از امام معصوم ـ عليه السلام ـ رسیده است: «تخلقوا باخلاق الله». منظور ازتخلق به اخلاق خدا چيست؟اگر امكان دارد به صورت كامل توضيح دهيد.

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

 از امام معصوم ـ عليه السلام ـ رسیده است: «تخلقوا باخلاق الله». منظور ازتخلق به اخلاق خدا چيست؟اگر امكان دارد به صورت كامل توضيح دهيد.

پاسخ کارشناسی

پاسخ

«تخلقوا» يعني «ايجاد كنيد درخود» «بياراييد خودتان را»[1] به اخلاق الهي. كلمه «اخلاق» جمع «خلق» مي باشد كه در لغت به معناي «فطرت، سرشت و طبع» آمده است.[2] و در اصطلاح ملكه نفساني است، كه افعال بدني آنچه مطابق اقتضاي آن ملكه از آدمي سر مي زند آسان باشد حال چه اينكه آن ملكه از فضايل باشد، مانند عفت و شجاعت و چه از رذايل مانند: ترس.[3]

 راغب اصفهاني كلمه «خلق» را چه با فتحه و چه با ضمه خاء، در اصل به يك معنا مي داند. اما در اثر كثرت استعمال «خَلق» به معناي صورت ظاهر، قيافه و هيئت را كه با چشم ديده مي شود گويند.

و «خُلق» معناي خوي و سجاياي اخلاقي را كه با بصيرت و چشم دل احساس مي شود را مي رساند.[4]

پس معناي حديث چنين است كه در نفس و جان و سرشت خود، اخلاق الهي را ايجاد كنيد.

و به ملكه نفساني به مانند آنچه در اخلاق خداوندي است دست پيدا نماييد.

با توجه به مطالب فوق، باید گفت: منظور از «اخلاق الله» جميع صفات ربوبي و اخلاقي مي باشد. مانند علم، برّ، احسان، لطف، خير، رحمت و...[5] كه عبد با توجه به صفات رب خويش، آن ها را در خود ايجاد نمايد.

مثلاً يكي از نام ها و صفت خدا«ستار العيوب» است. با توجه به اين خلق خدا، بنده نيز هيچ كس را رسوا و عيب هاي او را نزد مردم آشكار نكند. همان طوري كه خداوند مهربان، عيب هاي بنده خويش را پوشانيده و به احدي از آن خبر ندارد؛ انسان نيز از اين اخلاق خداوند تبعيت نموده و اسرار دوستان و ساير مخلوقات الهي را اظهار و علني نكند.[6]

 پس بطور كلي و در يك كلمه، منظور از اخلاق الله؛ جميع صفات جلاليه و جماليه خداوند است.[7]

كه در دعاي جوشن كبير بطور مفصل بيان گرديده است[8] و اسماء و صفات الهي در آن ذكر شده.

تفكر و تأمل درباره تك تك اين صفات الهي و سپس مراجعه به خود و كارهاي نفس، مي توان آن ها را در خود ايجاد و ملكه نماييم.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ بحار الانوار، علامه مجلسي (ره) ج 58، ص 129

2ـ معراج السعاده؛ ملا احمدنراقي

 

[1]. نامعلوم، «المنجد في اللغه و الاعلام»، دار المشرق، بيروت، 1973 م. ص193.

[2]. ابن منظور،لسان العرب، بيروت، داراحياء التراث العربي، چاپ اول 1408ق، ج 4، ص 194

[3]. علامه طباطبائي (ره)، تفسير الميزان، مترجم موسوي همداني، محمد باقر، بنياد علمي و فكري علامه، 1363، ج 20، ص 49

[4]. علامه راغب اصفهاني، مفردات الفاظ القرآن، قم، ذوي القربي، چاپ چهارم، 1425ق، ص 297

[5]. نراقي، محمد مهدي، جامع السعادات، نعمان، نجف، ج 3، 116

[6]. گيلاني، عبد الرزاق، مصباح الشريعه، پيام حق، تهران، 1377، چاپ اول، ص 73

[7]. سبزواري. ملا هادي، شرح الاسماء الحسني، بصيرتي. ج 2، ص 41

[8]. قمي، شيخ عباس، مفاتيح الجنان، مترجم الهي قمشه اي، رجاءو موسسه جهاني خدمات اسلامي، چاپ اول، 1369، ص 160

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
13 امرداد 01
بازدید
۷۱۶
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.