مردم و بيت المال مسلمين ارزش فراواني قائل است بنابراين تنبيهات و احکام سختي را براي خائنين و مفسدين اين عرصه ها وضع نموده است. اميرمؤمنان علي ـ عليه السلام ـ به عنوان حاکم اسلامي در دستور العمل مديريتي خود براي اداره جامعه (نامه 53 نهج البلاغه) در مورد کارگزاران و دولتيان فاسد مي فرمايد: «.... اگر يکي از آنان دست به خيانت زد و گزارش جاسوسان تو هم آن خيانت را تأييد کرد، به همين مقدار گواهي قناعت کرده، او را با تازيانه کيفر کن و آنچه از اموال که در اختيار دارد از او باز پس گير، سپس او را خوار دار، و خيانتکار بشمار، و طوق بدنامي به گردنش بيفکن».[9] هر چند به نظر مي رسد قوه قضائيه ما تا رسيدن به شرايط مطلوب به عللي، هنوز فاصله دارد امّا وجود قوه قضائيه قاطع و مقتدر در پيشگيري و مبارزه با مفاسد دستگاه هاي دولتي بسيار مؤثر است. مقام معظم رهبري در اين زمينه فرموده اند: «قوه قضائيه با صلابت، با اقتدار، با تصميم گيري درست و بهنگام مي تواند جلوي پيدايش و رشد جرايم و توسعه خلاف در دستگاه هاي مختلف را سد کند، از ظلم به مظلومان و مستضعفان جلوگيري کند، از قدرت نمايي کساني که به زر و زور مسلحند، جلوگيري کند».[10]
[1]. فرامرز رفيع پور، توسعه و تضاد، چاپ پنجم، تهران، شرکت سهامي انتشار، 1380ش، ص306، در اين باره از دورکهايم مطالبي نقل گرديده است.
[2]. احمدي، رسول، نامه اي ناشناخته، قم، نصايح، 1382ش، ص37.
[3]. مظفري، اکبر، ويژگي مديران، اصول گرا، چ2، قم، هماي غدير، 1384ش، ص40؛ ميزان الحکمه، ص395، ح1410.
[4]. نهج البلاغه، ترجمه مرحوم دشتي، محمد، حکمت 393.
[5]. مظفري، اکبر، همان، سخنان رهبر معظم انقلاب در ديدار با مسئولان و کارگزاران نظام، 20/8/81. ص52.
[6]. راهبردهاي ولايت (4) نمايندگي ولي فقيه در نيروي زميني سپاه، تهران، 1380ش، ص422 و 423، خطبه هاي نماز جمعه، 25/9/89.
[7]. احمدي، رسول، همان، ص36 و 37.
[8]. همان.
[9]. همان، ص38.
[10]. راهبردهاي ولايت (4)، همان، ص343، در ديدار با مسئولان قوه قضائيه 7/4/79.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 29 امرداد 01
- بازدید
- ۷۳
نقش دين در پيش گيري از فساد در دستگاه هاي دولتي را بيان فرمائيد.
- نشان کردن
پرسش
نقش دين در پيش گيري از فساد در دستگاه هاي دولتي را بيان فرمائيد.
پاسخ
مي توان گفت که دين براي پيش گيري و درمان فساد در جامعه، راهکارهاي دروني و بيروني را مطرح مي کند. بديهي است که دستگاه هاي دولتي به عنوان نهادها و مراکز مديريتي و تصميم گيري جامعه نقشي فراتر از افراد را در اصلاح و افساد جامعه ايفا مي کنند. با نظر به همين اهميت است که دين بر صلاح متوليان و مديران جامعه اسلامي تأکيد مي ورزد و براي حفظ صلاح آنها و پيشگيري و يا درمان از فسادشان کنترل دروني و بيروني را ارائه مي نمايد. در اينجا براي تبيين نقش دين در پيشگيري از فساد در دستگاه ها و مراکز مديريتي و دولتي جامعه اسلامي، به برخي از مؤلفه هاي کنترل دروني و بيروني اشاره مي گردد:
سيستم کنترل دروني
يکي از مؤثرترين راه هايي که مي تواند اشخاص به ويژه افراد مدير و شاغل در سازمان ها و ادارات دولتي را از آغشته شدن به فساد حفظ نمايد، کنترل دروني مي باشد. کنترل دروني عمدتا مانند واکسيناسيون عمل مي کند و زمينه هاي فساد در فرد را از بين مي برد و او را در مقابل وسوسه هاي فريبنده مصون مي سازد لذا در آموزه هاي ديني ونظام اجتماعي و سياسي اسلام بر اين مقوله تأکيد فراواني شده است.
حتي برخي از جامعه شناسان و متخصصين علوم اجتماعي بر اين کارکرد اجتماعي دين معترفند و در نوشته هاي خود آورده اند که: اگر اعتقادات مذهبي اعضاء يک جامعه رو به سستي بگذارد و در آن حد کاهش يابد که عده زيادي از اعضاء آن جامعه دليلي براي کنترل خود و پرهيز از گناه نبينند و يا کارهاي خلاف را گناه و نامشروع نپندارند، در آن صورت آن جامعه به طور جدي با خطر انهدام رو به روست. مشابه نگرش فوق در مورد کارکرد دين را جامعه شناسان و ديگر دانشمندان نيز ابراز داشته اند. بدين معني که آنها براي دين کارکردهاي گوناگون و مهمي در جامعه قائلند يکي از اين کارکردها، ايجاد يک سيستم کنترل دروني قوي در انسان ها است، که آنها را از انجام کارهاي خلاف و نامشروع باز مي دارد.[1]
برخي از مؤلفه هاي کنترل دروني به طور مختصر عبارتند از:
1. ايمان و تقواي الهي: در اسلام توصيه به رعايت تقوا از يک طرف وجهي همگاني دارد و از طرف ديگر وجهي خاص دارد که مربوط به مديران و کارگزاران جامعه است. افزايش تقوا و ايمان متصديان و کارگزاران دولتي، کاهش فساد در ادارات و دستگاه هاي دولتي را به دنبال دارد. کارمندي که مؤمن و خدا ترس باشد به هيچ وجه تن به گرفتن رشوه، پارتي بازي، کم کاري، ظلم به مردم و مفاسدي از اين دست، نمي دهد.
امام علي ـ عليه السلام ـ در نامه 53 از نهج البلاغه، خطاب به مالک اشتر در مورد شيوه حکومت داري و ويژگي هاي کارگزاران و کارمندانش، مي فرمايد: «سپس در امور کارمندانت بينديش، و پس از آزمايش به کارشان بگمار... کارگزاران دولتي را از ميان مردمي باتجربه و باحيا از خاندان پاکيزه و باتقوي، که در مسلماني، سابقه درخشاني دارند انتخاب کن، زيرا اخلاق آنان گرامي تر، و آبرويشان محفوظ تر، و طمع ورزي شان کمتر و آينده نگري آنان بيشتر است».[2]
2. قناعت و پرهيز از مال اندوزي: دروني شدن صفت قناعت موجب پرهيز از طمع ورزي ها و مال اندوزي مي شود. که اين خود يکي از عوامل اصلي در کاهش کلاهبرداري ها در معاملات و خيانت ها در مسائل مالي و هم چنين موجب کاهش سوء استفاده هاي مالي و اختلاس و چنگ اندازي به بيت المال در ادارات و دستگاه هاي دولتي مي شود. تعاليم اسلامي در اين زمينه، توصيه هاي مؤکدي دارد. با مراجعه به روايات ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ انبوهي از فرمايشات آنها در حسن قناعت، مذمت طمع، مدح زندگي کم هزينه و سرزنش مال اندوزي و اسراف کاري، يافت مي شود، به عنوان نمونه،امام صادق ـ عليه السلام ـ در رابطه با زندگي کم خرج و مؤمنانه مي فرمايد: «المؤمن حسن المعونة خفيف المؤونة»، مؤمن ياوري خوب و کم خرج و زحمت است».[3] امير المؤمنين علي ـ عليه السلام ـ در سخني گوهر بار درباره روش بهره برداري از دنيا و قناعت مي فرمايد: «از دنيا آن مقدار که به تو مي رسد بردار و از آنچه پشت کند، روي گردان، و اگر نتواني، در جستجوي دنيا، نيکو تلاش کن».[4] رهبر معظم انقلاب اسلامي در اين باره مي گويند: «بعضي ها در دوران مسئوليت در صدد بر بيايند از اين فرصت استفاده کنند چون مي دانند مدت مسئوليت ها طولاني نيست و کوتاه است ـ و براي خود زر اندوزي کنند و به فکر تأمين آتيه خود بيفتند... همه اين ها خطاها و لغزش هايي است که بايد از آن به شدت پرهيز کرد. ما بايد مراقب باشيم».[5] مقام معظم رهبري از آن روي، مسئولين و مديران را مورد خطاب قرار مي دهد که صلاح و فساد آنها بر افراد زير مجموعه و عملکرد دستگاه يا اداره شان تأثير مي گذارد.
سيستم کنترل بيروني
مي توان گفت به طور عمده فساد در دستگاه هاي دولتي ريشه در جاه طلبي و يا مال دوستي دارد، که اينها موجب بروز مفاسدي همچون ارتشاء، اختلاس و دست اندازي به بيت المال، ناديده گرفتن قوانين و مقررات به نفع اغنياء و خويشان، ظلم به مردم و فقراء و... مي شود. دين مبين اسلام در نظام اجتماعي خود براي پيش گيري و يا مبارزه با اين مفاسد علاوه بر کنترل دروني، بر کنترل بيروني نيز تأکيد مي کند و راهکارهايي را براي تحقق و اعمال آن ارائه مي نمايد. به طور مختصر برخي از اين راهکارها عبارتند از:
1. نظارت همگاني و امر به معروف و نهي از منکر: در آموزه هاي ديني و کتب روايي براي امر به معروف و نهي از منکر اهميت زيادي قائل شده اند، به طوري که بي توجهي به اين دو واجب باعث تسلط اشرار و مردمان بد بر جامعه اسلامي مي شود و آنها جامعه را به سوي فساد و تباهي سوق مي دهند. در واقع امر به معروف و نهي از منکر يک نظارت همگاني است که توسط همگان يعني تک تک افراد جامعه اسلامي صورت مي گيرد اين نظارت هم شامل روابط بين فردي مي شود و هم روابط اجتماعي و تعاملات مردم و کارگزاران جامعه را در بر مي گيرد، امر به معروف و نهي از منکر زباني، براي اصلاح جامعه و نهادها و سازمان هاي آن بسيار مؤثر است. اگر خطا يا فساد يک کارمند يا مدير سازماني توسط افراد متعددي با حفظ شرايط و اخلاق اسلامي تذکر داده شود، قطعا در اصلاح فساد يا توقف و يا حداقل کاهش آن تأثير دارد. مقام معظم رهبري در اين رابطه مي فرمايند: «اگر معناي امر به معروف و نهي از منکر و حدود آن براي مردم روشن بشود معلوم خواهد شد يکي از نوترين، شيرين ترين، کارآمدترين و کارسازترين شيوه هاي تعامل اجتماعي، همين امر به معروف و نهي از منکر است... (اين) نظارت عمومي است. اين کمک به شيوع خير است، اين کمک به محدود کردن بدي و شر است... البته امر به معروف و نهي از منکر حوزه هاي گوناگون دارد که مهمترينش باز حوزه مسئولين است، مردم بايد از مسئولين بخواهند کار خوب را، آن هم نه به صورت خواهش و تقاضا، بايد بخواهند از آن ها، اين مهم ترين حوزه است البته فقط اين حوزه نيست، حوزه هاي گوناگوني وجود دارد.[6]
2. تأمين نيازهاي مادي کارگزاران دولتي: دادن حقوق کافي به کارگزاران و کارمندان دولتي چند فايده دارد. اولا: آنها از وسوسه ها و اضطراب ها و يا وابستگي به افراد توانگر، که اميد رفع نيازمندي هايشان را از آنها دارند، رهايي مي يابند لذا کار مردم را بهتر انجام مي دهند.
دوم اين که از خيانت نسبت به بيت المال به علت بي نيازي در امان مي مانند. و سوم اين که در صورت تخلف و خيانت، هيچ بهانه اي نخواهند داشت. امام علي ـ عليه السلام ـ در نامه خود به مالک اشتر در رابطه با شيوه حکومت داري اسلامي و راه هاي جلوگيري از فساد و خيانت کارگزاران و مسئولين جامعه اسلامي مي فرمايند: «سپس روزي فراوان بر آنان (کارگزاران و کارمندان) ارزاني دار، که با گرفتن حقوق کافي در اصلاح خود بيشتر مي کوشند، و با بي نيازي، دست به اموال بيت المال نمي زنند و اتمام حجتي است بر آنان اگر فرمانت را نپذيرند يا در امانت تو خيانت کنند».[7]
يا در جاي ديگري در همين نامه (53 نهج البلاغه) در مورد قضات مي فرمايند: «... پس از انتخاب قاضي، هر چه بيشتر در قضاوت هاي او بينديش و آنقدر به او ببخش که نيازهاي او بر طرف گردد و به مردم نيازمند نباشد».[8]
3. تنبيه شديد مفسدين: يکي از راه هاي پيشگيري از مفاسد ادارات دولتي، تنبيه و برخورد قاطع با خطا کاران و مفسدين توسط مسئولين بالاتر يا قوه قضائيه مي باشد. به يقين برخورد بدون اغماض با عاملين و مباشرين مفاسد در ادارات و سازمان هاي دولتي، تأثير چشم گيري بر کاهش فساد در سطح ارگان هاي دولتي و در سطح جامعه دارد. چون دين مبين اسلام براي حقوق مردم و بيت المال مسلمين ارزش فراواني قائل است بنابراين تنبيهات و احکام سختي را براي خائنين و مفسدين اين عرصه ها وضع نموده است. اميرمؤمنان علي ـ عليه السلام ـ به عنوان حاکم اسلامي در دستور العمل مديريتي خود براي اداره جامعه (نامه 53 نهج البلاغه) در مورد کارگزاران و دولتيان فاسد مي فرمايد: «.... اگر يکي از آنان دست به خيانت زد و گزارش جاسوسان تو هم آن خيانت را تأييد کرد، به همين مقدار گواهي قناعت کرده، او را با تازيانه کيفر کن و آنچه از اموال که در اختيار دارد از او باز پس گير، سپس او را خوار دار، و خيانتکار بشمار، و طوق بدنامي به گردنش بيفکن».[9] هر چند به نظر مي رسد قوه قضائيه ما تا رسيدن به شرايط مطلوب به عللي، هنوز فاصله دارد امّا وجود قوه قضائيه قاطع و مقتدر در پيشگيري و مبارزه با مفاسد دستگاه هاي دولتي بسيار مؤثر است. مقام معظم رهبري در اين زمينه فرموده اند: «قوه قضائيه با صلابت، با اقتدار، با تصميم گيري درست و بهنگام مي تواند جلوي پيدايش و رشد جرايم و توسعه خلاف در دستگاه هاي مختلف را سد کند، از ظلم به مظلومان و مستضعفان جلوگيري کند، از قدرت نمايي کساني که به زر و زور مسلحند، جلوگيري کند».[10]
[1]. فرامرز رفيع پور، توسعه و تضاد، چاپ پنجم، تهران، شرکت سهامي انتشار، 1380ش، ص306، در اين باره از دورکهايم مطالبي نقل گرديده است.
[2]. احمدي، رسول، نامه اي ناشناخته، قم، نصايح، 1382ش، ص37.
[3]. مظفري، اکبر، ويژگي مديران، اصول گرا، چ2، قم، هماي غدير، 1384ش، ص40؛ ميزان الحکمه، ص395، ح1410.
[4]. نهج البلاغه، ترجمه مرحوم دشتي، محمد، حکمت 393.
[5]. مظفري، اکبر، همان، سخنان رهبر معظم انقلاب در ديدار با مسئولان و کارگزاران نظام، 20/8/81. ص52.
[6]. راهبردهاي ولايت (4) نمايندگي ولي فقيه در نيروي زميني سپاه، تهران، 1380ش، ص422 و 423، خطبه هاي نماز جمعه، 25/9/89.
[7]. احمدي، رسول، همان، ص36 و 37.
[8]. همان.
[9]. همان، ص38.
[10]. راهبردهاي ولايت (4)، همان، ص343، در ديدار با مسئولان قوه قضائيه 7/4/79.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 29 امرداد 01
- بازدید
- ۷۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.