آزادي در اسلام به چه معنایی است؟ و چرا در جامعه ما آزادي به عنوان يك اثر منفي تلقی می شود و جوانان در مجامع عمومي با ظاهر و لباس نامناسب هستند و به آن آزادي مي گويند؟
آزادي در اسلام به چه معنایی است؟ و چرا در جامعه ما آزادي به عنوان يك اثر منفي تلقی می شود و جوانان در مجامع عمومي با ظاهر و لباس نامناسب هستند و به آن آزادي مي گويند؟
پرسش
پاسخ
در پاسخ به قسمت اول سؤال بايد گفت، واژه آزادي يكي از قديمي ترين مفاهيمي است كه در قاموس تفكر بشر مطرح شده است. اين واژه، هم در حوزه تفكرات غربي و هم در حوزه تفكرات شرقي به عنوان يكي از آموزه هاي اساسي تفكر بشري، مورد توجه انديشمندان و صاحب نظران قرار گرفته است.
آيت الله جوادي آملي، در تعريف آزادي از نگاه اسلام، مي گويد: «آزادي، از ديدگاه اسلام، يعني رها شدن از بردگي و اطاعت غير خدا».[1]
واژه آزادي در وجوه مختلف و در معاني متفاوتي به كار رفته است كه مهمترين آنها عبارتنداز: وجه فلسفي، وجه سياسي، وجه حقوقي و وجه اخلاقي. از نظر فلسفي آزادي به معناي «اختيار» در برابر «جبر» است. از لحاظ سياسي به مفهوم امكانات فرد از لحاظ حقوق مدني، اجتماعي و سياسي در برابر قدرت و جامعه مي باشد. به لحاظ حقوقي نيز، آزادي يكي از حقوق اساسي فرد دانسته شده و ضمانت هاي اجرايي آن مورد توجه قرار مي گيرد. و در وجه اخلاقي، آزادي به معناي خواست و اراده پسنديده از جانب انسان، در خدمت خير بودن، كنترل نفس، رهايي از تعهدات و از قيد و بندهاي زندگي روزمره و هوي و هوس، رهايي از شر و پرهيز از كارهاي بد، رهايي از حماقت و سرانجام رهايي از تمنيات و اميال، مي باشد. اميال و آروزها، انسان را برده مي سازد و رهايي از آنها انسان را آزاد مي گرداند. اين وجه از آزادي كه در واقع، رهايي و آزادي دروني است، در انديشه هاي اسلامي و در آثار انديشمندان اسلامي بطور برجسته اي مطرح شده است.
در اين كه هر فرد، متمايل به آزادي شخصي در رفتارها و گرايش ها و گزينش هاست، ترديدي نيست. چنان كه
مي دانيد، اين نياز مبناي فطري داشته و هر كس حق دارد كه از آن برخوردار باشد. نكته اي كه نبايد از ياد برد، همانا تعديل برقرار كردن ميان خواسته ها و نيازهاست؛ به گونه اي كه آزادي هاي فردي مزاحم كمال گرايي خود و ديگران نباشد.
رابطه دين و آزادي را بايد در همين فضا مورد جستجو قرار داد. دين داري هيچ گونه تضاد و ناسازگاري با آزادي انسان در رفتارهايش ندارد و هر كس مي تواند هم به دين، گرايش داشته باشد و هم در طلب آزادي هاي شخصي اش برآيد. دين با مشخص كردن چارچوبي براي زندگي هر فرد، در حقيقت، در سامان دادن آن كوشش دارد. ممكن است در ظاهر، نوعي محدوديت در كردار و تصميم سازي ها باشد. در واقع اين همه، به منظور هدايت گري خرد و جان به سمت و سوي تعادل ميان نيروها و غرايز، و امكان دست يابي به منزلت والاي انساني است. محدوديت هاي ناشي از ايمان، در حقيقت، مصونيت هايي براي روان و حيات انسان ها پديد مي آورد، تا نيكوتر و فزون تر از مواهب حيات اجتماعي و استعدادهاي علمي و فكري و عاطفي اش، بهره ببرد. بدين سان دين عبارت از راهي است به سوي حقيقت و فضيلت، و دين داري، سلوك توأم با خردورزي و خيرخواهي مي باشد. دين، نه تنها مغاير با آزادي نيست، بلكه شخص مخاطب خود را در جهت آزادي برمي انگيزد. دعوت به تزكيه نفس و تعليم و تفكر در آيات انفسي و آفاقي، همه و همه، بستر ساز حريت آدمي است. به عبارت ديگر، آزادگي به دست آمده از رهگذر ايمان، و اخلاق مبتني بر آن، طريق نيل به آزادي و انتخاب و تكامل را در زندگي فردي و در برخورد با ديگران هموار مي سازد.
امام خميني قدس سره هم به آزادي هاي فردي شهروندان، حرمت مي نهاد و به منظور حفظ كرامت و امنيت جامعه، لزوم قانون مندي را يادآور مي شد. بدين گونه، چنين آزادي هايي را آنگاه معقول مي شناخت، كه در چارچوبي موافق با فطرت و سلامت مردمان بگنجد.
ايشان مي گويد: آزادي در حدود قانون است. همه جاي دنيا اين طور است كه آزادي كه هر ملتي دارد در حدود قانون آزادي دارد. نمي تواند كسي به اسم آزادي، قانون شكني كند.»[2] «آزادي كه در اسلام است در حدود قوانين اسلام است.»[3]
امّا در پاسخ به قسمت دوم سؤال خوب است به روايتي اشاره نمائيم كه از امام صادق ـ عليه السّلام ـ پرسيدند: «الملائكة افضل ام بنو آدم؟ فقال: قال علي ـ عليه السّلام ـ إن الله عزوجل ركب في الملائكة عقلاً بلا شهوةٍ، و ركب في البهائم شهوةً بلا عقلٍ، و ركب في بني آدم كلتيهما. فمن غلب عقله شهوته فهو خيرٌ من الملائكة، و من غلب شهوته عقله فهو شر من البهائم.»[4] يعني آيا ملائكه برترند يا انسان ها؟ حضرت در پاسخ فرمودند كه علي ـ عليه السّلام ـ فرمودند: خداوند عزوجل ملائكه را بر مبناي عقل بدون شهوت آفريد، و چارپايان را بر مبناي شهوت بدون عقل خلق فرمود، و بني آدم را تركيبي از عقل و شهوت آفريد. پس كسي كه عقل او بر شهوتش غلبه پيدا كند، از ملائكه برتر است و كسي كه شهوت او بر عقلش غلبه يابد از چهار پايان پست تر است.
بنابراين اگر اين انسان به همين حال حيوانيت باشد و دنبال همين كارهاي حيواني، دنبال همين شهوات و دنبال همين آمال و آرزوهاي حيواني باشد، در حد حيوانيت باقي مانده و حتي به تعبير قرآن كريم، گمراه تر از حيوان خواهد بود. زيرا چهارپايان هرگز به ضرر خود اقدام نمي كنند و حيات خود را در معرض نابودي قرار نمي دهند. ولي انساني كه بر اثر شهوت و خوي و خصلت حيوانيت، حيوان و حتي گمراه تر از آن شده است، ضرر خود را بر نفع خويش ترجيح
مي دهد. به علاوه اين كه چهارپايان اگر راه گم كنند، مجهز به اسبابي نيستند كه به سوي راه حق هدايتشان كند و اگر گمراه شدند تقصيري نخواهند داشت، بر خلاف انسان هاي حيوان صفت كه مجهز به اسباب هدايت هستند و در عين حال گمراه و در فساد و تباهي غوطه ورند.
بنابراين مي توان گفت، يكي از عوامل مهمي كه انسان و جوامع بشري را به سوي هلاكت و نابودي سوق مي دهد، فساد و بي بندو باري است. زيرا فساد و بي بندوباري موجب مي شود كه افراد به صورت بيماراني ناتوان و بي اراده و نيز انسان هايي بي دين، بي تقوا و بي مبالات نسبت به ارزش هاي والاي انساني در آيند.
قرآن كريم، انسان ها را نه تنها از ارتكاب به فساد و فحشاء باز مي دارد بلكه آنان را از نزديك شدن به فساد و فحشاء نيز نهي مي كند.[5]
همچنين خداوند متعال انسان را از پيروي شيطان بر حذر مي دارد و علت آن را در اين مي داند كه شيطان انسان را به فحشاء و منكرات امر مي كند: «... و لا تتبعوا خطوات الشيطان إنه لكم عدو مبينٌ إنما يأمركم بالسوء و الفحشاء ...[6]» «الشيطان يعدكم الفقر و يأمركم بالفحشاء...[7]» «يا ايها الذين امنوا لا تتبعوا خطوات الشيطان و من يتبع خطوات الشيطان فإنه يأمر بالفحشاء و المنكر...[8]»
در اين سه آيه خداوند متعال انسان را از تبعيت و پيروي شيطان باز مي دارد. نخست شيطان را براي آدمي معرفي مي كند و آنگاه كارهاي او را بر مي شمارد:
شيطان، دشمن آشكار شماست. ـ شيطان، شما را امر مي كند (نوعي تسلط و استيلا بر شما پيدا مي كند.) ـ شيطان، شما را به بدي ها امر مي كند (سوء). ـ شيطان، شما را به فحشاء امر مي كند. ـ شيطان، شما را از فقر مي ترساند. ـ شيطان، شما را گام به گام به سوي گناه سوق مي دهد(خطوات). ـ شيطان، ايمان شما را مورد هدف قرار داده است (يا ايها الذين امنوا). آنچه كه به عنوان پيام آيات به شمار مي آيد اين است كه دشمن براي از بين بردن ايمان مردم، از شيوه ترويج فساد و فحشاء بهره مي گيرد.
در عصر ما نيز دشمنان اين نظام ارزشي و ديني، با اشاعه فساد و بي بندوباري در بين جوانان، سعي در بي هويتي آنان دارند. مهاجمان فرهنگي در اين عرصه، با تمام امكانات وارد ميدان شدند تا با ترويج بي بندوباري در بين جوانان و سوق دادن آنان به سوي فساد و منكرات، دين و همه افتخارات آنان را زير پا بگذارند.
آنان براي نيل به اين هدف شوم، از روش هايي بهره جسته اند كه از جمله آنها مي توان به «آرايش ها و
پوشش هاي مستهجن» اشاره كرد. دشمنان، در اين روش تمام سعي خويش را به كار گرفته اند و با نفوذ در بين جوانان و خانواده هاي آنان، توانسته اند شكل ظاهري عده زيادي از جوانان را به دلخواه خويش تغيير دهند، به طوري كه هر روز شاهد انواع آرايش هاي زننده و پوشش هاي مستهجن با متد غربي هستيم.
در منطق اسلام، لباس براي حفظ انسان از سرما و گرما است. سپري است در برابر بسياري از خطرها. لباس،
وسيله اي است براي پوشش عيوب جسماني، و زينتي است براي انسان.[9]
در عصر ما، در بعضي موارد جنبه هاي فرعي و حتي نامطلوب و زننده لباس به قدري گسترش يافته كه فلسفه اصلي و قرآني آن را تحت الشعاع خود قرار مي دهد. لباس، عاملي شده براي انواع تجمل پرستي ها، توسعه فساد، تحريك شهوات، خودنمايي و تكبر، اسراف و تبذير و ... حتي برخي لباس هاست كه جنبه جنون آميز آن بر جنبة عقلانيش برتري دارد.
بنابراين آزادي در اسلام به معناي ولنگاري و اباحه گري نيست بلكه به معناي رهايي از هوي و هوس و اطاعت و بندگي خداوند متعال است. نمود بيمار گونه آزادي در برخي از بخش ها و در بين برخي از اقشار جامعه به معناي ناصواب بودن معناي واقعي اين واژه مقدس نيست و همه آحاد مردم و در رأس آنان مسئولين موظفند تا با جلوگيري از چنين جلوه هايي كه چهره آزادي واقعي را مخدوش مي سازند مبارزه كنند و مردم را به سوي مفهوم واقعي و اسلامي آزادي سوق دهند.
.[1] آيت الله جوادي آملي، فلسفه حقوق بشر، ص 189.
[2] . صحيفه نور، ج 7، ص 91.
[3] . همان، ص 93.
[4] . بحار الانوار، ج 57، ص 299.
[5] . سوره انعام، آية 151، و سوره اعراف، آية 33.
[6] . سوره بقره، آيه 169 ـ 168.
[7] . سوره بقره، آيه 268.
[8] . سوره نور، آيه 21.
[9] . ر.ك. سوره اعراف، آية 26، و سوره نحل، آية 81.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 31 امرداد 01
- بازدید
- ۱۲۶
آزادي در اسلام به چه معنایی است؟ و چرا در جامعه ما آزادي به عنوان يك اثر منفي تلقی می شود و جوانان در مجامع عمومي با ظاهر و لباس نامناسب هستند و به آن آزادي مي گويند؟
- نشان کردن
پرسش
آزادي در اسلام به چه معنایی است؟ و چرا در جامعه ما آزادي به عنوان يك اثر منفي تلقی می شود و جوانان در مجامع عمومي با ظاهر و لباس نامناسب هستند و به آن آزادي مي گويند؟
پاسخ
در پاسخ به قسمت اول سؤال بايد گفت، واژه آزادي يكي از قديمي ترين مفاهيمي است كه در قاموس تفكر بشر مطرح شده است. اين واژه، هم در حوزه تفكرات غربي و هم در حوزه تفكرات شرقي به عنوان يكي از آموزه هاي اساسي تفكر بشري، مورد توجه انديشمندان و صاحب نظران قرار گرفته است.
آيت الله جوادي آملي، در تعريف آزادي از نگاه اسلام، مي گويد: «آزادي، از ديدگاه اسلام، يعني رها شدن از بردگي و اطاعت غير خدا».[1]
واژه آزادي در وجوه مختلف و در معاني متفاوتي به كار رفته است كه مهمترين آنها عبارتنداز: وجه فلسفي، وجه سياسي، وجه حقوقي و وجه اخلاقي. از نظر فلسفي آزادي به معناي «اختيار» در برابر «جبر» است. از لحاظ سياسي به مفهوم امكانات فرد از لحاظ حقوق مدني، اجتماعي و سياسي در برابر قدرت و جامعه مي باشد. به لحاظ حقوقي نيز، آزادي يكي از حقوق اساسي فرد دانسته شده و ضمانت هاي اجرايي آن مورد توجه قرار مي گيرد. و در وجه اخلاقي، آزادي به معناي خواست و اراده پسنديده از جانب انسان، در خدمت خير بودن، كنترل نفس، رهايي از تعهدات و از قيد و بندهاي زندگي روزمره و هوي و هوس، رهايي از شر و پرهيز از كارهاي بد، رهايي از حماقت و سرانجام رهايي از تمنيات و اميال، مي باشد. اميال و آروزها، انسان را برده مي سازد و رهايي از آنها انسان را آزاد مي گرداند. اين وجه از آزادي كه در واقع، رهايي و آزادي دروني است، در انديشه هاي اسلامي و در آثار انديشمندان اسلامي بطور برجسته اي مطرح شده است.
در اين كه هر فرد، متمايل به آزادي شخصي در رفتارها و گرايش ها و گزينش هاست، ترديدي نيست. چنان كه
مي دانيد، اين نياز مبناي فطري داشته و هر كس حق دارد كه از آن برخوردار باشد. نكته اي كه نبايد از ياد برد، همانا تعديل برقرار كردن ميان خواسته ها و نيازهاست؛ به گونه اي كه آزادي هاي فردي مزاحم كمال گرايي خود و ديگران نباشد.
رابطه دين و آزادي را بايد در همين فضا مورد جستجو قرار داد. دين داري هيچ گونه تضاد و ناسازگاري با آزادي انسان در رفتارهايش ندارد و هر كس مي تواند هم به دين، گرايش داشته باشد و هم در طلب آزادي هاي شخصي اش برآيد. دين با مشخص كردن چارچوبي براي زندگي هر فرد، در حقيقت، در سامان دادن آن كوشش دارد. ممكن است در ظاهر، نوعي محدوديت در كردار و تصميم سازي ها باشد. در واقع اين همه، به منظور هدايت گري خرد و جان به سمت و سوي تعادل ميان نيروها و غرايز، و امكان دست يابي به منزلت والاي انساني است. محدوديت هاي ناشي از ايمان، در حقيقت، مصونيت هايي براي روان و حيات انسان ها پديد مي آورد، تا نيكوتر و فزون تر از مواهب حيات اجتماعي و استعدادهاي علمي و فكري و عاطفي اش، بهره ببرد. بدين سان دين عبارت از راهي است به سوي حقيقت و فضيلت، و دين داري، سلوك توأم با خردورزي و خيرخواهي مي باشد. دين، نه تنها مغاير با آزادي نيست، بلكه شخص مخاطب خود را در جهت آزادي برمي انگيزد. دعوت به تزكيه نفس و تعليم و تفكر در آيات انفسي و آفاقي، همه و همه، بستر ساز حريت آدمي است. به عبارت ديگر، آزادگي به دست آمده از رهگذر ايمان، و اخلاق مبتني بر آن، طريق نيل به آزادي و انتخاب و تكامل را در زندگي فردي و در برخورد با ديگران هموار مي سازد.
امام خميني قدس سره هم به آزادي هاي فردي شهروندان، حرمت مي نهاد و به منظور حفظ كرامت و امنيت جامعه، لزوم قانون مندي را يادآور مي شد. بدين گونه، چنين آزادي هايي را آنگاه معقول مي شناخت، كه در چارچوبي موافق با فطرت و سلامت مردمان بگنجد.
ايشان مي گويد: آزادي در حدود قانون است. همه جاي دنيا اين طور است كه آزادي كه هر ملتي دارد در حدود قانون آزادي دارد. نمي تواند كسي به اسم آزادي، قانون شكني كند.»[2] «آزادي كه در اسلام است در حدود قوانين اسلام است.»[3]
امّا در پاسخ به قسمت دوم سؤال خوب است به روايتي اشاره نمائيم كه از امام صادق ـ عليه السّلام ـ پرسيدند: «الملائكة افضل ام بنو آدم؟ فقال: قال علي ـ عليه السّلام ـ إن الله عزوجل ركب في الملائكة عقلاً بلا شهوةٍ، و ركب في البهائم شهوةً بلا عقلٍ، و ركب في بني آدم كلتيهما. فمن غلب عقله شهوته فهو خيرٌ من الملائكة، و من غلب شهوته عقله فهو شر من البهائم.»[4] يعني آيا ملائكه برترند يا انسان ها؟ حضرت در پاسخ فرمودند كه علي ـ عليه السّلام ـ فرمودند: خداوند عزوجل ملائكه را بر مبناي عقل بدون شهوت آفريد، و چارپايان را بر مبناي شهوت بدون عقل خلق فرمود، و بني آدم را تركيبي از عقل و شهوت آفريد. پس كسي كه عقل او بر شهوتش غلبه پيدا كند، از ملائكه برتر است و كسي كه شهوت او بر عقلش غلبه يابد از چهار پايان پست تر است.
بنابراين اگر اين انسان به همين حال حيوانيت باشد و دنبال همين كارهاي حيواني، دنبال همين شهوات و دنبال همين آمال و آرزوهاي حيواني باشد، در حد حيوانيت باقي مانده و حتي به تعبير قرآن كريم، گمراه تر از حيوان خواهد بود. زيرا چهارپايان هرگز به ضرر خود اقدام نمي كنند و حيات خود را در معرض نابودي قرار نمي دهند. ولي انساني كه بر اثر شهوت و خوي و خصلت حيوانيت، حيوان و حتي گمراه تر از آن شده است، ضرر خود را بر نفع خويش ترجيح
مي دهد. به علاوه اين كه چهارپايان اگر راه گم كنند، مجهز به اسبابي نيستند كه به سوي راه حق هدايتشان كند و اگر گمراه شدند تقصيري نخواهند داشت، بر خلاف انسان هاي حيوان صفت كه مجهز به اسباب هدايت هستند و در عين حال گمراه و در فساد و تباهي غوطه ورند.
بنابراين مي توان گفت، يكي از عوامل مهمي كه انسان و جوامع بشري را به سوي هلاكت و نابودي سوق مي دهد، فساد و بي بندو باري است. زيرا فساد و بي بندوباري موجب مي شود كه افراد به صورت بيماراني ناتوان و بي اراده و نيز انسان هايي بي دين، بي تقوا و بي مبالات نسبت به ارزش هاي والاي انساني در آيند.
قرآن كريم، انسان ها را نه تنها از ارتكاب به فساد و فحشاء باز مي دارد بلكه آنان را از نزديك شدن به فساد و فحشاء نيز نهي مي كند.[5]
همچنين خداوند متعال انسان را از پيروي شيطان بر حذر مي دارد و علت آن را در اين مي داند كه شيطان انسان را به فحشاء و منكرات امر مي كند: «... و لا تتبعوا خطوات الشيطان إنه لكم عدو مبينٌ إنما يأمركم بالسوء و الفحشاء ...[6]» «الشيطان يعدكم الفقر و يأمركم بالفحشاء...[7]» «يا ايها الذين امنوا لا تتبعوا خطوات الشيطان و من يتبع خطوات الشيطان فإنه يأمر بالفحشاء و المنكر...[8]»
در اين سه آيه خداوند متعال انسان را از تبعيت و پيروي شيطان باز مي دارد. نخست شيطان را براي آدمي معرفي مي كند و آنگاه كارهاي او را بر مي شمارد:
شيطان، دشمن آشكار شماست. ـ شيطان، شما را امر مي كند (نوعي تسلط و استيلا بر شما پيدا مي كند.) ـ شيطان، شما را به بدي ها امر مي كند (سوء). ـ شيطان، شما را به فحشاء امر مي كند. ـ شيطان، شما را از فقر مي ترساند. ـ شيطان، شما را گام به گام به سوي گناه سوق مي دهد(خطوات). ـ شيطان، ايمان شما را مورد هدف قرار داده است (يا ايها الذين امنوا). آنچه كه به عنوان پيام آيات به شمار مي آيد اين است كه دشمن براي از بين بردن ايمان مردم، از شيوه ترويج فساد و فحشاء بهره مي گيرد.
در عصر ما نيز دشمنان اين نظام ارزشي و ديني، با اشاعه فساد و بي بندوباري در بين جوانان، سعي در بي هويتي آنان دارند. مهاجمان فرهنگي در اين عرصه، با تمام امكانات وارد ميدان شدند تا با ترويج بي بندوباري در بين جوانان و سوق دادن آنان به سوي فساد و منكرات، دين و همه افتخارات آنان را زير پا بگذارند.
آنان براي نيل به اين هدف شوم، از روش هايي بهره جسته اند كه از جمله آنها مي توان به «آرايش ها و
پوشش هاي مستهجن» اشاره كرد. دشمنان، در اين روش تمام سعي خويش را به كار گرفته اند و با نفوذ در بين جوانان و خانواده هاي آنان، توانسته اند شكل ظاهري عده زيادي از جوانان را به دلخواه خويش تغيير دهند، به طوري كه هر روز شاهد انواع آرايش هاي زننده و پوشش هاي مستهجن با متد غربي هستيم.
در منطق اسلام، لباس براي حفظ انسان از سرما و گرما است. سپري است در برابر بسياري از خطرها. لباس،
وسيله اي است براي پوشش عيوب جسماني، و زينتي است براي انسان.[9]
در عصر ما، در بعضي موارد جنبه هاي فرعي و حتي نامطلوب و زننده لباس به قدري گسترش يافته كه فلسفه اصلي و قرآني آن را تحت الشعاع خود قرار مي دهد. لباس، عاملي شده براي انواع تجمل پرستي ها، توسعه فساد، تحريك شهوات، خودنمايي و تكبر، اسراف و تبذير و ... حتي برخي لباس هاست كه جنبه جنون آميز آن بر جنبة عقلانيش برتري دارد.
بنابراين آزادي در اسلام به معناي ولنگاري و اباحه گري نيست بلكه به معناي رهايي از هوي و هوس و اطاعت و بندگي خداوند متعال است. نمود بيمار گونه آزادي در برخي از بخش ها و در بين برخي از اقشار جامعه به معناي ناصواب بودن معناي واقعي اين واژه مقدس نيست و همه آحاد مردم و در رأس آنان مسئولين موظفند تا با جلوگيري از چنين جلوه هايي كه چهره آزادي واقعي را مخدوش مي سازند مبارزه كنند و مردم را به سوي مفهوم واقعي و اسلامي آزادي سوق دهند.
.[1] آيت الله جوادي آملي، فلسفه حقوق بشر، ص 189.
[2] . صحيفه نور، ج 7، ص 91.
[3] . همان، ص 93.
[4] . بحار الانوار، ج 57، ص 299.
[5] . سوره انعام، آية 151، و سوره اعراف، آية 33.
[6] . سوره بقره، آيه 169 ـ 168.
[7] . سوره بقره، آيه 268.
[8] . سوره نور، آيه 21.
[9] . ر.ك. سوره اعراف، آية 26، و سوره نحل، آية 81.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 31 امرداد 01
- بازدید
- ۱۲۶
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.