آيا اين مطلب صحيح است که تفسير «مقام ابراهيم» يعني قسمت فوقاني مغز انسان که انسان بايد به آن بالا برسد تا ارتباطي قوي با خداوند داشته باشد؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آيا اين مطلب صحيح است که تفسير «مقام ابراهيم» يعني قسمت فوقاني مغز انسان که انسان بايد به آن بالا برسد تا ارتباطي قوي با خداوند داشته باشد؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

خداوند متعال در باره ابراهیم(ع)  مي فرمايد :((که به خاطر بياوريد هنگامي که خداوند متعال حضرت ابراهيم را با وسايل گوناگون آزمود و او به خوبي از عهده اين امتحان ها بر آمد و خداوند در پاداش اين آزمون ها فرمود که من تو را امام و پيشواي مردم قرار دادم. ابراهيم عرضه داشت از خاندان من نيز اماماني قرار بده و خداوند پاسخ داد که اين پيمان به ستمکاران نمي رسد و تنها آن دسته از فرزندان شايسته و پاک تو به اين مقام خواهند رسيد)).[1]

پس از معرفي حضرت ابراهيم است که خداوند عظمت کعبه اي را که حضرت ابراهيم آ باد کرده بود، بيان داشته و مي فرمايند:(( به خاطر بياوريد که خداوند کعبه را محل بازگشت و توجه مردم و مرکزي امن و آرامش قرار داد و شما بايستي از مقام ابراهيم براي خود نمازگاهي انتخاب کنيد و ما به ابراهيم و اسماعيل دستور داديم که خانه مرا براي طواف کنندگان، مجاوران، رکوع کنندگان و سجده کنندگان پاک و پاکيزه کنند)).[2]

باز خداي متعال در سوره ديگر عظمت و بزرگواري حضرت ابراهيم و نيز اهميت مکه را چنين ترسيم مي نمايند:(((ابراهيم نه پيرو آئين يهود و نه پيرو دين مسيحيان بود) اي پيامبر! بگو خدا راست گفت، پس از ملت ابراهيم پيروي نمائيد که او از مشرکان نبود و بدرستي که اولين خانه براي عبادت خداوند، همان مکه مبارکه است که پر برکت و مايه هدايت جهانيان مي باشد و در آن نشانه هايي قرار داده شده و از جمله آن ها مقام ابراهيم است و هر کس داخل آن خانه شود در امان است و براي خدا بر مردم است که آهنگ خانه او کنند. آن ها که توانايي رفتن به سوي آن را دارند و هر کس (با حج نرفتنش) کفر ورزد (بداندکه) خداوند از همه جهانيان بي نياز است)).[3]

در اين دو آيه دوباره به مقام ابراهيم اشاره شده است و بايد گفت هر چند مقام و شخصيت حضرت ابراهيم خيلي برجسته و قابل تصور براي افراد عادي نيست، اما همه مفسران شيعه و سني در ذيل اين آيه گفته اند :که مراد از مقام حضرت ابراهيم ،همان مکاني است که امروزه در کعبه مشهور است و مردم بعد از طواف در آن جا نماز طواف مي خوانند.[4] و هيچ يک از مفسران نگفته اند که مراد از «مقام ابراهيم» مغز فوقاني انسان هاست.

هم چنين در کتاب هاي روايي شيعه بيش از 475 مرتبه «مقام ابراهيم» آمده است که در همه آن ها مراد همان مکاني است که در کعبه امروزه هست. و اين يعني همه امامان معصوم که علم شان برگرفته از علم پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و اله و سلم ـ مي باشد، به اين مطلب اشاره دارند که مقام ابراهيم نام مکان خاصي در کعبه است نه قسمت فوقاني مغز انسان و نيز در کتاب هاي روايي اهل سنت هم بيش از 200 بار مقام ابراهيم اشاره شده است که در همه اين روايات باز مراد از مقام ابراهيم همان مکان خاص امروزي در کعبه مي باشد، نه مغز فوقانی انسان.[5]

چنين برداشت ها از قرآن کريم توسط برخي از افرادبدون مدرک ودلیل همان تفسير به راي است که در روايات اسلامي وعده آتش جهنم به آن ها داده شده است چنانچه از رسول گرامي اسلام ـ صلي الله عليه و اله و سلم ـ نقل شده که فرمودند:

هرکس قرآن را با راي خود تفسير کند، خود را آماده آتش مي کند.[6]

در روايتي ديگر آن حضرت فرموده اند:

هرکس قرآن را به راي خود تفسير کند، بر خداوند متعال دروغ بسته است.[7]

در حديثي ديگر مي فرمايند:

خداوند متعال فرموده اند کسي که قرآن را با نظر خودش تفسير کند به من ايمان نياورده است.[8]

بنابر اين کساني که قرآن را بدون دلايل روايي و عقلي غير قابل انکار تفسير مي کنند بر خدا دروغ مي بندند، به خدا ايمان ندارند و در نتيجه جايگاهشان آتش جهنم است. و اين گونه تفسير کردن قرآن، بدعت گذاري در دين اسلام است.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ احسن الحديث، علي اکبر قرشي، ج 1، ص 238.

2ـ اطيب البيان، في تفسير القرآن، عبد الحسين طيب، ج 2، ص 188.

3ـ الميزان، محمد حسين طباطبايي، ترجمه، محمد باقر موسوي همداني، ج 3، ص 116، (تفسير به رأي)

 

[1] . برداشتي آزاد از آيه 124 سوره بقره.

[2] . برداشتي آزاد از آيه 125 سوره بقره.

[3] . آل عمران / 97 ـ 95.

[4] . تفاسير شيعه: رک: مکارم شيرازي، ناصر، نمونه، تهران، دار الکتب الاسلاميه، چاپ اول، 1374ش، ج1، ص447؛ طباطبائي، محمد حسين، الميزان، ترجمه محمد باقر موسوي همداني، قم، دفتر انتشارات اسلامي، چاپ پنجم، 1374ش، ج1، ص424، و عروسي هويزي، عبد علي، نور الثقلين، قم، موسسه اسماعيليان، چاپ چهارم، 1415ق، ج1، ص122. تفاسير اهل سنت: ر.ک: رازي، فخر الدين، مفاتيح الغيب، بيروت، دار احياء التراث العربي، چاپ سوم، 1420ق، ج2، ص41؛ ميبدي، ابوالفضل، کشف الاسرار، وعده الابرار، تهران، امير کبير، چاپ اول، 1363ش، ج1، ص350؛ رحيلي، وهبه، تفسير المنير، بيروت، دار الفکر المعاصر، چاپ اول، 1418 هـ.ق، ج 1، ص 304.

[5]. کتب روايي شيعه: ر.ک: صفار، محمد، بصائر الدرجات الکبري، تهران، موسسه اعلمي، 1362 هـ.ش، ص 553، و رک: کليني، محمد، کافي، بي جا، دار الکتب الاسلاميه، سوم، 1367 هـ.ش، ج 4، ص 203، و ر.ک: طوسي، استبصار، قم، دار الکتب الاسلاميه، بي تا، ج 2، ص 234؛ کتب روايي اهل سنت، ر.ک: احمد بن حنبل، مسند احمد، بيروت، دار صادر، بي تآ، ج 3، ص 320، و رک: قزويني، محمد، سنن ابن ماجه، بيروت، دار الفکر، بي تا، ج 2، ص 1023، و رک: سجستاني، سليمان، سنن ابن داوود، بيروت، دار الفکر، اول، 1410 هـ.ق، ج 1، ص 425.

[6] . ابن ابي جمهور، عوالي اللئالي، قم، سيد الشهداء، اول، 1403هـ.ق، ج 4، ص 104.

[7] . مجلسي، محمد باقر، بحار، بيروت، موسسه الوفاء، 1403 هـ.ق، ج 36، ص 227.

[8] . موسوي جزايري، نعمت الله، نور البراهين، قم، جامعه مدرسين، اول، 1417 هـ.ق، ج 1، ص 181.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
13 امرداد 01
بازدید
۱۰۰
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.