کدام آیهی قرآن است که مي فرمايد: (کسي که از اسلام خارج مي شود مرتد است)؟
کدام آیه¬ی قرآن است که مي فرمايد: (کسي که از اسلام خارج مي شود مرتد است)؟

پرسش
پاسخ
آيات مربوط به ارتداد به دو گروه تقسيم میشود:
1. گروهي که لفظ «ارتداد» در آن ذکر شده است از این شمار به آیات زیر میتوان اشاره نمود:
الف) «وَ مَنْ يرْتَدِدْ مِنْکُمْ عَنْ دينِهِ فَيمُتْ وَ هُوَ کافِرٌ فَأُولئِکَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ اْلآخِرَةِ وَ أُولئِکَ أَصْحابُ النّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ[1]»؛ ولي کسي که از آيينش برگردد، و در حال کفر بميرد، تمام اعمال نيک (گذشته) او، در دنيا و آخرت، برباد مي رود؛ و آنان اهل دوزخند؛ و هميشه در آن خواهند بود».
ب) «يا أَيهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ تُطيعُوا الَّذينَ کَفَرُوا يرُدُّوکُمْ عَلي أَعْقابِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرينَ[2]»؛ اي کساني که ايمان آورده ايد! اگر از کساني که کافر شده اند اطاعت کنيد، شما را به گذشته هايتان باز مي گردانند؛ و سرانجام، زيانکار خواهيد شد».
ج) «يا أَيهَا الَّذينَ آمَنُوا مَنْ يرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دينِهِ فَسَوْفَ يأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يحِبُّهُمْ وَ يحِبُّونَهُ[3]»؛ اي کساني که ايمان آورده ايد! هر کس از شما، از آيين خود بازگردد، (به خدا زياني نمي رساند؛ خداوند جمعيتي را مي آورد که آنها را دوست دارد و آنان (نيز) او را دوست دارند».
د) «الَّذينَ ارْتَدُّوا عَلي أَدْبارِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَينَ لَهُمُ الْهُدَي الشَّيطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَ أَمْلي لَهُمْ[4]»؛ کساني که بعد از روشن شدن هدايت براي آنها، پشت به حق کردند، شيطان اعمال زشتشان را در نظرشان زينت داده و آنان را با آرزوهاي طولاني فريفته است!».
2. گروه دوم، آيات که لفظ ارتداد در آنها وارد نشده و لکن معناي ارتداد در اين آيات ذکر شده است:
الف) «مَنْ کَفَرَ بِاللّهِ مِنْ بَعْدِ إيمانِهِ إِلاّ مَنْ أُکْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِاْلإيمانِ وَ لکِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظيمٌ[5]»؛ کساني که بعد از ايمان کافر شوند، بجز آنها که تحت فشار واقع شده اند در حالي که قلبشان آرام و با ايمان است ـ آري، آنها که سينه خود را براي پذيرش کفر گشوده اند، غضب خدا بر آنهاست؛ و عذاب عظيمي در انتظارشان!».
ب) «وَ مَنْ کَفَرَ بَعْدَ ذلِکَ فَأُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ[6]»؛ و کساني که پس از آن کافر شوند، آنها فاسقانند».
ج) «وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيقُولُنَّ إِنَّما کُنّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ قُلْ أَ بِاللّهِ وَ آياتِهِ وَ رَسُولِهِ کُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ. لا تَعْتَذِرُوا قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ إيمانِکُمْ إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْکُمْ نُعَذِّبْ طائِفَةً بِأَنَّهُمْ کانُوا مُجْرِمينَ[7]»؛ و اگر از آنها بپرسي (: «چرا اين اعمال خلاف را انجام داديد؟!»)، مي گويند: «ما بازي و شوخي مي کرديم!» بگو: «آيا خدا و آيات او و پيامبرش را مسخره مي کرديد؟! (بگو: ) عذر خواهي نکنيد (که بيهوده است؛ چرا که) شما پس از ايمان آوردن، کافر شديد! اگر گروهي از شما را (بخاطر توبه) مورد عفو قرار دهيم، گروه ديگري را عذاب خواهيم کرد؛ زيرا مجرم بودند!».
د)«وَ مَنْ يتَبَدَّلِ الْکُفْرَ بِاْلإيمانِ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبيلِ[8]»؛ کسي که کفر را به جاي ايمان بپذيرد، از راه مستقيم (عقل و فطرت) گمراه شده است».
هـ) «کَيفَ يهْدِي اللّهُ قَوْمًا کَفَرُوا بَعْدَ إيمانِهِمْ وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَيناتُ وَ اللّهُ لا يهْدِي الْقَوْمَ الظّالِمينَ[9]»؛ چگونه خداوند جمعيتي را هدايت مي کند که بعد از ايمان و گواهي به حقّانيت رسول و آمدن نشانه هاي روشن براي آنها، کافر شدند؟! و خدا، جمعيت ستمکاران را هدايت نخواهد کرد!».
و) «إِنَّ الَّذينَ اشْتَرَوُا الْکُفْرَ بِاْلإِيمانِ لَنْ يضُرُّوا اللّهَ شَيئًا وَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ[10]»؛ (آري) کساني که ايمان را دادند و کفر را خريداري کردند، هرگز به خدا زياني نمي رسانند؛ و براي آنها، مجازات دردناکي است!».
ح) «يحْلِفُونَ بِاللّهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ ينالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلاّ أَنْ أَغْناهُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يتُوبُوا يکُ خَيرًا لَهُمْ وَ إِنْ يتَوَلَّوْا يعَذِّبْهُمُ اللّهُ عَذابًا أَليمًا فِي الدُّنْيا وَ اْلآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِي اْلأَرْضِ مِنْ وَلِي وَ لا نَصيرٍ[11]»؛ به خدا سوگند مي خورند که (در غياب پيامبر، سخنان نادرست) نگفته اند؛ در حالي که قطعاً سخنان کفرآميز گفته اند؛ و پس از اسلام آوردنشان، کافر شده اند؛ و تصميم (به کار خطرناکي) گرفتند، که به آن نرسيدند. آنها فقط از اين انتقام مي گيرند که خداوند و رسولش، آنان را به فضل (و کرم) خود، بي نياز ساختند! (با اين حال) اگر توبه کنند، براي آنها بهتر است؛ و اگر روي گردانند، خداوند آنها را در دنيا و آخرت، به مجازات دردناکي کيفر خواهد داد؛ و در سراسر زمين، نه ولي و حامي دارند، و نه ياوري!».
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 امرداد 01
- بازدید
- ۳۲۹
کدام آیه¬ی قرآن است که مي فرمايد: (کسي که از اسلام خارج مي شود مرتد است)؟
- نشان کردن
پرسش
کدام آیهی قرآن است که مي فرمايد: (کسي که از اسلام خارج مي شود مرتد است)؟
پاسخ
آيات مربوط به ارتداد به دو گروه تقسيم میشود:
1. گروهي که لفظ «ارتداد» در آن ذکر شده است از این شمار به آیات زیر میتوان اشاره نمود:
الف) «وَ مَنْ يرْتَدِدْ مِنْکُمْ عَنْ دينِهِ فَيمُتْ وَ هُوَ کافِرٌ فَأُولئِکَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ اْلآخِرَةِ وَ أُولئِکَ أَصْحابُ النّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ[1]»؛ ولي کسي که از آيينش برگردد، و در حال کفر بميرد، تمام اعمال نيک (گذشته) او، در دنيا و آخرت، برباد مي رود؛ و آنان اهل دوزخند؛ و هميشه در آن خواهند بود».
ب) «يا أَيهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ تُطيعُوا الَّذينَ کَفَرُوا يرُدُّوکُمْ عَلي أَعْقابِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرينَ[2]»؛ اي کساني که ايمان آورده ايد! اگر از کساني که کافر شده اند اطاعت کنيد، شما را به گذشته هايتان باز مي گردانند؛ و سرانجام، زيانکار خواهيد شد».
ج) «يا أَيهَا الَّذينَ آمَنُوا مَنْ يرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دينِهِ فَسَوْفَ يأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يحِبُّهُمْ وَ يحِبُّونَهُ[3]»؛ اي کساني که ايمان آورده ايد! هر کس از شما، از آيين خود بازگردد، (به خدا زياني نمي رساند؛ خداوند جمعيتي را مي آورد که آنها را دوست دارد و آنان (نيز) او را دوست دارند».
د) «الَّذينَ ارْتَدُّوا عَلي أَدْبارِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَينَ لَهُمُ الْهُدَي الشَّيطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَ أَمْلي لَهُمْ[4]»؛ کساني که بعد از روشن شدن هدايت براي آنها، پشت به حق کردند، شيطان اعمال زشتشان را در نظرشان زينت داده و آنان را با آرزوهاي طولاني فريفته است!».
2. گروه دوم، آيات که لفظ ارتداد در آنها وارد نشده و لکن معناي ارتداد در اين آيات ذکر شده است:
الف) «مَنْ کَفَرَ بِاللّهِ مِنْ بَعْدِ إيمانِهِ إِلاّ مَنْ أُکْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِاْلإيمانِ وَ لکِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظيمٌ[5]»؛ کساني که بعد از ايمان کافر شوند، بجز آنها که تحت فشار واقع شده اند در حالي که قلبشان آرام و با ايمان است ـ آري، آنها که سينه خود را براي پذيرش کفر گشوده اند، غضب خدا بر آنهاست؛ و عذاب عظيمي در انتظارشان!».
ب) «وَ مَنْ کَفَرَ بَعْدَ ذلِکَ فَأُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ[6]»؛ و کساني که پس از آن کافر شوند، آنها فاسقانند».
ج) «وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيقُولُنَّ إِنَّما کُنّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ قُلْ أَ بِاللّهِ وَ آياتِهِ وَ رَسُولِهِ کُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ. لا تَعْتَذِرُوا قَدْ کَفَرْتُمْ بَعْدَ إيمانِکُمْ إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْکُمْ نُعَذِّبْ طائِفَةً بِأَنَّهُمْ کانُوا مُجْرِمينَ[7]»؛ و اگر از آنها بپرسي (: «چرا اين اعمال خلاف را انجام داديد؟!»)، مي گويند: «ما بازي و شوخي مي کرديم!» بگو: «آيا خدا و آيات او و پيامبرش را مسخره مي کرديد؟! (بگو: ) عذر خواهي نکنيد (که بيهوده است؛ چرا که) شما پس از ايمان آوردن، کافر شديد! اگر گروهي از شما را (بخاطر توبه) مورد عفو قرار دهيم، گروه ديگري را عذاب خواهيم کرد؛ زيرا مجرم بودند!».
د)«وَ مَنْ يتَبَدَّلِ الْکُفْرَ بِاْلإيمانِ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبيلِ[8]»؛ کسي که کفر را به جاي ايمان بپذيرد، از راه مستقيم (عقل و فطرت) گمراه شده است».
هـ) «کَيفَ يهْدِي اللّهُ قَوْمًا کَفَرُوا بَعْدَ إيمانِهِمْ وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَيناتُ وَ اللّهُ لا يهْدِي الْقَوْمَ الظّالِمينَ[9]»؛ چگونه خداوند جمعيتي را هدايت مي کند که بعد از ايمان و گواهي به حقّانيت رسول و آمدن نشانه هاي روشن براي آنها، کافر شدند؟! و خدا، جمعيت ستمکاران را هدايت نخواهد کرد!».
و) «إِنَّ الَّذينَ اشْتَرَوُا الْکُفْرَ بِاْلإِيمانِ لَنْ يضُرُّوا اللّهَ شَيئًا وَ لَهُمْ عَذابٌ أَليمٌ[10]»؛ (آري) کساني که ايمان را دادند و کفر را خريداري کردند، هرگز به خدا زياني نمي رسانند؛ و براي آنها، مجازات دردناکي است!».
ح) «يحْلِفُونَ بِاللّهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَ کَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ ينالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلاّ أَنْ أَغْناهُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يتُوبُوا يکُ خَيرًا لَهُمْ وَ إِنْ يتَوَلَّوْا يعَذِّبْهُمُ اللّهُ عَذابًا أَليمًا فِي الدُّنْيا وَ اْلآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِي اْلأَرْضِ مِنْ وَلِي وَ لا نَصيرٍ[11]»؛ به خدا سوگند مي خورند که (در غياب پيامبر، سخنان نادرست) نگفته اند؛ در حالي که قطعاً سخنان کفرآميز گفته اند؛ و پس از اسلام آوردنشان، کافر شده اند؛ و تصميم (به کار خطرناکي) گرفتند، که به آن نرسيدند. آنها فقط از اين انتقام مي گيرند که خداوند و رسولش، آنان را به فضل (و کرم) خود، بي نياز ساختند! (با اين حال) اگر توبه کنند، براي آنها بهتر است؛ و اگر روي گردانند، خداوند آنها را در دنيا و آخرت، به مجازات دردناکي کيفر خواهد داد؛ و در سراسر زمين، نه ولي و حامي دارند، و نه ياوري!».
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 امرداد 01
- بازدید
- ۳۲۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.